გაცივებამდე ჩაიწვა ზღვაში
მთვარის სურვილით სხივების გროვა.
მე რომ დამქონდა სურვილი ბავშვის,
იმ გადამქრალი სხივებით მოვა.
დღეს ასარჩევად მაწვდიდნენ ნიღბებს
და მაყოლებდნენ ალმაცერ მზერას,
გაყინულ თვალებს არ ჰქონდათ
სივრცე,
მე ნიღბებისგან ვფარავდი წყენას.
ვერ ვიშორებდი
გათანგულ ტკივილს,
თუმცა ვებრძოდი ქარის მეობას
ბავშვის ხელებით ხატავდნენ ღიმილს,
გონიერ გენის მემკვიდრეობას.
თვით უნიათო ნიღბების ფარდას
მე გათანგული სხივებით ვრთავდი,
მეპატიება ცრემლებიც, ალბათ,
იმ გადამქრალი ბავშვობის დარდი,
და რადგან დამრჩა გადამქრალ სხივის
მწველი სითბო და ცისკრის კარედი,
დღეს შველასავის მოვარდნილ ტკივილს
იმ გადამქრალი სხივით დავნებდი...