მწარეა და გულსატკენია,
როგორც უკნიდან ნასროლი ტყვია,
როგორც ზურგში ჩარტყმული დანა,
მაგრამ რა უჭირს
არ მეშინია,
ჩემი უმიზნოდ დაღვრილი სისიხლის,
ჩემი უმიზნოდ დაცლილი ვნების.
ის თეთრი იყო, მშვენიერი
და წასვლის წინ დამიბარა ჭირთა დათმენა,
და ცრემლების -პურივით ხმელი, მარილიანი მადლის შენახვა.
ნაფეხურებს კი - იქნება ქარი,ან წაშლის წვიმა,
ამიტომ არ ღირს იფიქრო მათზე.
წინ - საიდანაც მზე ამოდისო,
უნდა სწორად მოზომო და გადადგაო ყველა ნაბიჯი,
დაღვრილ ცრემლივით და პურივით
მარილიანი და მადლიანი.
წითელ ლარნაკში ღიღილოები დასაძინებლად ემზადებიან,
რათა აღივსონ სიცარიელით,
ხვალინდელი მზის დასატევად.