ზუტად არ ვიცი, რა მინდოდა, შენთვის რომ მეთქვა,
ზუსტად არ ვიცი, გავჩუმდები ამიტომ, ისევ...
თვალებს დავხუჭავ ისევ ისე, პატარა როგორც
ვცილობდი, ამით დავმალვოდი წარბშეკრულ დიდებს,
და დაძაბული, დაჭიმული დაველოდები,
დამთბება როცა, გამიღიმებ, გულში ჩამიკრავ...
დაველოდები, რადგან ისევ სიზმრებში ვცხოვრობ
და რეალობას კვლავ ვარიდებ ჩემთვის საფიცარს...
ვისწავლი მერე უსინათლოდ ცხოვრებას, როგორც
მანამდე სითბოს შევეჩვიე, ჩემთვის აუხსნელს,
ხელის ცეცებით ვიმოძრავებ გალაქტიკებში
და სმენას ყველა უცხო ბგერას გამოვარიდებ.
დაველოდები ღიმილს, რომელს ისევე ვიცნობ,
როგორც პატარა - მამის თბილ ხელს, მუცლადყოფნისას,
დაველოდები... არ ვინანებ ბრმადყოფნის უკუნს,
თუკი მოვაღწევ შენს მხრებამდე შენს არყოფნიდან.

ზუსტად არ ვიცი, რა მინდოდა, შენთვის რომ მეთქვა,
გაჩუმებული ვდგავარ ისევ და ვხუჭავ თვალებს,
ზუსტად არ ვიცი, რას გეტყოდი, რომ მართლა ჩემთან
მოსულიყავი, ბრმადყოფილთან, და გეთქვა რამე...