ამბობენ, ქარის მოტანილს,
ისევო ქარი წაიღებს
ზეცაც კი გაფერმკრთალდება
ამ ამბავს როცა გაიგებს!

სევდამაც ხელი დამრია
ამრია და გადამრია
შენი თვალების შემყურე
სუნთქვაც კი ჩემთვის ქარია

საღამოობით ცეცხლის წინ
ვზივარ და ვეღარ ვიძინებ
ძილი მას შემდეგ აღარ მაქვს
რაც შენი სახე,ვიცი მე...

როცა სიზმრის ხმას ვენდობი
და როს აგყვები თამაშში
სწორედაც მაშინ ვბრუნდები
ბუხრის წინ, ცეცხლის ალაგში

ასეა,ასე გრძელდება
სიზმარში სული მელევა
ცხადში კი თავგზა მერევა
ეს ცხოვრება კი გრძელდება...

სადამდე უნდა ვიწვალოთ?
სადამდე არ შევიმჩნიოთ?
სადამდე შევხვდეთ სიზმრებში?
გრძნობები არ მოვიძიოთ?

დუმილი არის პასუხად...
დუმილი არაფრის მთქმელი
როდემდე უნდა იტანჯო,
როდემდე არ სთქვა სათქმელი?

მიკვირს და გამიკვირდება
რა სული ხარ და რა ფერი
ამხელა გრძნობას ატარებ
სახე კი გაქვს ყინვისფერი...

ზეცაც კი გაფერმკრთალდება
ამ ამბავს როცა გაიგებს
ამბობენ,ქარის მოტანილს
ისევო ქარი წაიღებს!