ლილი,სიცოცხელს ვერ ვპოულობ,რომ იქნებ
გავთბე...
მკვდარივით რა ხანია, ვლურჯდები.
მალე საკუთარ ძარღვებში ცელს მოვიქნევ,
მერე, მოსავლად (ჩემი ყველა უჯრედი)
მიწამ აიღოს...
სხვა რაღა ვქნა,მითხარი.
ლილი,სველ ფოთოლს დავემსგავსე,
ასე ვარ...
ქარი სულ მალე შემატოვებს მათხოვრის
ალაგს და ცოცხით მეეზოვეც დამსერავს.

ლილი, დამლუქეს ცხოვრებაში,
ყადაღა
მადევს.
უბრალო საარქივო ნაგლეჯად
მთვლიან,ამიტომ ბოლო დღეებს გადავღვრი
ჩემი სიცოცხლის ფიალიდან და შენთან


მოვალ ღრუბლებში.
(ჩვენი წონა ხომ გრამებს
ითვლის სიცოცხლის მერე.) ერთად ვიქნებით...
როცა გამართვას ელვა ავდრის ხორუმებს,
მოვალ მდინარის  უსასრულო დინებით.

......................................................................

ლილი,სიმწიფის არომატით გაჟღენთილ
ჰაერს
ჩვენამდე შემოდგომა გზას მისცემს.
მერე ზამთარიც ლოლუებს ააჟღერებს
და თეთრ ფარდაგებს საფლავებზე დაგვიფენს....