მანტიად სიყვარული მოვისხი;
ფრთები მქონდა, მაგრამ რა ფრთები…
მე ვიქადნებოდი გაფრენით;
ვდიოდი თმაში სარჭით მოლისფრით.

ზეცაში ავიხედე, სულ ღია
თვალები დარჩენოდა კაბადონს;
ალბათ, მე მერამდენედ დამათოვს;
თუმცა, ცა თუ იქნება გულღია.

ეს იყო უჩვეულო შეხვედრა, –
შეყრა აისის და დაისის;
თუმცა, ჯერ ადრე იყო მაისი,
მაინც მზე მთვარეს ასე შეხედავს.

შეხედავს და უამბობს ამინდზე,
რომელიც ჯერ არ გადაწყვეტილა.
ეს იყო ენკენისთვე. ზეპირად,
ერთბაშად, სხაპასხუპით გავრითმე.

ეს იყო  პაემანი ზეცაში:
მზე მთვარეს ეხვეოდა ღრუბელში!
არ გინდა, ამაოა, ნუ ხვნეში!
გაფანტეს სულ მიწის კაეშანი…

მზე იყო თვის ზენიტში გაპარვით,
დღე ღამეს შეხვედროდა ფარულად;
ეს იყო შეხვედრა მოარული
ორი მისტიური ვარსკვლავის.

ნეტავ, სხვამ ნახა მათი ამბორი?
მირონი რომ სდიოდათ ზეციდან …
ცა იყო ლურჯი, ამას გეტყვი, და
არ ჰგავდა გამოგონილ ნაამბობს…

არ გჯერათ? დაიჯერეთ, ელანძე!
მგონი, სხვებს არ ენახოთ არასდროს,
ალბათ, კვლავ გავა კიდეც რაღაც დრო,
ჯვრისწერა კვლავ შედგება ზეცაში.