(ეს ლექსი პაპიკომ დაგვიტოვა შვილებს და შვილიშვილებს, ძალიან მინდა ჩემთან იდოს, თუ არ განიკითხავთ გამიხარდება)




მე ვბერდები, შენ იზრდები,
იფურჩქნები, როგორც ვარდი.
ვბერდები და თან მიმყვება
შენზე ზრუნვა, შენზე დარდი!

ვერ გიტოვებ ოქრო-ვერგცხლებს,
ვერც შენობებს - ცათამბჯენებს,
მაგრამ რასაც მე გიტოვებ,
შენს სიცოცხლეს დაამშვენებს.

მე გიტოვებ დედულს-მამულს,
სამშობლოს და დედა ენას.
ყველა წმინდა სალოცავებს,
პაპის საძვლეს, მამის კერას.

ფრთებს გიტოვებ გასაფრენად,
გემს გიტოვებ გასაცურად,
ხმალს გიტოვებ გასაფერად,
მოიხმარე ვაჟკაცურად.

სავალ გზაზე სიყვარული
გაიხადე გზად და ხიდად,
ნუ გაიტან შავ ბაზარზე
სინდის-ნამუსს გასაყიდად.

გაჭირვებულს დაეხმარე,
როცა შეძლებ ფრთების გაშლას,
ნუ იქურდებ, ნუ იმრუშებ,
ნუ ჩაარტყამ ზურგში დაშნას.

სამშობლო და დედა ენა,
პაპის საძვლე, მამის კერა,
გულში უნდა ჩაიხუტო,
თვალიც გქონდეს მამისკენა.

გემი კარგად შეამოწმე,
ზღვაში ცურვა თუ დაიწყო,
შენი საძმო - სამეგობრო
არასოდეს დაივიწყო.

ხმალზეც ხელი არ აიღო,
გაპოხე და ისე ჭრიდეს,
რომ დაგჭირდეს ქარქაშიდან
დაძრობა არ გაგიჭირდეს.

აგამაღლებს თავმდაბლობა,
კარგის ნერგვა, კარგის თესვა,
წინაპრებიც შეიწყალე,
როცა ყურძნის წვენი შესვა.

იმეგობრე სიკეთესთან,
კარგი თქვი და კარგი წერე,
ჩემ სახსოვრად შეინახე,
მე რომ წიგნი დაგიწერე.