მე თედო ვარ.
პატარა ბიჭი,რომელსაც სძულს გათენება.
როცა ბუნება ლურჯ მაგიდაზე
დადგამს ყვითელ კაკტუსს,
ვიცი,
რომ პირველად მე უნდა
დამსუსხოს მისმა ეკლებმა,
ამიტომ ბუნებაზე ადრე ვიღვიძებ,
დედასა და მამინაცვალზე ადრეც.
მაგრამ ,თუ ლურჯ მაგიდაზე
მხოლოდ თეთრი სუფრაა გადაფარებული
და ჩამეძინა,
მამინაცვალი გამეტებით მირტყამს
და ასე მაღვიძებს,
მაშინ სახეზე ვიფარებ ხელებს,
რომ ჩემი წაბლისფერი თვალების გარშემო მაინც
არ დამემჩნეს სილურჯე.
ის ყოველ დილას
მაგდებს გარეთ,რომ ქუჩა-ქუჩა ვიარო და ადამიანებს
(მო)ვთხოვო,ხელების გაჭუჭყიანება,
რომ მერე მე ამ ჭუჭყით
კვლავ მასთან ვიყიდო
ერთდღიანი სიმშვიდე და სახლში დაბრუნების უფლება.
თუ ამას ვერ ვახერხებ,
ვწვები ხის ქვეშ
და სიზმრებით ვბრუნდები წარსულში,
სადაც ვართ მხოლოდ
მე და მამა.