შავი დანა და ნახშირით,
შუბლ-ნიკაპ, ლოყებს ჯვარს გაცხებ,
და ბებოს ტკბილი ჩურჩულით,
ავ ძალას, მყის დავამარცხებ.
შუაღამისა ბინდისასას,
უჟმური ტყედ მოდიოდა,
ტანგრძელ-შლილ დიდ ყავარჯენსა,
ბოროტის სუნი სდიოდა.
დაუხვდა მას ღვთისმშობელი,
და ჰკითხა სად მიდიხარო?
პასუხი იყო უტიფარ,
ბალღების საშინებლად და დედ-მამის სატირებლადო.
- ბალღებს ვინ გატირებინებს,
- ეშმაკის შენ მოციქულო?
- დაგცემენ შავტარ დანასა,
- გადმოგადენენ შანასა!
იყო პასუხად ღვთისშობლის,
ფეხით დაქუსლა უჟმური,
წმინდა გიორგიმ დაგწყევლოს!
ბალღს მადლი ჩემი, და რგება ღვთის!