Николай Гумилев
САМОУБИЙСТВО

Улыбнулась и вздохнула,
Догадавшись о покое,
И последний раз взглянула
На ковры и на обои.

Красный шарик уронила
На вино в узорный кубок
И капризно помочила
В нем кораллы нежных губок.

И живая тень румянца
Заменилась тенью белой,
И, как в странной позе танца,
Искривясь, поникло тело.

И чужие миру звуки
Издалека набегают,
И незримый бисер руки,
Задрожав, перебирают.

На ковре она трепещет,
Словно белая голубка,
А отравленная блещет
Золотая влага кубка.

ნ.გუმილიოვი
თვითმკვლელობა

ამოოხვრით გაიღმა,
განსვენების ისმენს ზარებს,
საბოლოოდ ავლებს მზერას
ხალიჩებს და კედლის ბზარებს,
მეწამული შხამის ბურთი
ჩააგორა ღვინის თასში
და ჯიუტად დაისველა
მარჯნისფერი ბაგე მასში.

გაფითრებულ ჩრდილებს ღაწვზე
გზა დაუთმო ნაზმა ვარდმა,
უცნაური ცეკვის ილეთს
დაემსგავსა ქალის ვარდნა.

იმქვეყნიურ ხმათა ჰანგი
შორეთიდან უკვე ისმის
და მთრთოლვარე მისი ხელი
არარსებულ მძივებს ითვლის

და ნებდება ხალიჩაზე
სიკვდილს, როგორც თეთრი მტრედი,
ოქროსფერად ბრწყინავს თასში
მოწამლული ღვინის წვეთი.