ეს ახლა წავიკითხე და მოვიხიბლე, რა კარგია...5

მე რომ ამ საიტის ადმინი ვიყო ან რაიმე ლიტ პრემია მქონდეს დაწესებული მაგარ გრევს გაგიკეტებდი ამ ლექსის თარგმნისთვის. ზუსტად 12 წელია ამ ლექსის ქართულ ვარიანტს ვეძებ, იმიტომ რომ აზრზე არ ვარ უცხოენების (არცერთის რუსულის ჩათვლით) ძმა ხარ ჩემი დაუსწრებლად და გაუცნობლად იმიტომ რომ მიყვარს ადამიანები ვინც ასეთ რამეებს აკეთებენ. მაგაი კაცი ხარ

ასეთრამეს  რომ  ასე  ცოტა  კითხულობს  აქ,  ეს  ურაკის  ზედმეტი  იუზერებით  ზედმეტად  გადატვირთვას  ადასტურებს.  ასეთები  კი  მხოლოდ  სხვებს  უშლიან  ხელსა  და  ნერვებს...

ბადრი,  ძმაო!  ბარაქალა  და  სიკეთე  შენ!  აქამდე  რატომ  არ  ვიცოდი,  თუ  ამ  დიდ  საქმესაც  ასე  კაცურად  ეჭიდებოდი?!/  შემეხმიანე! 
                                          დ ი დ ე ბ უ ლ ი ა !

აქ ისეთი შესაქები სიტყვებია დაწერილი მე რამის დაწერის უფლებას ვერ მივცემ საკუთარ თავს....++

უკეთესი იქნება, თუ თავიდანვე მიუთითებთ ორიგინალ ტექსტსაც.

დიდებული მთარგმნელი!

გენიალურია!
მართლაც ჭეშმარიტი პოეზია!  მოვიხიბლე, თუმცაღა ბედნიერი ვიქნებოდი ფრანგული ენა რომ მესმოდეს და ამ თარგმანის სიდიადე უკეთ გამეგო!

აი ეს უკვე არავინ არ იცის რა არის..

პოეზია? უფრო მეტი უფრო : )

spasibo vam bolshoe, veter!

Преклоняю голову перед Вашей работой! Так может творить только тот, кто сам поэт до мозга костей!
Для Армена - привожу для Вас ссылку на все основные переводы на русский  этого шедевра Артюра Рембо: http://samlib.ru/e/ermakow_e_j/ivre.shtml

ცნობისათვის:
ყარიბი-ბადრი თევზაძე, კაცი თხემით-ტერფამდე პოეტი, ფრანგული პოეზიის ბრწყინვალე მთარგმნელი... მე მიყვარს მისი თარგმანი: "ქრისტეს სვლა ჯოჯოხეთში".

მთარგმნელს უდიდესი მადლობა ამ ეპოქალური ლექსის თარგმნისთვის!

თუმცა გულში ხინჯად მაქვს, რომ განწყობის გარდა ამ ლექსში ვერაფერს ვიჭერ, არ მესმის. ვიცი რომ საქმე დიდ ლექსთან მაქვს, მთელ ეპოქასთან, მაგრამ სიღრმეებს ვერ ვწვდები. - ესეც ჩემი აღიარება :(

უდიდესი სიამოვნებით წავიკითხავდი ლიტ.მცოდნეების წერილებს ამ ლექსზე. თუ ვინმემ იცით ქართულად ან რუსულად, ძალიან გამიხარდება, თუ აქ მოიტანთ ან უშუალოდ წერილს, ან ბმულს.

ძალიან დიდი მადლობა, ყარიბო, ძალიან დიდი!!!

ნუ ესეც და ისიც ორივე მაგარია. რემბოზე ვამბობ.

შესანიშნავია!..
ეს უკვე წაკითხული მაქვს სხვა საიტზე...
(მოკითხვა შესანიშნავ მთარგმნელსა და შესანიშნავ პიროვნებას!)

ფრანგული თარგმანები მეტად იშვიათ ხილს წარმოადგენს და მივესალმები! გაიხარეთ! თანაც რემბო, დიდი ბედნიერებაა, რომ ეს შეგიძლიათ, და კიდევ – რომ ასე კარგად იკითხება, ესეც ძალიან დიდი მიღწევაა. ბრავო! ანშანტე მესიო! კონწინუე კომ სა!

ვისიამოვნე, შესანიშნავია!

უკაცრავად, ტიციანის ნაცვლად, პაულო იგულისხმება.:)

ნამდვილად კარგი თარგმანია. ტიციანისეულიც მახსოვს და გეგეჭკორის მიერ შესრულებული. სხვებსაც აქვთ, რამდენადაც მახსოვს. თუ ვინმეს ორიგინალათან შედარების სურვილი გაუჩდა, ა, ბატონო:

Le bateau ivre

Comme je descendais des Fleuves impassibles,
Je ne me sentis plus guidé par les haleurs :
Des Peaux-Rouges criards les avaient pris pour cibles,
Les ayant cloués nus aux poteaux de couleurs.

J'étais insoucieux de tous les équipages,
Porteur de blés flamands ou de cotons anglais.
Quand avec mes haleurs ont fini ces tapages,
Les Fleuves m'ont laissé descendre où je voulais.

Dans les clapotements furieux des marées,
Moi, l'autre hiver, plus sourd que les cerveaux d'enfants,
Je courus ! Et les Péninsules démarrées
N'ont pas subi tohu-bohus plus triomphants.

La tempête a béni mes éveils maritimes.
Plus léger qu'un bouchon j'ai dansé sur les flots
Qu'on appelle rouleurs éternels de victimes,
Dix nuits, sans regretter l'oeil niais des falots !

Plus douce qu'aux enfants la chair des pommes sûres,
L'eau verte pénétra ma coque de sapin
Et des taches de vins bleus et des vomissures
Me lava, dispersant gouvernail et grappin.

Et dès lors, je me suis baigné dans le Poème
De la Mer, infusé d'astres, et lactescent,
Dévorant les azurs verts ; où, flottaison blême
Et ravie, un noyé pensif parfois descend ;

Où, teignant tout à coup les bleuités, délires
Et rhythmes lents sous les rutilements du jour,
Plus fortes que l'alcool, plus vastes que nos lyres,
Fermentent les rousseurs amères de l'amour !

Je sais les cieux crevant en éclairs, et les trombes
Et les ressacs et les courants : je sais le soir,
L'Aube exaltée ainsi qu'un peuple de colombes,
Et j'ai vu quelquefois ce que l'homme a cru voir !

J'ai vu le soleil bas, taché d'horreurs mystiques,
Illuminant de longs figements violets,
Pareils à des acteurs de drames très antiques
Les flots roulant au loin leurs frissons de volets !

J'ai rêvé la nuit verte aux neiges éblouies,
Baiser montant aux yeux des mers avec lenteurs,
La circulation des sèves inouïes,
Et l'éveil jaune et bleu des phosphores chanteurs !

J'ai suivi, des mois pleins, pareille aux vacheries
Hystériques, la houle à l'assaut des récifs,
Sans songer que les pieds lumineux des Maries
Pussent forcer le mufle aux Océans poussifs !

J'ai heurté, savez-vous, d'incroyables Florides
Mêlant aux fleurs des yeux de panthères à peaux
D'hommes ! Des arcs-en-ciel tendus comme des brides
Sous l'horizon des mers, à de glauques troupeaux !

J'ai vu fermenter les marais énormes, nasses
Où pourrit dans les joncs tout un Léviathan !
Des écroulements d'eaux au milieu des bonaces,
Et les lointains vers les gouffres cataractant !

Glaciers, soleils d'argent, flots nacreux, cieux de braises !
Échouages hideux au fond des golfes bruns
Où les serpents géants dévorés des punaises
Choient, des arbres tordus, avec de noirs parfums !

J'aurais voulu montrer aux enfants ces dorades
Du flot bleu, ces poissons d'or, ces poissons chantants.
- Des écumes de fleurs ont bercé mes dérades
Et d'ineffables vents m'ont ailé par instants.

Parfois, martyr lassé des pôles et des zones,
La mer dont le sanglot faisait mon roulis doux
Montait vers moi ses fleurs d'ombre aux ventouses jaunes
Et je restais, ainsi qu'une femme à genoux...

Presque île, ballottant sur mes bords les querelles
Et les fientes d'oiseaux clabaudeurs aux yeux blonds.
Et je voguais, lorsqu'à travers mes liens frêles
Des noyés descendaient dormir, à reculons !

Or moi, bateau perdu sous les cheveux des anses,
Jeté par l'ouragan dans l'éther sans oiseau,
Moi dont les Monitors et les voiliers des Hanses
N'auraient pas repêché la carcasse ivre d'eau ;

Libre, fumant, monté de brumes violettes,
Moi qui trouais le ciel rougeoyant comme un mur
Qui porte, confiture exquise aux bons poètes,
Des lichens de soleil et des morves d'azur ;

Qui courais, taché de lunules électriques,
Planche folle, escorté des hippocampes noirs,
Quand les juillets faisaient crouler à coups de triques
Les cieux ultramarins aux ardents entonnoirs ;

Moi qui tremblais, sentant geindre à cinquante lieues
Le rut des Béhémots et les Maelstroms épais,
Fileur éternel des immobilités bleues,
Je regrette l'Europe aux anciens parapets !

J'ai vu des archipels sidéraux ! et des îles
Dont les cieux délirants sont ouverts au vogueur :
- Est-ce en ces nuits sans fonds que tu dors et t'exiles,
Million d'oiseaux d'or, ô future Vigueur ?

Mais, vrai, j'ai trop pleuré ! Les Aubes sont navrantes.
Toute lune est atroce et tout soleil amer :
L'âcre amour m'a gonflé de torpeurs enivrantes.
Ô que ma quille éclate ! Ô que j'aille à la mer !

Si je désire une eau d'Europe, c'est la flache
Noire et froide où vers le crépuscule embaumé
Un enfant accroupi plein de tristesse, lâche
Un bateau frêle comme un papillon de mai.

Je ne puis plus, baigné de vos langueurs, ô lames,
Enlever leur sillage aux porteurs de cotons,
Ni traverser l'orgueil des drapeaux et des flammes,
Ni nager sous les yeux horribles des pontons.

როგორც სხვაგან ვწერდი ბრწყინვალე თარგმანია. და იმედია უფრო გულისხმიერად მოეკიდებიან ამ საიტზე ჭეშმარიტ პოეზიას.