მომყოლი (ეძღვნება პატარა ელენე ადამაშვილს)
გუშინ ჩემს ძმაკაცს ბავშვი შეეძინა. საკმაოდ ექსტრემალური სიტუაცია იყო, მისი მეუღლე საავადმყოფოში როცა მივიყვანეთ, წყლები უკვე დაღვრილი ქონდა და თუ გავითვალისწინებთ იმასაც, რომ ფეხმძიმობის მხოლოდ მერვე თვე იყო, ამ საკითხებში მეტნაკლებად ჩახედულ ხალხს არ გაუჭირდება იმის წარმოდგენა, თუ როგორ ვინერვიულებდით ყველა.
ღვთის წყალობით ყველაფერმა კარგად ჩაიარა და გვეყოლა პატარა ელენე - 2 კგ და 43 სმ.
ამ ამბავმა ერთი ძველი ისტორია გამახსენა, რომელიც ზოგს შეიძლება გაგონილიც კი ჰქონდეს.
თბილისის ერთ-ერთ ჩვეულებრივ იტალიურ ეზოში, ჩვეულებრივი თბილისელები ცხოვრობდნენ.
ისევე როგორც ყველა თბილისურ ეზოში, აქაც ერთი ოჯახივით შეხმატკბილებულად გაჰქონდათ წუთისოფელი და ისევე, როგორც ყველა სხვა ეზოში, აქაც იყვნენ წამყვანი ფიგურები - ლუბა დეიდა და კარენა ძია.
ლუბა დეიდას ქმარი 10 წლის გარდაცვლილი იყო, შვილები - ერთი მოსკოვში, მეორე კი სტავროპოლში წამყვანი მედიკოსები გახლდნენ. თუმცა მარტოხელა ლუბა დეიდა სულაც არ გრძნობდა მარტოდ თავს, რადგან თავის დედობრივ მზრუნველობას მთელს ეზოზე აფრქვევდა - იგი ყველას დეიდა, მამიდა, სიდედრი და დედამთილი იყო. ზოგს ეს მოსწონდა, ზოგი კიდევ ღიზიანდებოდა, თუმცა რაიმე პრობლემა თუ ჩნდებოდა, ყველა მაინც ლუბა დეიდას მიმართავდა ხოლმე - სახურავისა თუ ეზოს ჭიშკრის შეკეთება, ავადმყოფობა, ბავშვის მოწყობა  უმაღლესში, კარგი საგზურებისა თუ „ნოლშესტის“ რიგში წინა ადგილების დათრევა, სამსახურში მოწყობა და დაწინაურებაც კი. წამყვან საავადმყოფოს ყოფილ მთავარ ექიმს, ყოველთვის ჰქონდა საჭირო ტელეფონის ნომერი, სადაც დარეკავდა და ყველაფერს მოაგვარებდა.
კარენა ძია ტაქსის მძღოლი იყო და ამავე დროს მთელი ეზოს (და ზოგჯერ მეზობელი ეზოებისაც) იმედი. შესაბამისად, „ტაქსაობაზე“ მეტ დროს, თავისი მეზობლების მომსახურებას ახმარდა.
მეორე სართულზე ახალგაზრდა ცოლქმარს, თენგოს და მანანას ჰქონდათ ერთი ოთახი და პატარა სამზარეულო აღებული. თენგოს მუდმივად მივლინებებში უწევდა სიარული, მანანა კი იმ მომენტისთვის, როცა ეს ამბავი მოხდა, მეცხრე თვის ფეხმძიმე გახლდათ.
... ხოდა ერთ მშვენიერ ღამეს, როდესაც თენგო მივლინებაში იყო, მანანას მუცელმა წამოუარა.
- ალბათ გადამივლის - გაახსენდა წინა კვირის შემთხვევა, როდესაც ასევე წამოსტკივდა და კარენა ძიას მანქანით უკანვე გამოაბრუნეს სამშბიაროდან და გვერდი იცვალა უმტკივნეულო პოზის მოსაძებნად.
მაგრამ ტკივილებმა არ გაუარა. უფრო სწორად გაუარა და ისევ ასტკივედა. ასე განმეორდა რამოდენიმეჯერ.
- დილამდე მოვითმენ - გაიფიქრა, თუმცა ამის თვითონაც არ სჯეროდა, რადგან ყოველ ჯერზე ტკივილები უფრო და უფრო მწვავე იყო.
ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, ერთიც წამოსტკივდა და ფეხებშუა სისველე იგრძნო - წყლები დაიღვარა. აი ეხლა მიხვდა, რომ წინა ტკივილები თურმე ტკივილები საერთოდ არ ყოფილა იმასთან შედარებით, რასაც ეხლა განიცდიდა - ტკივილი უკვე აღარ წყდებოდა.
- ვაიმე - უნებურად წამოიკივლა, როდესაც ფეხზე წამოდგომა სცადა და ფეხები აღარ დაემორჩილა, და ხმამაღალი კვნესაც მიაყოლა.
წამოკივლება იმდენად ძლიერი და სასოწარკვეთილი იყო, რომ სულ ორიოდ წუთში თმებგაწეწილი და ხალათში გახვეული ლუბა დეიდა შემოფრატუნდა ოთახის ფუმფულა ფლოსტებით. ახალგაღვიძებული და შეშუპებული თვალებით შეხედა მანანას, რომელსაც მარცხენა ფეხის გადმოყოფა მოეხერხებინა საწოლიდან, ხელებზე იყო წამოწეული, ქვედა ტუჩი კბილებში მოექცია და მოგუდულად კვნესოდა.
- დაგეწყო ? - ნახევრად ყვირილით კითხა მანანას და ისე, რომ პასუხს არ დაელოდა, სწრაფი ნაბიჯებით გაბრუნდა აივანზე. - კარენ ! კარენ! კარენ! - თითოეული ჩაძახება წინაზე უფრო ხმამაღალი იყო.
- ჰო რაიყო ? - გაისმა ავლაბრულ კილოზე, ახლადგაღვიძებული კარენა ძიას ხმა.
- მანქანა გაამზადე, მანანა მშობიარობს.
ხმაურზე მთელმა ეზომ გამოიღვიძა - სანამ კარენა ძია ჩაიცმევდა და მანქანას დაქოქავდა, მანანას ტანსაცმელი, ადიელა, ზეწარი, ბალიში, ჩუსტები, საბუთები და ყველა აუცილებელი და ალბათ აუცილებელი ნივთი, ორ ნაჭრის ჩანთაში იყო გადანაწილებული; ლუბა დეიდას უკვე დარეკილი ჰქონდა სამშბიაროში და ჩაცმულს, მეზობლებთან ერთად ჩაჰყავდა მკვნესარი მანანა ხის კიბეებზე.
სულ რამოდენიმე წუთში მანქანა, კარენა ძია, მანანა და ლუბა დეიდა სამშობიაროს გზაზე იდგნენ.
მაგრამ პრობლემა ის იყო, რომ მანანას უკვე სამშობიარო ჭინთვები დაეწყო ! ...
- ნუ გეშინია შვილო! - თავდაჯერებული კილოთი ამხნევებდა ლუბა დეიდა, რომელსაც თავის დროზე ალბათ ათასობით მშობიარობა ჰქონდა მიღებული და მაგრად იკრავდა მხრებით.
- ვ ა ი მ ე დედდდააააა! - კიოდა მანანა
- გზას უყურე, აქეთ არ მჭირდები! - დაუყვირა ლუბა დეიდამ მანანას სასოწარკვეთილ კივილზე კარენა ძიას ასოთხმოცი გრადუსით შემობრუნებულ თავს.
როცა მანქანა სამშობიაროსთან გაჩერდა, მშობიარობა უკვე დაწყებული იყო, სანიტრები, ექიმები და ექთნები, ყველა გარეთ გამოფენილიყო და მათ ელოდებოდა - ყველას უნდოდა ქალბატონი ლუბასთვის რაიმეთი ესიამოვნებინა.
მშობიარობა მანქანაშივე დასრულდა ლუბა დეიდას თაოსნობითა და რამოდენიმე სანიტრის  დახმარებით. ბავშმა წამოიტირა - ესეიგი ყველაფერი კარგად იყო, ეხლა საჭირო იყო დედა-შვილის შესაბამის გარემოში გადაყვენა და რამოდენიმე თეთრხალათიანმა, ქალბატონი ლუბას ხელმძღვანელობით, ფრთხილად გადააწვინეს ისინი მანქანის უკანა სავარძლიდან საკაცეზე და ცუხცუხით შეაგორეს საავადმყოფოში.
ამასობაში კარენა ძია მანქანიდან გადმოსულიყო და ამ ყველაფერს გაფითრებული და სახეგაყინული, გაუნძრევლად აკვირდებოდა. როდესაც დედა-შვილი საკაცეით საავადმყოფოში შეაგორეს, ამოისუნთქა და აკანკალებული ხელით „კოლხეთს“ გაუკიდა.
სულ ბოლთის სამი თუ ოთხი რეისი ჰქონდა შესრულებული, როდესაც საავადმყოფოს კარებიდან ერთერთი თეთრხალათიანი სანიტარი (თუ ექთანი) გამოვარდა, ქოშების ტკაპუნით მიირბინა მანქანასთან და უკანა სავარძელში (სადაც მშობიარობის პროცესი შედგა) ჩაყვინთა.
- რა გნებავთ გოგონი? - მორიდებულად იკითხა კარენა ძიამ.
- მომყოლს ვეძებ - თავისამოუყოფლად უპასუხა სანიტარმა.
- მერე აქ არა ვარ ? - ავლაბრული კილოთი და დამშვიდებულ-გაკვირვებული ღიმილით მიუგო კარენა ძიამ.
