დგანან ვერხვები, გათანგული სიკვდილის ლანდით,
ღამით ნათრევი ტკივილები ქარს ჩემსკენ მოაქვს,
ნაავდრალ გზებზე, შეშლილივით, სიბნელე დადის,
წარმავლობასთან აქ უთუოდ მომხდარა ბრძოლა.
ვდგევარ ქაოსში და სამყაროს ძახილებს ვუსმენ,
ჩემს და მზეს შორის ჩამოგლიჯა წუხილმა ფარდა,
გარდაცვალების ნაკვალევი ატყვია ქუჩებს,
სიცოცხლე მორცხვობს, ნაკვალევის ვერ ბედავს წაშლას.
დრო გადაამსხვრევს და ძველ ყუთში ჩაყრის ტკივილებს,
სიცოცხლეს მზისკენ გადაშვებულ ბილიკზე დარგავს,
გამოიკვირტებ, გაიფოთლებ, ტკივილს ივიწყებ
და სულით ისევ ნაავდრალი ფიქრები დაგაქვს...
მაინც მკურნალად დროს ვერ ვეტყვი ქათინაურებს,
დრო მეხად მოდის და სიკვდილთან გაშინაურებს.