ნუ მეტყვი წვიმას გავხარო, წვიმას სიმშვიდე მოაქვს...
წუხელ გახელილ თვალებში ისევ ჩამოწვა  ძილი,
ფანჯრის რაფაზე დაეცა მთვარე, გაბზარულ ქოთანს
ჰგავდა სხეული. სისუსტე მაინც ვერაფრით ვძლიე.
ნუ მეუბნები, თითქოსდა, შენთვის ზაფხული მომყავს,
ნაფეხურებად შემოვრჩი  ახალდადებულ თოვლზე.
ვეჭვობ არ ეყო ცხოვრებას ჩემი  მეორე ლოყაც,
მქონდეს უფლება თავიდან ბედს ჩემს გემოზე მოვზელ.