ჩემი ნერვები,
ვიოლინოს გამწყდარი სიმი,
რომელმაც უცებ გასერა სივრცე და მიიმალა,
ვეღარ იპოვი,
ცრემლისა და სისხლის ნაკვალევს.
იგი ყვავებმა დაინაწილეს,
ჯგუფურად რომ მისჩხავიან
ორი ნაბიჯით წინ გასწრებულ მარადისობას
და უდროობის გამო ვერასდროს, რომ ვერ ისვენებენ.
ჩემი ნერვები,
ორ ციცაბო კლდეს შორის გაჭიმული ბეწვის ხიდი,
სიმართლეს და სიყალბეს შორის,
იგი ყოველ წამს მზადაა ჩაწყდეს და ჩემი ოფლით,
მარცვალ - მარცვალ ნაგროვები
სიფრთხილე და მოთმინება თან ჩაიტანოს.
ნუ დაიჯერებ დილის ნამის ხელშეუხებელ უმანკოებას,
თორემ შენს სინდისს, მაშინვე ეჭვით დაუწყებ ცქერას.
ხოლო სადაც ეჭვი ჩნდება, ვეღარ გაიგებ რა ტყუილია და რა მართალი.
ჩემი ნერვები,
შეწყვეტილი  შავ- თეთრი ფილმი,
ერთი დღის ხბოზე,
ძველი კრამიტით დახურულ სახლზე
და წეროების ნაგვიანევ გადაფრენაზე.