იმ დღესაც ამოვიდა მზე. ჰო, თითქოს ისეთივე დიდი, ყვითელი და სხივებიანი, მაგრამ ჩვენ იმ დღეს არ გავუთბივართ. ის სხვების მზე იყო, ან არავისი, არა ამ მსოფლიოში საერთოდ. ჩვენ ვუყურებდით და გვიკვირდა – ჩვეულებრივ, ზაფხულში სიგრილეს დანატრებულნი, ახლა სითბოს ვნატრობდით მისგან, მაგრამ როდი ვიღებდით, სულ ვერ ვიღებდით, და მზეც ანათებდა, უფრო თავისთვის, უფრო ზრდილობის გულისთვის.
კარგია, რომ მზესავით ნათელი, თბილი და ზრდილობიანი იყოს კაცი და არა მხეცი – უსასტიკესი მხეცთა შორის და უსაშიშესი, ხეზე ხეშეში და რკინაზე უფრო მედგარი, ოღონდ რაღაცნაირად უჭკუოდ, უგულოდ, უსულოდ… და თანაც, რკინასავით რომ არიან, ამით ამაყობენ, ამით მოაქვთ თავი, ზემოდან დაჰყურებენ კაცობრიობას, უფრო სწორად, ასე უნდათ, რომ იყოს თავიანთ კოშმარულ ოცნებებში… მაინც, რა დაგარქვათ გმირო, უდრეკო, უგულო ვაჟკაცო? იქნებ, ჟელეზნინი, ან ბომბინი ან იქნებ ბეტეერინი? იმდენად მომხიბლული ვარ მისით, რომ სიამოვნებით დავაწესებდი ოსკარზე ამ პრემიას, მერე ნომინანტად წარვადგენდი და დიდი ზარ–ზეიმით დავკიდებდი ამ მეტად საპატიო ჯილდოს, თანაც აუცილებლად მის მშობლიურ, ჟღერად ენაზე ნომინაციაში Самый большой подонок.  ჰო, ეს შენა ხარ, ძვირფასო და განუმეორებელო, უდრეკო და ფოლადზე უმტკიცესო ვლადიმირ, შენ შემოგევლოს სრულიად არარსებული მსოფლიო, შენს მიერ დახატული, ასე გამალებით რომ მისცურავ მისკენ. ის კი არ იცი, ნავში მარტო რომ ზიხარ და ერთ–ორი შტორმი დავიჯერო, არ წამოგეწევა? მადლია შენთვის, მადლი…