მე მინდა ვიგრძნო
შენი ენის ქვეშ დამალული ქალაქის გემო..
შენი თმებიდან აყოლილ სურნელს,ფილტვის იმ ნაწილში შევინახავ
რომელსაც,წლების მერე
როგორც მწეველს ამომაჭრიან...
თუკი დარჩება შენს ქალაქში
ჩემი სახლის ერთი სართული,
რომლის კუთხის ფანჯარაში მუდმივად ენთება შუქი,
ფილტვის ამოჭრილი ნაწილი
აღარ იქნება საჭიროება...
ეს თავდაცვის ინსტიქტია...

მე მინდა შეგეზარდო
როგორც მოძრავი მიწის ქანი,
და ჩემი უნდაბოსავით დახეთქილი ხელები,
შენით მოვრწყო...

დამშვიდობებისას,ჩვევად გვაქვს ერთმანეთის მხრებზე
მკლავების შემოჭდობა..
და ეს წრე იმდენად ვიწროა რომ
შენც ვერ ეტევი..
მე ეს სივიწროვე და იძულება მართობს...
და მესმის შენი სისხლძარღვებიდან
რიტმი...
თრობა აადვილებს სუნთქვას და გვაიძულებს
ვიყოთ გულწრფელი...

რაც გინდა მთხოვე მე ყველაფერზე ვიტყვი
ალბათ...
და მერე წადი...

მე შემიძლია გითვალთვალო უხილავი ტალღების შუქზე...
შენ კი შენი ნერწყვით გამლღვალ ქალაქს უნებლიედ ჩაყლაპავ,ისე რომ ვერც მიხვდები
შენი ზრდის მიზეზს ჩემში...

როცა ორნი უნებლიეთ ხვდებიან
მოძრავ ფიქრებში,
მოძრავ ქუჩებში,
მოძრავ სიზმრებში,
მოძრავ სინანულში,,,,
დაკავებულ სკამთან,
დაკავებულ საწოლთან...
დაკავებულ მკლავებთან...
დაკავებულ სახლებთან ენის ქვემოთ...
ერთი ყოველთვის აშენებს..
მეორე კი ყლაპავს....