მიუხედავად ყველაფრისა და მიუხედავად არაფრისა,ხშირად ყველაფერი არაფერი გვგონია ან პირიქით,საბოლოოდ კი ისე ხდება ხოლმე,რომ საკუთარი თავი გვრჩება მიუხედავი.

  არადა ამდენი ფიქრიც არ შეიძლება,ორი უკიდურესობა რომ ბოლოს ერთმანეთით შეიცვალოს.

  ასე ხდება ხშირად ადამიანებში.

  როცა 12 წლის მანძილზე იმ გარემოში ხარ,რასაც სკოლა ქვია,ყოველთვის ექცევი სხვა ბავშვების გარკვეული ზემოქმედების ქვეშ და გადაწყვეტილების მიღებაც არ უნდა,ისე უნებლიედ და მარტივად ხდება ან ცუდ ან კარგ გარემოში ჩაყოლიება.მთავარია ნებისყოფა და გაანალიზება საკუთარ თავთან,როცა ამ შემთხვევაში არც ოჯახია დამნაშავე და არც მასწავლებლები.

  ამდენი წლის განმავლობაში წარმოუდგენელია,რომ ადამიანი ვერ გაიცნო რიგიანად და სწორი მიმართულებით და რა ვქნა მე,როცა არც სიგარეტის მოწევას გავუტაცებივარ,არც დედის გინებას და ჩამოშორებული ვიყავი სკოლის უკან მბრდღვინავ ,ძარღვებში სისხლ მოჭარბებულ ყმაწვილებს.რა გამეკეთებინა ისმისთვის,რომ მათაც სწორად ემსჯელათ  მათგან განსხვავებულებზე,თუნდაც მხოლოდ და მხოლოდ სწავლით მათზე მეტებზე.

  ამ წლების განმავლობაში  საბოლოოდ  მიდიხარ იქამდე,რომ ყველანაირად გზღუდავენ თავიანთი თავის შეფასებაში ,შენ კი მძიმე მეტალის მოსმენის გამო,იმის უფლებაც არ გაქვს,რომ მათ საყვარელ რუსულ ბუტირკაზე რამე თქვა და მათი დაძონძილი შარვლები ჩაჯმულს  მიამსგავსო.ერთია,როცა გინდა  ეს ყველაფერი იმის გამო გააკეთო,რომ სხვაც აკეთებს,უფრო მაგარი ბიჭები და სხვისი აზრი დაიკიდო, მთავარია შენი გაისწორო.მეორეა,როცა ხარ შენთვის , შენს გემოვნებას  თვითონ იყალიბებ და ამ შემთხვევაშიც სხვისი აზრი გკიდია,ოღონდ ისე არა,რომ შენი თავისუფლებით სხვას ზიანი მიაყენო,ან შეზღუდო.

  ახალგაზრდები,ყველა პოტენციურ მშობლებად მოვიაზრებით  და მგონია,რომ მთავარი წვლილი  ბავშვის ჩამოყალიბებაში თვითონ ბავშვმა უნდა შეიტანოს ოჯახის და მასწავლებლების დახმარებით,ცუდ გარემოში გაზრდილიც კი იპოვის გზებს თავის დასაღწევად.

სულით და სისუფთავით ყველა თანაბარი იბადება.

    მერე გადადის პრობლემა ახალ პრობლემაზე,ან უმკლავდები და ამარცხებ,ან გამკლავების პროცესში ნებისყოფა გიქვეითდება და ნებდები.

ქუჩაში გაზრდილების უმეტესობა,ყველა ნახავს,რომ თავიანთი ახლადენაადგმული ქალიშვილები სახლში მოსულ  ძია სტუმრებს ჯერ გაეპრანჭებიან და მერე ეტყვიან : „თენი დედა მოტა“ და ამას უბრალოდ ბავშვების გაუთვითცნობიერებას მიაწერენ,თავად რომ ასწავლიან ამის თქმას ეგ არაფერი.

  შეაგინე აბა ძიას,შეაგინე და კამფეტს მოგცემ უტატატა :*

  ესაა და ეს .ბოზოს და ნაბიჭვაროს თქმის გარეშე ბავშვი როგორ იქნება ჯანმრთელი,მერე თამბაქოს წევით ყელისკიბოდამართული გოგო იმდენს მოინდომებს,რომ  „ფუ,გავარტყი“-ს თქმისას მართლა გაარტყამს რაღაცას (დამაწერინეთ ბარემ).



მთავარი ხომ მონდომებაა და მონდომება ,მეგობრებო. ენერგიულ ახალგაზრდას რა გამოლევს კიდე.



  შვილი ოჯახის სარკეა ხო ,ხო? ალბათ.მარა დარწმუნებული ვარ არცერთ დედას უნდა თავისი შვილი მის თავს იხსენიებდეს ყოველი სიტყვის მერე და  თან დედამიწას ბინძური, თამბაქოსკვამლისნარევი ნერწყვით რწყავდეს .
რა გააკეთოს კიდევ ამისთვის ან დედამ,ან მამამ,მიუხედავად ყველანაირი მცდელობისა.


  იმათ,ვინც ზემოთ იგულისხმებიან,არც ყველაფერზე უფიქრიათ,და არც არაფერზე , ამიტომ თავიანთი თავი „მიხედილი“ აქვთ,როგორც უნდათ და საათობით დგანან ფეხდაუბანლები ქუჩაში,ქუჩა ხომ ზრდილობას ასწავლის ადამიანს და არა გინებას.(ხმ)."ძმებთან" ერთად გატარებული დრო  შეიძლება არც აღემატებოდეს ოჯახში გატარებულს,მარა ფაქტია გარეთ 1 საათი მაინც დგომა თავისკენ ითრევს ნებისმიერი სუსტი ნებისყოფის პატრონს.



  ნებისყოფა ყველაზე ძნელი სამართავია,თუმცა ადვილად სუსტდება უყურადღებოდ.





რატომ დავძლიე მე სიგარეტის,გინების,ათასი მოსაწევის და გასაკეთებლის ცდუნება,და რატომ ვერ დაძლია სხვამ.



ხალხი გვქვია.

და ნახალოვკელი ვარ ჩემიკაი.



ღმერთმანი.