იცი ქუთაისს ვშორდები ახლა,
და ქუთაისი თავისთან მიხმობს,
უშენოდ სევდის წუთები მახლავს,
და ქუთაისიც დარდია თითქოს.


მივყვები მივალ ამ გზის ნაპირებს,
და ამ ხეტიალს ბოლო არ უჩანს,
ნეტა როდემდე? ნეტა სადამდე?
ალბათ ამ თვალებს სანამ დავხუჭავ...


მემახსოვრება მე ყველაფერი,
ეს ცა, ეს მიწა და საქრთველო,
ლამის გავფრინდე ცისკენ ოცნებით,
და  დრო უსაზღვრო ფიქრით გავთელო.