როცა სიკვდილი შემომეჩრება,
სიბერით ანდა თოფის ლულათი,
საფლავს თარიღთან ერთად შერჩება,
გადიდებული ჩემი სურათი.

მეც ლოდს ქვეშ უნდა ვიწვე...დადგინდა,
ასე ინებეს დროის ქორებმა,
კი წამოვდგები, მაგრამ არ გინდა,
მკერდიდან ლოდის გადმოგორება?...

წამყვება დარდად ერთი ოცნება,
რომ ვერ ამოვდე სიკვდილს აღვირი.
სხვებივით ჩემიც იყო ცხოვრება,
არც გამაოცი, არც გამაკვირი.

გარიდებული საწუთროს ცაცხანს,
არც იქ დამზოგავს ჩონჩხების ჯავრი...
"რა მოწყენილი სახე აქვს საწყალს"...
იტყვის ანე და ჩაივლის-მგზავრი.