ვუძღვნი ჩემი ჯგუფელის, ბუტა რობაქიძის ხსოვნას




მაშინ, არცერთი ჩვენგანის გული
არ შეუძრია საეჭვო განცდას,
გიორგობის დღით მგზნებარე სული,
სანამ თავის თავს თვითონ არ გაცდა.

მე მკითხეს თუ რა უნდოდა ვაზნას
წიწამურთან და თუ რატომ ხდება,
რომ არ შეიშრო იმ დღიდან ვაზმა
ცრემლი. (მაისიც ამ ცრემლით თბება.)

მე მეკითხები თუ ვინ ესროლა
ბუტას, - აბა, ხელში რა გიჭირავს?-
მე მეკითხები თუ ვინ ისროლა,
იარაღი კი თვითონ გიჭირავს.

შემომელევა სიმშვიდის პოვნის
განუსაზღვრელი მე სასოება,
სამშობლოს მოვლისთვის პირველ ყოვლის,-
“ენა, მამული, სარწმუნოება,”

დამიკენტდება ამგვარად სული
გალაკტიონის, კვლავ წიწამურთან,
თუ ისევ გულთან, თუ ისევ გულთან,
არ მივიტანე ახლოს მე გული.

იმ ღამით, ღმერთის ჩამოწყდა გულზე
წმიდანობისთვის ნაფენი დაფნა,
ეს იყო ღამე, როცა მიწაზე
ეგდო თბილისი და ერთი ვაზნა.