აქ ყველაფერს შენი პასპორტის ფერი წყვეტს.
აქ დიდი UN-ის პატარა წარმომადგენლები მშვიდობას გპირდებიან...
აქ ხალხს გულ-მკერდზე მედლების მაგივრად საკუთარი, გარდაცვლილი შვილების სურათები ჰკიდიათ.
აქ ბუნების საოცარ პეიზაჟს დამწვარი და უკვე ყოფილი სახლები ერწყმის,
აქ უაზროდ გასროლილმა ტყვიამ შეიძლება ჩაგაბაროს პატრონს,
აქ არ უყურებ ცას გისოსებიდან, მაგრამ მაინც გისოსბში რჩები,
აქ ცვრიან ბალახზე ფეხშიშველი დადიხარ, მაგრამ ვერ შეიგრძნობ მამულს...
აქ ყოველ მოსვლაზე შენი სახლიდან წაგებული ნივთების სია იზრდება,
აქ შენს ერთ წყვილ თვალს, უამრავი ადამიანის თვალები ზვერავენ...
აქ ზღვისგან არცთუ ისე შორს, გრძნობ მის მარილიან სურნელს...
აქ შენ ვერ ნახავ პალმებს,რადგან ისინი დრომ და ტანკებმა შთანთქეს.
აქ შეიგრძნობ შიშს და თავი ისტორიის ნაწილი გგონია,
აქ ზაფხულის თბილ ნიავს მამის შეგონებები თან მოყვება.
აქ ჩემი სახლია,
    ჩემი სული,
    ჩემი წარსული,
    ჩემი არსება.
ეს საქართველოა,
ეს აფხაზეთია!!!