მალე მოვა თოვლი
და
ჩვენც ისევ ისე
შევერევით ჩაის, მოგონებებს , ზამთარს
ყურმოტეხილ ჭიქას , გადაფურცლულ წიგნებს,
ხის უბრალო სკამზე  კუთხის კაფის კართან
ჩამოვსხდებით , დავლევთ გაგვითბება სისხლი
მერე ვიტყვით სიტყვა დიდი ხნის წინ მოკვდა.
პოეზია მხოლოდ პოზა გახდა , რითმიც
დავიკიდეთ ფეხზე ,ვეღარც ვერლიბრს მოაქვს.
გავიხსენებთ ვინმეს, ვინც გვიყვარდა ადრე,
ვიტყვით ისევ გვიყვარს (იმიტომ რომ ვწეროთ. )
ამ ტყუილებს ისე,  გემრიელად ვისვრით,
რომ ვაჯერებთ ყველას და თვითონვე  ვეჭვობთ
რომ რაღაცა დაგვრჩა :  " ვაითუ" ან "იქნებ "
თუმც დაკეტილი კარის, კვლავ გაღება არ ღირს,
ამიტომაც ვსხედვართ ძველი კაფის კართან
და ვიხსენებთ სანამ მოგონება დაგვღლის.
მალე მოვა თოვლი.
მალე, მალე, მალე და ჩვენც ისევ ისე შევერევით ზამთარს.