ნაწარმოებები


გამოცხადდა კონკურსი ლილე2026 . იხილეთ ფორუმზე კონკურსების განყოფილებაში     * * *     გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ზეუსი
ჟანრი: პროზა
30 მარტი, 2012


თეთრი ქალაქი

    ამბავი, რომელიც ახლა მინდა გიამბოთ ამ ოთხიოდე წლის წინ მოხდა. ეს ის დროა , როცა საშუალო სკოლა დავამთავრე და უნივერსიტეტში ჩაბარების პერიოდი დამიდგა. სწავლით ყოველთვის კარგად ვსწავლობდი, სკოლაში ერთ-ერთ საუკეთესო მოსწავლედ ვითვლებოდი, ასე რომ უმაღლეს სასწავლებელში ჩაბარება დიდად არც გამჭირვებია. ჩემს  მშობლებს სამწუხაროდ იმის საშუალებაც არ ქონდათ, რომ ჩემთვის სწავლის ფული ეხადათ. ახლაც თვალწინ მიდგას მამაჩემის სასოწარკვეთილი, უიმედო სახე და დედაჩემის ცრემლიანი თვალები. წუწუნი არ დამიწყია, შევეგუე , რომ იმ წელს სტუდენტად გახდომა არ მეწერა. მე კარგად მესმოდა ჩემი მშობლების, ისინი ხომ ჩემს გარდა პატარა და-ძმას არჩენდნენ. მახსოვს მამაჩემმა, ცხოვრებაში პირველად, გვერდით დიდი კაცივით გამინაპირა და შექმნილი სიტუაცია ამიხსნა. მაშინ პირველად ვიგრძენი როგორ მაფასებდნენ სახლში. ასე ვთქვათ ბედს შევეგუე, სხვა გზა არც იყო და მეც ალბათ უსწავლელი დავრჩებოდი, რომ არა ერთი მოულოდნელი შემთხვევა.
    მე და მამაჩემის საუბრიდან ორიოდ დღეში ჩვენთან სტუმრად დედაჩემის ძმა ჯორჯი და მისი მეუღლე კეტრინი მოვიდნენ. საერთოდ ისინი არც თუ ისე ხშირად დადიოდნენ ჩვენთან, თითქმის არასდროს, მაგრამ როგორც ჩანს ეს შემთხვევა ჩემი იღბლის  დამსახურება გახლდათ. ბიძია ჯორჯი და ბიცოლა კეტრინი ქალაქის ცენტრში, საერთო ბინებში მარტო ცხოვრობდნენ. დედაჩემი სულ დარდობდა მათ გამო, რადგან მიუხედავად ერთად ცხოვრების 30 წლისა შვილი არ უჩნდებოდათ. მართალი გითხრათ დიდად გულზე არ მეხატებოდა ეს წყვილი,რაღაცნაირი ქედმაღლური იერით უყურებდნენ ჩემს ოჯახს. ბიძია ჯორჯი შანსს არ უშვებდა ხელიდან , დამრიგლებური ტონით მამაჩემისთვის ჭკუა რომ არ ესწავლებინა, ბიცოლა კეტრინი კი დედაჩემს მეუღლის წინაამღდეგ აბუნტებდა. არ მინდა თავის მართლებასავით გამომივიდეს, მაგრამ მე კარგად ვხედავდი ჩემი მშობლების მუხლჩაუხრელ შრომას. ისინი ყოველ ღონეს ხმარობდნენ , რომ მათ შვილებს ელემენტარული ცხოვრების პირობები ქონოდათ, თუმცა ეს ცხოვრება ყველასთვის ნათელი ფერებით სავსე ხომ არაა?
  იმ დღესაც ძირითადად ჯორჯი და კეტრინი ლაპარაკობდნენ, ხანდახან თუ ჩააკვეხებდა ორიოდე სიტყვას მამაჩემი. მიმოიხილეს იმ დროინდელი მძიმე პოლიტიკური ვითარება. ქვეყანა განსაცდელშიაო ოხრავდა ბიძია ჯორჯი, ბიცოლა კეტრინი კი ამ ქვეყნის მმართველებს წყევლა-კრულვას უთვლიდა.
  მრგვალ მაგიდასთან მოეყარათ თავი. ეს მაგიდა ჩვენი ოჯახის რელიქვიად ითვლებოდა. წაბლისგან დამზადებული, საკმაოდ მძიმე, პრიალა ზედაპირითა და დაკლაკნილი, ალაგ-ალაგ ჩუქურთმებით გაწყობილი, მასიური ფეხებით. ძალიან კარგად მახსოვს ჩემს პატარაობაში, ასეთი ძვირფასი ავეჯით სავსე ჩემი სახლი. თუმცა ჩემი და ჩემი და-ძმების ასაკის მატებასთან ერთად, ავეჯმა ნელ-ნელა კლება იწყო. ახლაც არ ვიცი როდის, როგორ, ვერც კი ვამჩნევდი ისე აკლდებოდა სახლს ძველი, სპილოსძვლისკლავიშებიანი პიანინო, უზარმაზარი,ოქროსვარაყებიანი სარკე, ძვირფასი ხისგან დამზადებული სკამები...
ჩემს მშობლებს ამის შესახებ არასდროს სიტყვაც არ დაცდენიათ, რომ გავიზარდე მერე ჩემით მივხვდი რაღაცეებს.
    ჰოდა ზიან ასე, ბიძაჩემი ჩაფსკვნილი, წარმოსადეგი კაცი, პირში კუბური სიგარით, ღაჟღაჟა, დაბერილი ლოყებით, სწრაფ-სწრაფად ახამხამებს თვალებს და ნება-ნება უშვებს მაღლა კვამლის ღრუბლებს. მამაჩემი მორჩილად ურევს დომინოს, მერე რა რომ იგებს, სტუმრის პატივისცემა და რიდი ავალდებულებს, რომ ასე გააკეთოს. ბიცოლა კეტრინი და დედაჩემი გვერდით მიმჯდარან, სადილისთვის ლობიოს არჩევენ და თან ლაპარაკობენ. მე მამაჩემის გვერდით ვზივარ და გაფაციცებით ვადევნებ თვალ-ყურს თამაშს. ჩემი პატარა და-ძმა, მეორე ოთახში ბიძაჩემის ნაჩუქარ ბამბის ნაყინს მიირთმევს. დომინოს ქვების რახა-რუხში და საანგარიშო ჩოთქის მონოტონურ ხმაში ვამჩნევ , როგორ ნელ-ნელა მცირდება საკმაოდ დიდი სხვაობა.
-ესეც 15 ქულა-მხიარულად როხროხებს ბიძია ჯორჯი და კოტიტა თითებით დინჯად უმატებს 25 ქულას თავის მონაგარს.
-10 ქულა-იძახის და 30 ქულას ჩამოდის-ასეა, არიფები წინ უნდა გაუშვა ჰარი და ბოლოს ლამაზად დაამარცხო-თვალს მიკრავს, ლამის ყვირის აღტაცებისგან. შემდეგ ისე, რომ პირის დაღებას არ მაცლის, ამჯერად მამჩემს უჭყივის:
-ასე არ შეიძლება რალფ, კარგად დავინახე,რაღაც იმამაძაღლე , გგონია მეც შენსავით არიფი ვარ? პარტია ჩემია, მე მოვიგე-აღტაცებული და ბედნიერია,მამაჩემი კი დიდსულოვნად უთმობს...
   
    მერე სადილიც კეთდება...
    იმ დღეს მამაჩემმა პირველად გამოიჩინა სიმკაცრე და ბავშვები მალევე დაგვითხოვა სუფრიდან.
    სახლში ძალიან გვიან დავბრუნდი. ერთი სული მქონდა ფეხბურთის თამაშისგან დაღლილს და გაოფლილს ჩემი ულუფა ვახშამი მეჭამა და დროზე შევვარდნილიყავი ლოგინში. სწრაფად ავირბინე , ძველებური, ხის სახლის კიბეები და შევჩერდი. კარებთან მამაჩემი იდგა.
-ჰარი შენთან სალაპარაკო მაქვს-წყნარად მითხრა, ოდნავ დაძაბული ხმა ქონდა. ასეთი რამ უკვე მეორედ ხდებოდა. როგორც ჩანდა მამაჩემი ჩემთან კიდევ ერთ სერიოზულ საუბარს აპირებდა.
-კარგი მამა-მორჩილად მივუგე-ბიძია ჯორჯი და ბიცოლა კეტრინი წავიდნენ?
  მამას პასუხი არ გაუცია. მხარზე ხელი გადამხვია.
-წამოდი გავისეირნოთ.
-წავიდეთ მამა.
ნელა მივუყვებოდით ჩაბნელებულ ქუჩას. მამა ჩუმად ,მაგრამ სავსებით გასაგებად მელაპარაკებოდა.
-გინდა ალბათ დიდი კაცი გახდე, ისწავლო, ასეა?
-ჰოო, მაგრამ მე შენი მესმის...
-მოკლედ-მძიმედ ამოისუნთქა, შეჩერდა და დიდხანს მიყურებდა თვალებში-მე შენი გულისთვის ვაკეთებ ამას, მინდა ეს იცოდე. მთავარია შენც თანახმა იყო.
  ვერაფერი გამეგო, თავში ათასი აზრი მიტრიალებდა. მამამ ჩვეულად, მშვიდად დამიწყო ახსნა. როდესაც უკან ვბრუნდებოდით მე უკვე ყველაფერი ვიცოდი. კიბეებზე ასვლისას შემაჩერა და მკითხა:
-თანახმა ხარ ჰარი?
-ჰო...ჰო...-ყრუდ ჩავიბურდღუნე.

(გაგრძელება იქნება)

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები