დღეს ჩაივლიან ლანდები მწყობრად
      და დღეებს შორის გაივლის სხივი.
      მე დამაღონებს რაც ადრე მქონდა,
      რომელთაც ჩემგან არ ეთქმის ძვირი.
      შეაკრთობს ხილვა მზესა და მთვარეს
      კვლავ აირევა რჩეული მწკრივი,
      როდესაც დღეებს და წლებსაც გავლევ,
      გული არასდროს მექნება ცივი.
      მე შენთან მოსვლა გამიჭირდება,
      მაგრამ დაგივლი ციდან ქუხილით.
      როცა ღრუბელი გაიჟღინთება,
      შენი ცრემლით და ჩემი წუხილით.
      როგორც მძინარე გავახელ თვალებს,
      წმიდათა–წმიდას ვუწოდებ დედას.
      ეს გული ფეთქავს სამყაროს გარეთ,
      მაგრამ შიგნითაც ყველაფერს ხედავს.

                                              ზაალ ჯალაღონია