ამ ღამემ მთვარეც ფეხქვეშ გაგიგო,
შენს წინ გუბეში ჩადო გულაღმა,
თეთრი მნათობის დარდიც აგტკივდა-
არ გემეტება გუბის ტუსაღად...

ათრთოლებული იასამანი
უმანკოებას მისტირის მწარედ,
ტყეს მოუყვება გაოცებული,
გუბემ ცას როგორ მოსტაცა მთვარე.

ჭადრის ფოთლები მხრების კანკალით
ასდევნებიან ლანდებს მოპარულს,
ნაზი მსტოვრები  კარგად ხედავენ,
როგორ თელავენ ბნელში სიყვარულს...

ღამეც სულივით იდუმალია,
გაუკუღმართდა შენი ფიქრებიც...
მალე აგიტანს ვნების ცახცახი,
მთვარესთან ერთად ჩაიძირები.