34. იზრდება ღამე მკვდრის ფრჩხილებივით,
ტანში ჩამოჭკნა სული - ლავანდი,
ბედმა, როგორც სურს, ისე მომაზროს,
მე მაინც ჩემსას ჩავიხრიალებ,
რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს.
++ იზრდება ღამე მკვდრის ფრჩხილებივით,
ტანში ჩამოჭკნა სული - ლავანდი,
ბედმა, როგორც სურს, ისე მომაზროს,
მე მაინც ჩემსას ჩავიხრიალებ,
რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს.
++
33. იზრდება ღამე მკვდრის ფრჩხილებივით,
ტანში ჩამოჭკნა სული - ლავანდი,
ბედმა, როგორც სურს, ისე მომაზროს,
მე მაინც ჩემსას ჩავიხრიალებ,
რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს.
არაჩვეულებრივია! იზრდება ღამე მკვდრის ფრჩხილებივით,
ტანში ჩამოჭკნა სული - ლავანდი,
ბედმა, როგორც სურს, ისე მომაზროს,
მე მაინც ჩემსას ჩავიხრიალებ,
რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს.
არაჩვეულებრივია!
32. 5555555 რა ღრმა განცდაა და სევდა:( 5555555 რა ღრმა განცდაა და სევდა:(
31. ეს მაგარია, ძამა! ეს მაგარია, ძამა!
30. 28. komentars dasturi txemit terfamde ... 28. komentars dasturi txemit terfamde ...
29. რაღაც უმიზნო ყოფაა, უმი.
სხვა დროს ღმერთმა თუ ისევ მომზილა
და ხელახალი ცხოვრება მერგო,
მე, ძველი ფუძის
ანგელოზივით,
მიტოვებული სახლების დუმილს
და ჩამქრალ დღეებს წავიღებ შენგან.
კარგია თოკო. რაღაც უმიზნო ყოფაა, უმი.
სხვა დროს ღმერთმა თუ ისევ მომზილა
და ხელახალი ცხოვრება მერგო,
მე, ძველი ფუძის
ანგელოზივით,
მიტოვებული სახლების დუმილს
და ჩამქრალ დღეებს წავიღებ შენგან.
კარგია თოკო.
28. ჭელო ყველაზე მეტად ის მიხარია, რომ იმ გზას არასდროს არ გადაუხვევ სენ რომელზეც მიდიხარ. ყველაზე რთული გზაა პოეზიაში ეგ არადა. არაპოპულარული, არაეპატაჟური, მაგრამ ყველაზე ნამდვილი. და საბოლოოდ ყველაზე დიდი მწვერვალით დაგვირგვინებული. ჭელო ყველაზე მეტად ის მიხარია, რომ იმ გზას არასდროს არ გადაუხვევ სენ რომელზეც მიდიხარ. ყველაზე რთული გზაა პოეზიაში ეგ არადა. არაპოპულარული, არაეპატაჟური, მაგრამ ყველაზე ნამდვილი. და საბოლოოდ ყველაზე დიდი მწვერვალით დაგვირგვინებული.
27. ჰო, თოკო, მესმის, თუმცა ხრიალია მაინც :) შენი ახსნიდან გამომდინარე, მიზანს ნამდვილად მიაღწიე ჩემ შემთხვევში, ანუ გადავიტანე ემოცია ბოლო სახეზე, მაგრამ მაინც გარკვეული უკმარისობის გრძნობით :) ჰო, თოკო, მესმის, თუმცა ხრიალია მაინც :) შენი ახსნიდან გამომდინარე, მიზანს ნამდვილად მიაღწიე ჩემ შემთხვევში, ანუ გადავიტანე ემოცია ბოლო სახეზე, მაგრამ მაინც გარკვეული უკმარისობის გრძნობით :)
26. დადუ, სწორედ ამიტომ დავწერე ზმნისწინი ”ჩა-ვიხრიალებ”, და არა ”ამო-ვიხრიალებ”, რომ მეტი სიმშვიდისთავის შეემზადებინა მკითხველი და უფრო კარგად გადასულიყო ემოცია და აზრი ბოლო სახეზე... :)
გმადლობთ... დადუ, სწორედ ამიტომ დავწერე ზმნისწინი ”ჩა-ვიხრიალებ”, და არა ”ამო-ვიხრიალებ”, რომ მეტი სიმშვიდისთავის შეემზადებინა მკითხველი და უფრო კარგად გადასულიყო ემოცია და აზრი ბოლო სახეზე... :)
გმადლობთ...
25. ჩვენი მეორედ მოზელვისა არ მწამს, მაგრამ პირველი ძალიან მომეწონა...
მეორეც, ოღონდ მეორესთან შენიშვნა გამიჩნდა, უსიტყვო მონაზვნის კადრი იმდენად მემშვიდა, რომ "ჩავიხრიალებ"-მა მომჭრა ყური.
თუმცა კარგებია მაინც. ჩვენი მეორედ მოზელვისა არ მწამს, მაგრამ პირველი ძალიან მომეწონა...
მეორეც, ოღონდ მეორესთან შენიშვნა გამიჩნდა, უსიტყვო მონაზვნის კადრი იმდენად მემშვიდა, რომ "ჩავიხრიალებ"-მა მომჭრა ყური.
თუმცა კარგებია მაინც.
24. ვერ დაგეთანხმები, გიო!
თორნიკე ის კაცი არაა, ქებამ გააამპარტავნოს... არის ეს კაცი პ ო ე ტ ი და მორჩა! :) ვერ დაგეთანხმები, გიო!
თორნიკე ის კაცი არაა, ქებამ გააამპარტავნოს... არის ეს კაცი პ ო ე ტ ი და მორჩა! :)
23. რაღაც უმიზნო ყოფაა, უმი.
თორნიკე ჭელიძე... იტყვიან შენზე მომავალში, აქ და ახლა შეუძლებელია ამის თქმა : )))))))) რაღაც უმიზნო ყოფაა, უმი.
თორნიკე ჭელიძე... იტყვიან შენზე მომავალში, აქ და ახლა შეუძლებელია ამის თქმა : ))))))))
22. რენუარის #18 და ავტორის #20 კომენტარებს სრულიად ვეთანხმები და დავამატებ, რომ.....
საოცრად დახვეწილია აქ ყველა სახე და განცდა.... დაწურული და ავტორის გულიდან გამონაჟონი......
,,რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს.''............... თორნიკე, გმადლობ.....:) რენუარის #18 და ავტორის #20 კომენტარებს სრულიად ვეთანხმები და დავამატებ, რომ.....
საოცრად დახვეწილია აქ ყველა სახე და განცდა.... დაწურული და ავტორის გულიდან გამონაჟონი......
,,რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს.``............... თორნიკე, გმადლობ.....:)
21. კარგა ხანია არც აქ ვყოფილვარ და არც შენთან... მშვენიერია ვერაფერს იტყვი კარგა ხანია არც აქ ვყოფილვარ და არც შენთან... მშვენიერია ვერაფერს იტყვი
20. 17. იზრდება ღამე მკვდრის ფრჩხილებივით,
"ღამით ხომ ფრჩხილებივით იზრდებიან ტკივილები"/ბაძაღუა/
მჭკლწ. 2011-07-14 16:22:47
მჭკლწ, საერთოდ, არ მიყვარს ჩემი ნაწერების კონეტარებზე გამოხმაურება, ვერც ნახავ ასეთ რამეს აქ იშვიათადაც კი... მაგრამ ზოგჯერ არის რომ უნდა ვთქვა ”სხვანაირად არ ძალმიძს” პრინციპით...
შენ რაც დაწერე, მესმის, რომ მოიტანე უცებ ის, რასთანაც გაგიჩნდა რაღაც დაახლოებით იმის შეგრძნება, რომ აქ ან ალუზიური მომენტი იყო, ან პირდაპირ გადმოვამღერე ბაძაღუა, რომლის პოეზიასაც საკმაოდ კარგად ვიცნობ და მიყვარს... თუმცა, პირველ რიგში, იმას ვიტყვი, რომ ჯერ ნამდვილად არ მჩვევია ვინმეს, თუნდაც იმ დონის ავტორის, როგორც თამაზ ბაძაღუაა) ”გადამღერება, და თუ რამე დაემთხვა, ვინმესთან, ეგ მომენტი ხშირად მაგონებს ჩემს საკში მყოფ არტურ რემბოს სიტყვებს, რაც, თუ არ ვცდები, ვერლენს უთხრა. შინაარსი კი ასეთი იყო, რომ ეს სამყარო ისეთი ბებერია, შეუძლებელია რაიმე ახლის დაწერა, მოფიქრება... ზოგადად მე არ ვემხრობი იმპათოსს, რომ ველოსიპედი უკვე გამოგონებულია და ახლა მხოლოდ მისით ტკბობაღა შეგვიძლია... მაგრამ არ შემიძლია ისიც, რომ რემბოს არ დავეთანხმო... და თუ არტურ რემბო წუხდა იმაზე საუკუნის წინ, რომ ახალი აღარაფერი დარჩა, დღეს ხომ მითუმეტეს...
მეორე საკითხია ის, რომ ყველაფერი, რაც სიტყვიერად ჰგავს ერთმანეთს, არ შეიძლება მაშინვე მოინათლოს პლაგიატად... თუ კარგად დაუკვირდება ადამიანი, სულ სხვა აზრია ბაძაღუას ნაწერში, სულ სხვა, სხვა ტკივილია, სხვა ხედვაა... ამ განსხვავებაზე არ ვისაუბრებ, ძალიან დაღლილი ვარ და რომ დავიწყო, ნახევარი საათი - სულ მცირე - უნდა ვწერო... თან, თუ ადამიანს სურს, დაუკვირდება და თვითონ მიხვდება სხვაობას. მე თვალიდან ბეწვის ამომღებად არ გამოვდგები... ზოგჯერ, ჩემი დირეც მყოფნის...
გმადლობთ... :) 17. იზრდება ღამე მკვდრის ფრჩხილებივით,
"ღამით ხომ ფრჩხილებივით იზრდებიან ტკივილები"/ბაძაღუა/
მჭკლწ. 2011-07-14 16:22:47
მჭკლწ, საერთოდ, არ მიყვარს ჩემი ნაწერების კონეტარებზე გამოხმაურება, ვერც ნახავ ასეთ რამეს აქ იშვიათადაც კი... მაგრამ ზოგჯერ არის რომ უნდა ვთქვა ”სხვანაირად არ ძალმიძს” პრინციპით...
შენ რაც დაწერე, მესმის, რომ მოიტანე უცებ ის, რასთანაც გაგიჩნდა რაღაც დაახლოებით იმის შეგრძნება, რომ აქ ან ალუზიური მომენტი იყო, ან პირდაპირ გადმოვამღერე ბაძაღუა, რომლის პოეზიასაც საკმაოდ კარგად ვიცნობ და მიყვარს... თუმცა, პირველ რიგში, იმას ვიტყვი, რომ ჯერ ნამდვილად არ მჩვევია ვინმეს, თუნდაც იმ დონის ავტორის, როგორც თამაზ ბაძაღუაა) ”გადამღერება, და თუ რამე დაემთხვა, ვინმესთან, ეგ მომენტი ხშირად მაგონებს ჩემს საკში მყოფ არტურ რემბოს სიტყვებს, რაც, თუ არ ვცდები, ვერლენს უთხრა. შინაარსი კი ასეთი იყო, რომ ეს სამყარო ისეთი ბებერია, შეუძლებელია რაიმე ახლის დაწერა, მოფიქრება... ზოგადად მე არ ვემხრობი იმპათოსს, რომ ველოსიპედი უკვე გამოგონებულია და ახლა მხოლოდ მისით ტკბობაღა შეგვიძლია... მაგრამ არ შემიძლია ისიც, რომ რემბოს არ დავეთანხმო... და თუ არტურ რემბო წუხდა იმაზე საუკუნის წინ, რომ ახალი აღარაფერი დარჩა, დღეს ხომ მითუმეტეს...
მეორე საკითხია ის, რომ ყველაფერი, რაც სიტყვიერად ჰგავს ერთმანეთს, არ შეიძლება მაშინვე მოინათლოს პლაგიატად... თუ კარგად დაუკვირდება ადამიანი, სულ სხვა აზრია ბაძაღუას ნაწერში, სულ სხვა, სხვა ტკივილია, სხვა ხედვაა... ამ განსხვავებაზე არ ვისაუბრებ, ძალიან დაღლილი ვარ და რომ დავიწყო, ნახევარი საათი - სულ მცირე - უნდა ვწერო... თან, თუ ადამიანს სურს, დაუკვირდება და თვითონ მიხვდება სხვაობას. მე თვალიდან ბეწვის ამომღებად არ გამოვდგები... ზოგჯერ, ჩემი დირეც მყოფნის...
გმადლობთ... :)
19. ორივე კარგია..ნედლი....ეს-ესაა რომ განიცადა ავტორმა და აქ მოიტანა...:-* 5555
მიყვარს ამ გვერდზე მოსვლა...სიყალბის ნასახი არ მხვდება... ორივე კარგია..ნედლი....ეს-ესაა რომ განიცადა ავტორმა და აქ მოიტანა...:-* 5555
მიყვარს ამ გვერდზე მოსვლა...სიყალბის ნასახი არ მხვდება...
18. მჭკლწ, ამ ორ სახეს შორის მსგავსება მხოლოდ ფრჩხილის გაზრდაა, მაგრამ კონტექსტი განსხვავებული. მკვდრის ფრჩხილებივით ღამის გაზრდა, ჩემი აზრით ნიშნავს, რომ დღე უკვე მკვდარია. ღამე კი ჯერაც- ასე უიმედოდ, მაგრამ იზრდება...ეს კარგი მიგნებაა.
ბაძაღუა სხვა რამეს ამბობს. მჭკლწ, ამ ორ სახეს შორის მსგავსება მხოლოდ ფრჩხილის გაზრდაა, მაგრამ კონტექსტი განსხვავებული. მკვდრის ფრჩხილებივით ღამის გაზრდა, ჩემი აზრით ნიშნავს, რომ დღე უკვე მკვდარია. ღამე კი ჯერაც- ასე უიმედოდ, მაგრამ იზრდება...ეს კარგი მიგნებაა.
ბაძაღუა სხვა რამეს ამბობს.
17. იზრდება ღამე მკვდრის ფრჩხილებივით,
"ღამით ხომ ფრჩხილებივით იზრდებიან ტკივილები"/ბაძაღუა/ იზრდება ღამე მკვდრის ფრჩხილებივით,
"ღამით ხომ ფრჩხილებივით იზრდებიან ტკივილები"/ბაძაღუა/
16. "ბედმა, როგორც სურს, ისე მომაზროს,
მე მაინც ჩემსას ჩავიხრიალებ..."
"ბედმა, როგორც სურს, ისე მომაზროს,
მე მაინც ჩემსას ჩავიხრიალებ..."
15. ჰმ, "სული – ლავანდი"!
საოცრად ღრმა და პოეტური! ჰმ, "სული – ლავანდი"!
საოცრად ღრმა და პოეტური!
14. თოკო ძმა ხარ,მომენატრე მაგრად! თოკო ძმა ხარ,მომენატრე მაგრად!
12. არა, ბეთ ავენ, ეზრდება... მეცნიერებას, რომელიც შეისწავლის სიკვდილის პროცესს თანატოლოგია ეწოდება. დადგენილია, რომ პირველი კვდება თავის ტვინის ქერქის უჯრედები, როგორც ყველაზე მაღალდიფერენცირებული, ყველაზე გვიან კი კანის, თმისა და ფრჩხილების. ასე რომ, ბიოლოგიური სიკვდილის დაფიქსირებიდან, ანუ როცა სუნთქვა და სისხცლისმიმოქცევა წყდება|, თმაც იზრდება და ფრჩხილიც...არ მახსოვს, მგონი 24 საათის მანძილზე, თუ უფრო დიდხანს არა. არა, ბეთ ავენ, ეზრდება... მეცნიერებას, რომელიც შეისწავლის სიკვდილის პროცესს თანატოლოგია ეწოდება. დადგენილია, რომ პირველი კვდება თავის ტვინის ქერქის უჯრედები, როგორც ყველაზე მაღალდიფერენცირებული, ყველაზე გვიან კი კანის, თმისა და ფრჩხილების. ასე რომ, ბიოლოგიური სიკვდილის დაფიქსირებიდან, ანუ როცა სუნთქვა და სისხცლისმიმოქცევა წყდება|, თმაც იზრდება და ფრჩხილიც...არ მახსოვს, მგონი 24 საათის მანძილზე, თუ უფრო დიდხანს არა.
11. კარგია, (ოღონდ მიცვალებულებს ფრჩხილები არ ეზრდება)
კარგია, (ოღონდ მიცვალებულებს ფრჩხილები არ ეზრდება)
10. საოცარი სიმშვიდით მოდის ჩემთან ყოველი სიტყვა შენი, უდიდესი აზრის და ტკივილის მატარებელი. ათასჯერ მე რომ მიგრძვნია, შენ ერთხელ გითქვამს-ხოლმე ლექსად და ვიცი, რომ შენ - შენ ხარ ჩემთვის, შენი პოეზიით!
ერთ-ერთი ყველაზე ახლობელი მესიტყვეთაგან.
"მე, ძველი ფუძის
ანგელოზივით,
მიტოვებული სახლების დუმილს
და ჩამქრალ დღეებს წავიღებ შენგან."
მმმმმმმმ! მაგარი.........
" ბედმა, როგორც სურს, ისე მომაზროს,
მე მაინც ჩემსას ჩავიხრიალებ,
რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს."
გენაცვალე!
საოცარი სიმშვიდით მოდის ჩემთან ყოველი სიტყვა შენი, უდიდესი აზრის და ტკივილის მატარებელი. ათასჯერ მე რომ მიგრძვნია, შენ ერთხელ გითქვამს-ხოლმე ლექსად და ვიცი, რომ შენ - შენ ხარ ჩემთვის, შენი პოეზიით!
ერთ-ერთი ყველაზე ახლობელი მესიტყვეთაგან.
"მე, ძველი ფუძის
ანგელოზივით,
მიტოვებული სახლების დუმილს
და ჩამქრალ დღეებს წავიღებ შენგან."
მმმმმმმმ! მაგარი.........
" ბედმა, როგორც სურს, ისე მომაზროს,
მე მაინც ჩემსას ჩავიხრიალებ,
რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს."
გენაცვალე!
8. მეორე მომეწონა(შედარებით)
პირველი არა,სამწუხაროდ. მეორე მომეწონა(შედარებით)
პირველი არა,სამწუხაროდ.
7. ..
ათას ხურდა-მურდაში ერთი ვერცხლი რომ გამოერევა ხოლმე - ის ხარ.
ყველა სიკეთე. ..
ათას ხურდა-მურდაში ერთი ვერცხლი რომ გამოერევა ხოლმე - ის ხარ.
ყველა სიკეთე.
6. ეს ლექსი იქეთაც წავიკითხე და შემძრა !
უფალმა განუსვენოს... :(
მაგრამ ყოველთვის მშვიდად ვარ იმით, რომ ღმერთმა ყველაფერი სიკეთით შექმნა და სიკვდილი არ შეუქმნია, თუ არ შეუქმნია სიკვდილი , შესაბამისად არც იარსებებს... უბრალოდ ჩვენ ბევრ რაღაცას ცხოვრებაში ისეთ სახელებს ვარქმევთ რომ გონზე არ ვართ , მხოლოდ ცხვირწინ ვიხედებით ადამიანები.... არ მინოდოდა დიდი კომენტარი გამომსვლოდა , მაგრამ "იქეთ" რაც უნდა მეთქვა აქ გითხარი :)
555! ეს ლექსი იქეთაც წავიკითხე და შემძრა !
უფალმა განუსვენოს... :(
მაგრამ ყოველთვის მშვიდად ვარ იმით, რომ ღმერთმა ყველაფერი სიკეთით შექმნა და სიკვდილი არ შეუქმნია, თუ არ შეუქმნია სიკვდილი , შესაბამისად არც იარსებებს... უბრალოდ ჩვენ ბევრ რაღაცას ცხოვრებაში ისეთ სახელებს ვარქმევთ რომ გონზე არ ვართ , მხოლოდ ცხვირწინ ვიხედებით ადამიანები.... არ მინოდოდა დიდი კომენტარი გამომსვლოდა , მაგრამ "იქეთ" რაც უნდა მეთქვა აქ გითხარი :)
555!
5. რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს.
მომეწონა...
+ 5
რომ ეს ცხოვრება მოჰგავს ლავრიდან
სიტყვის უთქმელად წასულ მონაზონს.
მომეწონა...
+ 5
4. თორნიკე, შენ შენ ხარ... განსხვავებული წერის სტილის გაქვს... სხვას არ ჰგავხარ... თორნიკე, შენ შენ ხარ... განსხვავებული წერის სტილის გაქვს... სხვას არ ჰგავხარ...
2. ძალიან მომწონს. ძალიან მომწონს.
|
