ფოთოლი დასველდა.
ტირის ფანჯრის მინა...
..................................
შენშია შენ, სიტყვა იტევს ყველაფერს.
შენ არის პლიუს უსასრულობა.
ვესწრაფვი მას, მივდივარ მზისკენ.
ცოტათი ვბრმავდები, მაგრამ ვცოცხლობ.
აჭამე შენს ასულს დილით მზის საუზმე:
სხივთა ათინათი მიართვი და
მთვარის სიზმარი დააყოლებინე.
მოუარე, როგორც ცისარტყელას,
რომ შემოგესარტყლოს.
უყიდე იადონი და ვარდი.
უთხარი, რომ შენი სუნთქვაა,
რომ ისუნთქოს, რომ იკეკლუცოს.
დაეთანხმე,რომ არასდროს დამთავრდებით,
რომ ყვავილს მორწყვა უნდა,
წყაროს – დალევა.
რომ მხეცი ხარ ზოგჯერ,
რადგან ლამაზია ის.
რომ მხეცი ხარ,
მაგრამ ნაზი, ჰუმანური.
რომ მხეცები ამ „წყაროს“ სვამენ
და მშვიდდებიან,
რომ მშვიდდები...
და ღელდები...