ცჰემი მოკლე ბიოგრაფია

ჯერ სულ პატარა ვიყავი მამაჩემი თანამშრომელს რო ფეხზე ვუკბინე, იმის მერე მამას სამსახურში არ წავუყვანივარ. სამაგიეროდ დედასთან მოდიოდნენ ხშირად სტუმრები და მეც უფრო და უფრო ხშირად მიწევდა მეზობელთან გასვლა ან უარესი აბაზანაში ყურყუტი სანამ სტუმრები წავიდოდნენ ჩემი სახლიდან. უნდა ვაღიარო საშინელი ბავშვი ვიყავი. დედაჩემთან ერთი არისტოკრატი ქალი იყო მოსული სტუმრად, შესასვლელში პალტო გაიხადა "ვეშოლკაზე" დაკიდა და თეძოების ქიცინით შევიდა ოთახში. დავავლე ხელი ამ ქალის პალტოს და მეზობელს გავურბენინე დედამ გამოგიგზავნათ საჩუქრად მეთქი, უიმე რატომ წუხდებოდაააააააო, დედა რა ყურადღებიანი ქალიაააო, წინასწარ ახსოვს ხვალ რო დაბადების დღე მაქქქვსოოო, თანაც რა ძვირიანიააააო, ეხლავე წამოვალ და მადლობას გადავხუდიო. ვერაფრით დავარწმუნე რომ არ იყო საჭირო მადლობა. მერე დავისაჯე და 4 დღე მამაჩემის სტატიას მაკითხებდნენ "ასავალ-დასავალში". ამ დროს სულ რაღაც 8 წლის ვიყავი, მგონი არც კი.
ეხლაც სულ მიკვირს როგორ მიძლებდნენ, მაღაზიაში რო გავფშეკდეი ფეხებს სანამ არ მიყიდიდნენ რაც მინდოდა ვაბრახუნებდი ხელებს და ფეხებს . ხმის დიაპაზონი მაშინაც მაღალი მქონდა და გავკიოდი მეცო სოპრანოს ხმაზე . ჩემი რა მიდიოდა რა.
ერთხელ სოფელში კაკალი ჩამივარდა მდინარეში და იმხელა ხმაზე მოვრთე კივილი დედაჩემმა და ბებიაჩემმა სახლში გაიგეს ჩემი ხმა  იფიქრეს ბავშვი იხრჩობაო, მეზობლები შეყარეს, ბებიაჩემმა ჩემზე ხმამღლა მორთო კივილი, მოკლედ ნახევარი სოფელი გამოიქცა მდინარისკენ და მდინარესთან ჩაცუცქული აბღავლებული მიპოვეს, ცოცხალი თავით არ მივყვებოდი სახლში "კაკააააააააააალი" ამის თქმასღა ვახერხებდი, თან ისტერიულად ვტიროდი. არადა სახლში 4 ვედრო კაკალი გვედგა ახალი დაკრეფილი. ემრე რა
ჰო კიდევ ნელ-ნელა მახსედება რაღაცეები. ჯერ კიდევ ის დრო იყო დენი რო კვირაში ორჯერ მოდიოდა და ოთახები რო ნავთის სუნიტ იყო გაჟღენთილი. "კერასინკის თაობიდან" ვართ, ჰოდა მოკლედ ეგ დრო იყო როცა ბიძაჩემმა თავხედობისთვის ჩემი დასჯა გადაწყვიტა. ჰოდა სახლსი მარტო რომ დამიგულა ამიყვანა და "ვეშოლკაზე" ცამომკიდა. პატარა ვიყავი, კარის სახელურს ვერ ვწვდებოდი ჯერ. ჰოდა ასე ჩამომკიდა "ვეშოლკაზე" და გაიხურა კარი. მოვრთე ღრიალი, ფართხალი, მაგრამ რო მივხვდი ვერავინ გაიგებდა ჩავიკმინდე ხმა. ასე სიბნელეში და სიცივეში ვეკიდე შემოსასვლელში დედაჩემის მოსვლამდე. ნახევარ სააათზე მეტი. ჩამოხტომისაც შემეშინდა. დედაჩემმა შემოსვლისთანავე კივილი მორთო , ჩემი საწყალი ბავშვიო. მეტი რა მინდოდა მეთქი დე ეს რა არის სანამ აქ დამკიდებდა მაცივრაში შემსვა და 20 წუთი იქ ვიჯექი მეთქი,(არადა რაის მაცივარი მეექვსე დღე იწურებოდა რაც შუქი არ გვქინდა) ეგ ხო არ იკმარა მერე ლეიბში გამახვია და გინაღამ გამგუდა მეთქი. კინაღამ გაგიჟდა დედაჩემი ამხელა კაცი რამ გამოაშტერაო და მგონი იჩხუბეს კიდეც მაგის გამო
ჰო ბაღში რუსი ბიჭი მიცემია აღარც მახსოვდა, მერე დედამისს დედაჩემისთვის უთქვამს მიხედეთ ამ ბავშვს ყაჩაღი და რეციდივისტი იზრდებაო
თან საშინელი ხიფათიანი ბავშვი ვიყავი, ყველა ჩემი ეზოში ჩაშვება მარცხით მთავრდებოდა ხოლმე.
-ლუბააააააააა
-ჰოოოოუუუუ
-ამოდი დედი ჭამე და ჩადი ისევ
-ვერ ამოვდივარ დეეე
-რატოოოომ (ხმაში პანიკა იგრძნობა)
-აი ფეხზე რაღაც მჭირს და
2 წამში ეზოში იყო უკვე დედაჩემი და ჩემ მოტეხილ ფეხს თვალცრემლიანი დაჰყურებდა. მერე დაფაცურდებოდა და თეთრხალათიანები დამესეოდნენ ხოლმე. რა საჭირო იყო ამხელა ამბის ატეხვა
ბაკურიანში ან გუდაურში რო მიშვებდნენ 2 დღეში თბილისის რომელიმე ტრავმატოლოგიურში ვერჭვე ხოლმე ორმაგი მოტეხილობებით. მოკლედ მერე გავიზარდე, მამაჩემის თანამშრომლებს ფეხზე აღარ ვკბენ და აღარც მაღაზიაში ვაწყობ პანიკებს. (ალბატ იმიტომ რომ მამაჩემი საზღვარგარეტ მუშაობს და მაღაზიებში უმეტესად მარტო დავდივარ)
ჰოდა ასე ( : დედებო დააფასეთ თქვენი შვილები

კიდე მახსოვს ბევრი რამე მაგრამ დანარცჰენს ემრე დავწერ , დავიღალე ეხლა