ცივა ჰაერში სუსხი ტრიალებს,
ყინვა-სიცივე, ძვალ-რბილში ატანს,
ქარი ქრის მძაფრად, დროს მიაქროლებს,
თითქოს ყველაფერს წარსულს გაატანს...



გაშიშვლებულა მთა, ტყე და ველი,
ხეებს ფოთლები, მთლად გასცვენია,
ცოდვით აღსავსე წუთისოფელი,
როგორც ფოთლები, ვის შერჩენია?!



და ალბათ მალე, კვლავ მოთოვს ისე,
გადათეთრდება  მთელი  სამყარო,
დაჰბერე  ქარო  გაახალისე,
სევდა  გულისა  დროის  ამქარო!