მე,  ხასიათზე მაჯამურ, ვტენი
ტაეპს და კიდეც ვისვრი, არადა
ოთახში, ჰაერს, ერევა ტენი,
თავის მოკვლას კი, ისევ არა და

არ ადგება საშველი, ვირწევი,
შემოხეული მაცვია ფრანი,
როგორც, ერთგვარად შავთეთრი წერო,-
ჩემი ცხოვრება… როგორც რეფრენი,

სხვადასხვა ფორმის, - მძიმე რუტინა
გასდევს სტრიქონებს, - ასევე წლებსაც.
ახლა, მეწვევა შეშლა,  თუ გინდა,
მოდი და ნახე, რომ არ ვიგონებ…

მე,  ხასიათზე მეტყობა ღმერთი,
როცა ვლოცულობ შენზე, არადა
ოთახს, ხაზებად ემჩნევა დენთი,
ჩემი კვალი კი არა და არა.