ბნელი დღეა, და მისდა გასაკვირად, ამ გამშრალ მხარეშიც გადაუღებლივ წვიმს. ისე კი, თურმე რამდენი საუკუნეა, არ უწვიმია. იდგა ჩუმად, უხმაუროდ და უსმენდა, თუ რა ხმაურიანად ეცემოდა წვეთები მწკრივად განლაგებულ პატარა სახლებს, თითოეულის ჩამოვარდნა კი ექოდ გაისმოდა და შემაწუხებელ აურზაურს ქმნიდა. ცვალებადი ამინდისგან გაკვირვებული, ნაბიჯ-ნაბიჯ გაუყვა ატალახიანებულ ბილიკს და ძლივს მიაღწია იმ თითქმის მინიატურულ სახლამდე, ტბას რომ გადაჰყურებდა. თავს შევაფარებინებო, გაიფიქრა, კარი ფრთხილად შეაღო და მხედველობის არეში გოგონების სილუეტი მოექცა. - ერთი მოგრძოსახიანი გახლდათ, შავი თმები კოხტად დაეწნა, ფერკმრთალ სახეზე კი თოჯინასავით გადაჰფენოდა ნაზი ღიმილი. მეორე შედარებით თხელი ეჩვენა, დასავით მეტყველი თვალები და შავი თმა ჰქონდა. - ,,შემობრძანდით!” - გაისმა სანდომიანი ხმა და კაცი (რომელსაც ფროდერიკ ფლეტჩერი ერქვა) ზანტი ნაბიჯებით გაუყვა ოთახს; მისალმების ნიშნად თავი დაუკრა და მათგან ერთ-ერთს, უფრო ზუსტად კი - დაწნულთმიანს ჰკითხა, თუ სად იყვნენ მათი მშობლები.
    ,,ჩვენ მშობლები არ გვყავს.” - ექოდ გაისმა ხმა უკუნით სიბნელეში. კაცი შეცბუნდა, თუმცა მეორე ტყუპისცალის მომნუსხველმა მზერამ იგი იოლად დაიყოლია. ფეხებს, რაც შეიძლებოდა ფრთხილად ადგამდა, რადგან შენობას საგრძნობლად დასტყობოდა სიძველე.
    შორიახლოს სანთლის შუქი ჩაინთქა; გოგონებმა ერთროულად ჩაჰკიდეს ხელები გაფითრებულ კაცს და გზა გააგრძელებინეს, ისიც აღარ შეპასუხებია, გაიფიქრა, ვნახავ სახლის პატრონს და მკაცრად დავასჯევინებ ბავშვებს, ჩემი ასეთი გამასხარავებისთვისო. თუმცა, რა იცოდა ფროდერიკმა, რომ ასე ძალიან ცდებოდა. ჰაერი ხარბად ჩაისუნთქა და ნელი ნაბიჯებით მიუახლოვდა უკვე კარგა ხნის მთვლემარე სიცარიელეს...
   
    შეადგა თუ არა პირველი ნაბიჯი სანთლის სუსტი შუქით განათებულ ოთახში, მყუდროება მაშინვე დაირღვა. ჟრუანტელმა მთელ სხეულში დაუარა, მექანიკური პიანინოს მჭახე ჟღერადობამ კი თავში ჩაქუჩივით ჩაურაკუნა. ტყუპები სიღრმისაკენ გაემართნენ და ფროდერიკ ფლეტჩერი უკან ჩამოიტოვეს. ახლა თუ შეამჩნია კაცმა, რომ ორივე მათგანს ერთი მოსასხამი უფარავდა ფორმადაკარგულ სხეულს. ღიღინი ჯერ დაბალ ტემბრში წამოიწყეს, ნელ-ნელა კი უმატეს გალობას. ჰარმონიულმა ხმამ კიდეც ასიამოვნა და ამავდროულად, კიდეც შეაშინა კართან გაქვავებული ფროდერიკი, - საღ გონზე რომ ვიყო, ახლავე წავიდოდიო! - გაიფიქრა და შუბლზე ხელი მიიდო, სიცხე ხომ არა მაქვსო. ამასობაში, გარეთ წვიმა გაშმაგებით გამძვინვარდა, წვეთებმა კი დაჟანგულ ოთახშიც შემოაღწიეს.
    ,,მისტერ ფლეტჩერ, გვიამბეთ თქვენი ცოდვების შესახებ.” - დაიჩურჩულა დაწნულთმიანმა, - ,,ორ ნაბიჯში სიკვდილის მოციქულები გელიან!”
    ფროდერიკმა ხმამაღლა შეჰყვირა, იქნებ მშობელს ხმა მივაწვდინოო. დაიყვირა ერთჯერ, ორჯერ, თუმცა ხმა ამ წყვდიადში ორჯერვე ჩაინთქა. გაოგნებულმა აქეთ-იქით დაიწყო თვალების ცეცება: - ,,ეს რა, ხუმრობაა?” - ჩურჩულებდა იგი, თუმცა ხვდებოდა, რომ ხრიკებით არ ჩამქრალიყვნენ ოთახში მკრთალად მოკაიფე სანთლები...
    ,,თქვენი აზრით, რატომ წვიმს ამ მშრალ მხარეში?” - ჰკითხა დაწნულთმიანმა, - ,,ან რატომ ვერ გძალუძთ ტირილი?” - დაამატა მეორემ,  - ,,ცოდვებმა მოგიყვანეს ჩვენთან, ფროდერიკ!” - მონოტონურად მეორდებოდა ეს ხმა ოთახში, კაცი კი მხოლოდ იმაზე ფიქრობდა, როგორმე გამკლავლავებოდა დემონურ ფანტომებს.
    სახლის სიღრმიდან რამდენიმე აჩრდილი ერთდროულად გამოქროლდა და ოთახი გამყინავმა სიცივემ მოიცვა. სიამის ტყუპებმა ნაზად გააგრძელეს გალობა, სახლში კი შიშისმომგვრელი აურა გამეფდა. მისტერ ფლეტჩერმა დამარცხებულმა დალია სული, ბოლოჯერ ამოიგმინა და ცხოვრების ნაცრისფერ გზას გაუდგა. სიკვდილის მოციქულები კი ხელახლა ჩამწკრივდნენ კართან, და ახალ მსხვერპლს დაუწყეს ლოდინი...