გავცვითე, მორჩა, აღარ ვარგა ჩემი თითები...
ზურგი ამიწვა შენმა ცრემლებმა, თუ კი ვინმეზე ოდესმე მიკითხავს:" გესმის ჩემი?" მხოლოდ რემბრანდტის პორტრეტი და კაზანოვას სულია...
მოვიდა ერთხელ ქალი და მეორე ღილი შემიხსნა: "გეყო დამალვა, დამენახე შიშველი როგორი ხარო" მე კი ამას ვერ ვახერხებ ყველასთან, ან რა საჭიროა ჩემი სახე დაინახოს ბალზაკმა, მთავარია მე ხომ ვხედავ მას. მან წვენი დამალევინა, მე კი შემიყვარდა.. თუ პირში გემო არაგაქ, რა მნიშვნელობა აქვს მწვანე შარდს დალევ თუ ყვითელ ტარხუნას?..
ქალი მეძახდა, მეც არ დავაყოვნე და დღეს უცოლო ორსული კაცი არავის ვუნდივარ გარდა ძველი საყვარლისა, რომელსაც ყელში აქვს უკვე ამოსული ჩემი ზოლიანი წინდები...
იცით კიდევ რისი მეშინია როცა გზაზე გადავდივარ? ნეტავ ის.. გრძელთმიანი თვალები არ შევნიშნო ჩემსკენ მომავალი საჭეზე, რადგან მე ძალა არ მეყოფა მის გადასარჩენად..
-არ ვიცი ალბათ სამ დღეში გამიშვებენ, შენ წადი, მე ყველავარიანტში ჩამოვალ ზღვაზე. იცოდე რომ ჩემგან ვერსად გაიპარები, თან უკვე მზად მაქვს რამოდენიმე გეგმა, მაგრად რომ გაგვიხარდება ორივეს ისეთი. ხო მართლა ზეწარი ბევრი წამოიღე, თორე აფრა აგარ გამოგვადგება ლოგინის გასაცურებლად ოფლის ზღვაში!..
    სადაც არ უნდა მოკვდე, ყველგან აყროლდები! თუმც, რა ამაყროლებს უხორცო ადამაიანს, ხორცის ყველაზე მყრალი ნაწილი ხომ ტვინია? რაც არ გამაჩნია.. ფეხის თითები ლურსმნებით დამიჭედეს ფანჯარის რაფაზე, მიდი და არ გადახტე ეხლა?!..
ცეცხლი შემინთეს და ვეხვეწები:" გემრიელად მაინც შემწვით, რომ გაძღეთ  ჩემი ხორცით!"
  - დაიცა, მოვდივარ....