არც მახსოვს რამდენი წლის ვიყავი, ალბათ ასე 4-5 ის, როცა პირველად შემეშინდა, ისე რომ ახლაც მახსოვს. ან პირველად მიაღწია ჩემმა მახსოვრობამ ისეთ დონეს, როცა ბავშვს განცდების დამახსოვრება შეუძლია, არ ვიცი.. მახსოვს კი, რომ კოშმარმა გამაღვიძა, მეც და ჩემებიც, რადგან ძალიან "ხმამაღლა" გავიღვიძე... იმ საღამოს ჩემს ზეწარზე მაშინდელი ულტრათანამედროვე (არც ისე შეძლებულთათვის) აპარატით მულტფილმი გაუშვეს, სადაც ერთი რკინის ყბებიანი დინოზავრისა და ამავე დროს ამწეს მსგავსი არსება თავზარს სცემდა დანარჩენ ნახატ პერსონაჟებს.. თავიდანვე შემეშინდა, მაგრამ ბოლომდე ვაჟკაცურად ვუყურე.. აი ღამე, კი ვეღარ მოვთოკე ემოციები და ტირილით გავიღვიძე. მას მერე ბევრჯერ შემშინებია კიდევ, მაგრამ ასე ცოცხლად, არც ერთი შემთხვევა აღარ მახსოვს... ეს იყო ბავშვობაში...
        ახლა წინ თეფშით დაჭრილი ლიმონი და სანთებელა მიდევს- რომ ავდგები, საწოლისკენ გზის გასანათებლად, რადგან არც შუქია და კელაპტარს რა შეცვლის ასეთ დროს... შიშზე საუბრით დავიწყე, მაგრამ არ ვიცი, არ მინდა.. ანუ, არ ვიცი რატომ დავიწყე და არ მინდა კიდევ გავაგრძელო.. უბრალოდ, მოკლედ ვიტყვი და მოვრჩები, რომ ახლა ყველაზე მეტად სიმაღლის მეშინია ( აქ ალბათ ღმერთის შიშიც უნდა მიმეთითებინა, თუ ღმერთით დამეწყო სულაც?! )
        საშინლად მტკივა კუნთები... გუშინ, ლიფტის მოვალეობას ვასრულებდი ავეჯით ხელში ულიფტო სადარბაზოში, ანუ ვირივით ვიმუშავე.. ასე ვარ, ფიზიკური შრომა არასოდეს მეზარება, თან როცა ახლობელი გთხოვს, უარს ხო ვერ ეტყვი, არა... ხოდა, ეს მტკივანი კუნთები მახსენებს, რომ ფარეხში სამთო ველოსიპედი მელოდება, ორივე ერთად კი გაზაფხულს ველოდებით... ალბათ სულ ერთ კაცს თუ წავიყოლებ თან, მარტო რომ არ ვიარო და ხმის გამცემი მყავდეს, ნუ იმედიც თავისთავად... ბოლო ორი წელი საშინლად წვიმდა მარტში, თითქმის 2 კვირა გადაბმულად იწვიმა, იმედია გაისად ასე არ იქნება... ის ორი კვირა ცუდად მახსოვს, ჩემი მაშინდელი სამსახურებისადა გამო...
        თეფშზე კი აღარც ლიმონია და კელაპტარიც ლამის შანდალს გაუთანაბრდა (სუფთა ქურდულად). კიდევ კარგი, პატრონივით გამძლე ჩემი ტელეფონის ელემენტი დატვირთულია, რადგან ხვალ დილით 8ზე უნდა მაგინებინოს თავი...