ყურადღებას იქცევს მუდამ,

ეს პატარა მყუდრო მხარე,

ღია ცის ქვეშ, ორ ზღვას შუა

გაჭიმულა არემარე.

პოეტების მუზას არ თმობს

თვალწარმტაცი, მწვანე მდელო

უდიდესი სიყვარულით,

რომ უწოდეს საქართველო.

არასოდეს შორდებიან,

თუმც ვერ ერევიან მტრები,

რადგან მუდამ ჩვენთან დაქრის

კიდობანის თეთრი მტრედი.

გადაუმღერს დედაქალაქს

და ბანს მისცემს ქვევით მტკვარი,

მოდუდუნე, მორაკრაკე,

მისი დიდი მეგობარი.