უცნაური ხალხი ვართ ქართველები. შეგვიძლია განწირული სახით დავასკვნათ რომ ”ჩვენ ქვეყანას არაფერი ეშველება”, თუმცა იქვე დავამატოთ ”მაგრამ უეჭველი რაღაცა იქნება”-ო. არადა მართლაც ზუსტად ასე ხდება: უეჭველი რაღაც არის ხოლმე, მაგრამ ჩვენ ქვეყანას დღემდე არაფერი ეშველა და ამის შემდეგაც არ მოსჩანს გვირაბის ბოლოს სინათლე.

და რას აკეთებს დღეს ცხოვრებით, მთავრობით და საკუთარი თავის გარდა ყველაფრით უკმაყოფილო ქართველი? შესაძლებლობის ფარგლებში ყველა ქართველს ”უშვება” და თან შვებაზე ფიქრს ვერ ეშვება ”უეჭველი რაღაც იქნება”-ო.

ალბათ ბევრი თქვენგანი ფიქრობს ეს ჩვენის ქართველი რაღა მორალს გვიკითხავსო, მაგრამ ახლავე მოგახსენებთ კონკრეტულ მაგალითს რომელმაც ჩემი ევროკავშირივით აღშფოთება გამოიწვია და კინაღამ ნატოსავით იარაღზე წამავლებინა ხელი.

დილის დოზა ლუდის მიღების შემდეგ სახლიდან გამოვედი და დილიდან საკუთარ თავში ”ლუდისსურვილჩაკლული” ფხიზელი მძღოლის გვერდზე მოვკალათდი. კიდევ ორი მძღოლი იქვე შორიახლოს ტრიალებდა და საუბრით უმსუბუქებდნენ ”ჩემ” მძღოლს ”მარშუტკის” დაძვრამდე დარჩენილ ორიოდ წუთს. ერთ-ერთი ფრიად შეწუხებული მეჩვენა და სულ მალე მიზეზიც გახდა ცნობილი. ”გადაწყვეტილება მიუღიათ ზემოთ და არარენტაბელური ხაზები დაიხურება”, – დანანებით წარმოთქვა მოწყენილმა მძღოლმა. ამ ხალხის გამკვირვებია, თუ რამე ბიზნესი არ არის რენტაბელური არ მგონია მაინცდამაინც ამის ზემოდან გადაწყვეტა იყოს საჭირო. თუმცა ალბათ ესეც ”უეჭველი რაღაცა იქნება”-ს სინდრომია. თუ სამი წელი არ იყო საკმარისი მგზავრი ხომ შეიძლება მეოთხე წელი აღმოჩნდეს უფრო ”უხვმოსავლიანი”?

მაგრამ დანაღვლიანებულ-დაარარენტაბელურიანი იყო კაცი და თავისი დარდი გაგვიზიარა და ამისთვის დიდი ყურადღებაც არ მიმიქცევია. თუმცა ”ვიღაცის” მძღოლმა სასწრაფოდ მისი დამშვიდება გადაწყვიტა და შემდეგი სახის სიბრძნე გადმოაფრქვია არცთუ ფართო, მაგრამ საზოგადოების წინაშე: ”შენ არ ინერვიულო, დღეს ისეთი ცხოვრებაა ამხელა კაცს ტრაკი მაქვს მიშვერილი და ველოდები პანღურსაც როდის ამომარტყავენო”. აქ უკვე ძილის და ლუდის ბურანმა გადამიარა და გამიჩნდა სურვილი თვითაღიარებული ”ვალერიანისთვის” ერთი-ორი ტკბილი სიტყვა მეთქვა, მაგრამ ”ჩემმა” მძღოლმა საერთოდ ”საკონტროლო გასროლა” მოახდინა და ყველას ერთად გაგვიზიარა ალბათ საკუთარი გამოცდილება: ”ტრაკის მიშვერა ხო, მაგრამ დღეს ისეთი ცხოვრებაა ტრაკს რომ მიუშვერ უკან ”კასტრულის” თავსახურიც უნდა აიფარო”-ო.

ყველა ”კასტრულაფარებულს” მივმართავ რჩევით: ”კასტრულის” თავსახურს რომ აიფარებთ მაინც ყურადღებით იყავით ვინმე ”დრელით” არ მოგეპაროთ უკნიდან, თორე მერე მართლა ”უეჭველი რაღაც იქნება”.

P.S. თუ ვინმეს სურვილი გაქვთ და ”კასტრული” – არა, შემიძლია ლუდის ცარიელი ბოთლები გაჩუქოთ ახია მაინც თქვენზე.