ერთმა ჩემმა ხუტუნია კაცმა მეზობელ საიტზე ლექსი დადო იუმორისტულში. კაი ხანი არ ვჩანდით არც ის და არც მე. ეგ თურმე ციხეში ყოფილა დატუსარებული, მე კიდე მივლინებაში ვიყავი გრენლანდიაზე, თეთრ დათვებს ჩავუტანეთ ჰუმანიტარული დახმარება, წითელი ჯვრის ეგიდით. ასეა თუ ისე, დადო კვერცხი, უი, პაღდონ, შემეშალა - ლექსი და მეც მივუდევი გვერდით პასუხი. გარემოებათა გამო, მისი ლექსის აქ დადების უფლება მე არ მაქვს, გვატემალას რესპუბლიკის უშიშროების თვალსაზრისიდან გამომდინარე, მაგრამ ჩემი ლექს-პასუხის აქ დადება სულ ფეხზე ჰკიდია გვატემალასაც და მითუმეტეს გონდურასსაც კიდე.
ჰოდა აი ისიც ბატ-ებო და ქალბატ-ებო. რისი პასუხია ეს თუ დაინტერესდებით, მომეცით ზარი ჩემ ნომერზე და მიგითითებთ საიტს.

გადარჩება! - მპასუხობს, ექიმიც და ექთანიც,
მაგას პულსი კაი აქ აზრიც ზომა აბია,
მოარიდეთ ოღონდაც ლიტსაიტთა ნექტარი,
მაგის გადამრჩენელი მხოლოდ ლიტკლუბ აბია.

გამიხარდა ისე, რომ გადვირიე პირდაპირ,
ჩოუკუჭე ჯიბეში მოშრიალე ბანკნოტი,
(რას არ იზამ ძმისათვის, დათმობ ნიფხავ-პერანგსაც,
თუგინდ დარჩე მშიერი, ან და სულაც ბანკროტი).

ჯემალა კი დამდგარა, გოუწკიპავს ულვაში,
გვერდზე უდგას ტანია (დედა რა მემართება),
იფ, იფ, ქალი კი არა, წარღვნაა და ქუხილი,
ნეტავ არ მომიწევდეს ცოლთან თავის მართლება.

გოვუხვიე სათქმელში, ასე იცის ქალებმა...
ამ ჩემ ადოლფს რა ვუყო, რო ვერ იტანს შურიანთ,
ამათ ხო ვერ მოეშვა, დასდევს ფილთა კალამით,
ე მაგათი სინსილის ამოძირკვა წყურია.

კაი აპა წევედით, გამოგვწერა ექიმმა,
ადოლფს სახში მივიყვან, მერე... (უჰ, ეს ტანია),
არა ძმაო ცხოვრება კაი რამე კი არი,
მარა მაინც შიგა-შიგ კაი რამე შარია.