ეს ძალიან მაგარი იყო, აღვფრთოვანდი როცა წაიკითხე

კარგი ხედვა გაქვს  :) 55

გვანც მოდიოდით თუ იდექით? : ) სასვენი ნიშანი გაკლია, ან აზრშია რამე პრობლემა.
როგორ მინდა დაუბრუნდე და დაამუშაო : )

იხარეეე მგზავროო :*

წარმატებები სულ.

+5

მადლობააა :*

კარგიაააა++

იხარე!

მომწონს..........წარმატებები...;)+2

გმადლობთ :)

მიუხედავად იმისა,რომ ეტყობა ლექსს თემის ზერელე შეგრძნება მაინც:

5.

კაკაოსფერი საღამო ჩემთვის ძალიან ცუდი მხატვრული სახეა, ანუ წარმოვიდგინე და ნეტავ არ წარმომედგინა.
გაფანტული ლოცვა ესეც არ მომწონს, ერთი მიზეზის გამო, გაფანტული ლოცვა, ელემენტარულად ლოცვა არ არის, მხოლოდ იმიტომ რომ მამაო, ჩვენო!-თი ან მსგავსი სიტყვებით იწყება.
ღამეს როგორ შეიძლება შემოეჭამოს გათენება. ანუ, აღარ გათენდა? ღამე ჭამს საღამოს, შუადღეს და დილას, მაგრამ გათენება პირიქით.
დასასრულიც არადამაჯერებელია ჩემთვის, მაგრამ იდეა მომეწონა.

იცი შენ ჩემი აზრი ამ ვერლიბრზე. ;)

იხარეეე!

ლალის კომენტარში რომ ლექსია ეგ მიყვარს უზომოდ.. ძალიან ძალიან... როცა ვერ ვარ კარგად გულში სულ რომ ვიმეორებ...    აი ისე...


ახლა რაც შეეხება ამ ლექსს, ესეც ძალიან მომეწონა...

მე სიცოცხლე გისურვე,
რასაც მოჰყვა შენი ცინიკური ღიმილი.
...
მაშინ შენ მოკვდი.
მე კი ყურებზე ავიფარე მაგრად ხელები
...
შენი გათენებაშემოლეწილი სხეული კი
ჩემი არსებობის სანაპიროზე დავკრძალე.
ხარ დღემდე ახლოს.


ეს განსაკუთრებით ემოციური აღმოჩნდა ჩემთვის  :))) 

ცრემლი...საოცარია :(
უღრმესი მადლობაა....იბედნიერეე! <3 <3 <3

აი ეს შენ.
ბევრი თავისუფალი დრო მაქვს და ხარისხიანი კომენტარების შემფასებელი დამაკლდა საიტზე:)
ამ ყრუ კედელთან დახვრეტილი ანგელოზების
ნაცრისფერ გვამებს გადმოაბიჯე
და ისე მოდი,
რადგან გზები გვამების გავლით ოდითგანვე უფრო მოკლეა,
ვიდრე სხვა გზები, შემოვლითი და შორეული.
თანაც, თოვლში ხომ არასოდეს არ ჩანან ჯვრები,
არც სახელები, არც გვარები
და არც თიხის ძველი ქოთნები,
ჩამომხმარი ყვავილებით ამოვსებული.
გადმოაბიჯე აქ ჩამარხულ სიცოცხლეებს,
რომ ჩემთან მოსვლა წამითაც არ დაგაგვიანდეს.
არ შემახსენო,
რომ ერთ დღეს ყველა მიმატოვებს,
რადგან ვიცხოვრე დაყოფილმა ათას ნაწილად
და საკუთარ არსებობას ვერ იქნა და ვერ შევეგუე.
არ შემახსენო,
რომ გჭირდება,
შენს სულს ჭირდება,
მოხსენიება ჩემს ჯერაც უთქმელ ღამის ლოცვებში _
ისედაც ვიცი,
ვერ გადავრჩებით უერთმანეთოდ.
და როცა წასვლას დააპირებ,
ამ ყრუ კედელთან დამარხული, დავიწყებული ტკივილების
სასაფლაოებს შემოუარე
და ისე წადი,
მინდა, რომ დიდხანს გიყურებდე ჩემგან მიმავალს.
მერე გახდება ყველაფერი უფრო ადვილი
და როცა სიკვდილს გადაწყვეტ, არ დაგავიწყდეს _
ფერადი კაშნი,
ჩრდილოურ ზამთრის ღამეებში რომ მოგიქსოვე ხელის კანკალით,
გამოდგება ერთ დღეს თოკადაც _
ისე მოვქსოვე, რომ გაუძლოს სიმძიმეს შენსას,
შენი თეთრი სხეულის და
გულის სიმძიმეს, სადაც მე ვცხოვრობ.
და ამ თოკზე რომ გიპოვიან ჩამოკიდებულს,
გალურჯებულს და მოქანავეს,
ძველი საათის მორყეული ქანქარასავით,
მე გავიღიმებ
და ვიტყვი, რომ გაქცევაში დაგეხმარე,
ისე მიყვარდი.