* * *
ისე ტკბილია წარსულის დარდი,
როგორც თაფლი - ხის ფუღუროში,
როგორც სხვისი სისხლი - შენს ტანზე.
დანარჩენი კი -
სიხარულიც იმდენად ქრება,
ხელები უნდა მოიჩრდილო და ისე ძებნო.
ის მახსოვს,
ადრე, ზამთრისპირზე, ჩემს ბავშვობაში,
გამთენიისას ალუმინი რომ ჩავაბარე,
მაგრამ იმ ფულით რა ვიყიდე, ვეღარ ვიგონებ.
ისიც მახსოვს, უკან დავბრუნდი
გადავხედე ცარიელ ქალაქს,
ასეთ დროს ქუჩა სხვანაირია,
სახლში გტოვებს, შეგაბრუნებს დილის საწოლში,
მაგრამ შენიდან გამოყავს ვიღაც
და გარეთ დიდხანს ახეტიალებს.
* * *
რა ერთგვარია დაბადება,
მაგრამ აბა კვდომას შეხედე;
ხომ არსებობენ ისინი, ვინც ჩაძაღლდნენ, მოკვდნენ,
მიიცვალნენ
და იშვიათად,
ისეთიც კი შეგვხვდება ხოლმე,
ვინც აღესრულა.
* * *
ოჯახში, სადაც ახლა ვცხოვრობ, მასპინძლის შვილმა
ღამე სახლში დაიგვიანა.
მშობლებმა ცუდი უთხრეს მრავალი,
ბევრსაც დაპირდნენ.
დღემდე მიკვირს, როგორ იყო, ვერცერთმა იგრძნო,
იმის ისე მიწიან ხელებს, დასვრილ მაისურს
ჯერ კიდევ რომ შემორჩენოდა
მთის ყვავილების მძაფრი სურნელი.
* * *
მუჭანახევარი ლექსი;
არეული, მივიწყებული...
თითქოს ვისთვისაც მიგქონდა, გზაში
ის შეგხვდა და პეშვი გაშალე,
გადაეხვიე,
დაგავიწყდა, რაც ხელში გქონდა.
* * *
შემოდგომაზე თავდახრილმა უნდა იცხოვრო.
ხმელი ფოთლები შენამდე მაინც
ჩამოვლენ და დაცვივდებიან.
მთავარია, ცას არ ახედო,
ძალიან დიდი ცდუნება არის
გადამფრენი ჩიტების ნახვა.
* * *
მიყვარს, ხეები მოუჭრელად რომ იქცევიან
დიდთოვლობისგან,
როგორც კაცები - დიდდარდისაგან.
სავსეა ეზო ამ საფლავებით.
* * *
რამდენჯერ უნდა მოკვდე,
რომ ერთხელ ვინმემ დაგიჯეროს?!.
წაგიღოს და დაგმარხოს მშვიდად;
მიწას კი არა,
საკუთარ თავს მიგაბაროს.
ჩამოგაშორებს სიბნელისგან,
როგორც ფარვანას,
და შენ კი უნდა მოითმინო მისი ნათელი -
დროებითი ბრწყინვალე შუქი.
რაღა არის ასე სიცოცხლე?!.
ან ფრთები დაგწვას,
ან ჩაქრეს თვითონ.
* * *
არა იმათზე, რომლებიც რომ უკვე დაცვივდნენ, -
შემოდგომაზე, ნოემბრის ბოლოს,
როცა ქარმაც კი მოიბეზრა თავისი თავი, -
მე ვწერ ფოთოლზე;
ის ჯერ კიდევ არ იცნობს მიწას.
* * *
ალბათ შენ თუ ხარ დამნაშავე,
- ვერ შეესწარი.
ცრემლივით ვერ ჩაუდექი თვალებში,
სისხლივით ვეღარ შეადედდი,
თავი ვეღარ აფიქრებინე,
მაშინ, - როდესაც ჩიტებიც კი ერთად მიდიან,
მცირე ნიავით, იზიდავენ ტოტები - ტოტებს
და პლანეტები უსასრულო, ღია კოსმოსში
მოძრაობენ ერთმანეთისკენ, -
როცა ბალახიც ერთად ამოდის.
შენ სიზმრებშიც არავინ გნახავს,
მაგრამ ეს რა სამწუხაროა?!. -
ხომ შეიძლება სულ მარტო იყო,
მარტოს გიყვარდეს?!.
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
20. ოჯახში, სადაც ახლა ვცხოვრობ, მასპინძლის შვილმა
ღამე სახლში დაიგვიანა.
მშობლებმა ცუდი უთხრეს მრავალი,
ბევრსაც დაპირდნენ.
დღემდე მიკვირს, როგორ იყო, ვერცერთმა იგრძნო,
იმის ისე მიწიან ხელებს, დასვრილ მაისურს
ჯერ კიდევ რომ შემორჩენოდა
მთის ყვავილების მძაფრი სურნელი.
ძალიან ლამაზებია, ყველა მომეწონა 5 ოჯახში, სადაც ახლა ვცხოვრობ, მასპინძლის შვილმა
ღამე სახლში დაიგვიანა.
მშობლებმა ცუდი უთხრეს მრავალი,
ბევრსაც დაპირდნენ.
დღემდე მიკვირს, როგორ იყო, ვერცერთმა იგრძნო,
იმის ისე მიწიან ხელებს, დასვრილ მაისურს
ჯერ კიდევ რომ შემორჩენოდა
მთის ყვავილების მძაფრი სურნელი.
ძალიან ლამაზებია, ყველა მომეწონა 5
19. " ხომ შეიძლება სულ მარტო იყო,
მარტოს გიყვარდეს?!."
ხომ შეიძლება... :)
სასწაულად წერ!.. " ხომ შეიძლება სულ მარტო იყო,
მარტოს გიყვარდეს?!."
ხომ შეიძლება... :)
სასწაულად წერ!..
18. აბუთიძე შემხვდა რამდენიმე დღის წინ და აღარ ვწერო. მეწყინა. უფრო ადრე შენ მითხარი ვეღარ ვწერო თუ რაღაც და ეგეც მეწყინა.
აბუთიძემაც გამოასწოროს აჯობებს... :)))
კარგი ბიჭი ხარ. აბუთიძე შემხვდა რამდენიმე დღის წინ და აღარ ვწერო. მეწყინა. უფრო ადრე შენ მითხარი ვეღარ ვწერო თუ რაღაც და ეგეც მეწყინა.
აბუთიძემაც გამოასწოროს აჯობებს... :)))
კარგი ბიჭი ხარ.
17. ფბ-დან გადმოვყევი ლინკს, ძალიან კარგი ხარო, ალბათ ბევრმა გითხრა ,
გატყუებენ , უძააააააააანმაგრეეეეეესი ხარ!!!
და შეგიძლია სულ მარტო ასეთი იყო და გიყვარდეს და უყვარდე <3 ფბ-დან გადმოვყევი ლინკს, ძალიან კარგი ხარო, ალბათ ბევრმა გითხრა ,
გატყუებენ , უძააააააააანმაგრეეეეეესი ხარ!!!
და შეგიძლია სულ მარტო ასეთი იყო და გიყვარდეს და უყვარდე <3
16. გარედან ვკითხულობდი და ორიოდე სიტყვის დასაწერად შემოვირბინე.
რა უნდა ვთქვა, უმაგრეს ლექსებს 5 და მეორე 5 ავტორის კომენტარს.
აი, ასე უნდა წერა! გარედან ვკითხულობდი და ორიოდე სიტყვის დასაწერად შემოვირბინე.
რა უნდა ვთქვა, უმაგრეს ლექსებს 5 და მეორე 5 ავტორის კომენტარს.
აი, ასე უნდა წერა!
15. ახლა წავიკითხე კომენტარი...მშვენიერი კრიტიკა-პუბლიცისტიკა იყო...:-* ახლა წავიკითხე კომენტარი...მშვენიერი კრიტიკა-პუბლიცისტიკა იყო...:-*
14. გენაცვალე...გენაცვალეეეე...:-*
ძალიან ძალიან კარგები... საოცარი სუფთა ემოციები
მოვიდა ჩემთან...გამავსო სიყვარულით...55555555555
ჰო თავდახრილმა უნდა იცხოვრო, რადგან დიდი ცდუნებაა გადამფრენი ჩიტების ნახვა
დარდისგან წაქცეული ხეების ნახვაც...:-* საოცარო ავტორო...
გენაცვალე...გენაცვალეეეე...:-*
ძალიან ძალიან კარგები... საოცარი სუფთა ემოციები
მოვიდა ჩემთან...გამავსო სიყვარულით...55555555555
ჰო თავდახრილმა უნდა იცხოვრო, რადგან დიდი ცდუნებაა გადამფრენი ჩიტების ნახვა
დარდისგან წაქცეული ხეების ნახვაც...:-* საოცარო ავტორო...
13. მშვენიერი შთაბეჭდილება დატოვა...
მშვენიერი შთაბეჭდილება დატოვა...
12. ყველა რომ მიყვარს.. სათითაოდ.. მუჭანახევარი ლექსები.. <3
"ოჯახში, სადაც ახლა ვცხოვრობ, მასპინძლის შვილმა
ღამე სახლში დაიგვიანა.
მშობლებმა ცუდი უთხრეს მრავალი,
ბევრსაც დაპირდნენ.
დღემდე მიკვირს, როგორ იყო, ვერცერთმა იგრძნო,
იმის ისე მიწიან ხელებს, დასვრილ მაისურს
ჯერ კიდევ რომ შემორჩენოდა
მთის ყვავილების მძაფრი სურნელი. "
ამის წარმოდგენა მკლავს.. :)))) ყველა რომ მიყვარს.. სათითაოდ.. მუჭანახევარი ლექსები.. <3
"ოჯახში, სადაც ახლა ვცხოვრობ, მასპინძლის შვილმა
ღამე სახლში დაიგვიანა.
მშობლებმა ცუდი უთხრეს მრავალი,
ბევრსაც დაპირდნენ.
დღემდე მიკვირს, როგორ იყო, ვერცერთმა იგრძნო,
იმის ისე მიწიან ხელებს, დასვრილ მაისურს
ჯერ კიდევ რომ შემორჩენოდა
მთის ყვავილების მძაფრი სურნელი. "
ამის წარმოდგენა მკლავს.. :))))
11. გმადლობთ, იმისთვის, რომ ყურადღება გამოიჩინეთ, წასაკითხად, შესაფასებლად, აზრების გამოსახატად.
უბრალოდ, ერთ საკითხზე მინდა ვთქვა. უამრავი ავტორი, თუ მკითხველი საუბრობს და კამათობს ჩვენში ასეთ თემაზე "ვერლიბრი, თუ კონვენციური პოეზია"... ჩემი აზრით კი, ეს, სხვა თუ არაფერი, დიდი შეცდომაა. 1. რა არის პოეზია?!. - ამის განსაზღვრა ალბათ ძალიან ძნელია, მითუმეტეს ჩემთვის, ასაკის, გამოცდილებისა და, ამ საკითხში, პროფესიული ცოდნის სიმცირის გამო, მაგრამ მაინც... პოეზია (ჩემი დღევანდელი აზრით) არის ავტორის სურვილების, ფიქრების, ოცნებების, სიხარულის, ტკივილის, წუხილის, დარდის, შთაბეჭდილების და მოკლედ - ყველა ცნობიერი, თუ ქვეცნობიერი სხვადასხვა სახით აღსაქმელი შეგრძნებების გამოხატვის ერთ-ერთი საშუალება. ისევე, როგორც: მხატვრობა, მუსიკა, სპორტი, თუ მრავალი კიდევ.
შესაძლოა იყოს კამათი იმაზე, რომ ამათუიმ საზოგადოებისთვის, რომელსაც აქვს საკუთარი ლიტერატურული მემკვიდრეობა, რომელი ვითარდებოდა მის წიაღში უფრო მეტად. საქართველოში, დღეს კი იმ კუთხით მსჯელობენ ვერლიბრსა და კონვენციურ ლექსზე, როგორც კარგსა და ცუდზე. ორივეს ჰყავს მომხრე და მოწინააღმდეგე.
კონვენციური ლექსი ჩვენში უფრო გავრცელებული არის და იყო საუკუნეების მანძილზე. კლასიკური ლიტერატურის უმეტესი ნიმუშებიც გარითმულია. ამას ალბათ განაპირობებდა ისიც, რომ ქართველი ადამიანი ბუნებრივად იყო და არის დიდი შინაგანი მელოდიის მქონე. ამას ადასტურებს ქართული პოლიფონიური, მრავალხმიანი სიმღერა, გალობა. ვერლიბრს აქვს და, რათქმაუნდა, კონვენციაზე ნაკლებად არ სჭირდება საკუთარი ევფონია, მაგრამ მისი უფრო დიდი ხიბლი ალბათ ისაა, რომ თუ რითმიანი ლექსი პირველად ემოციისკენ მიდის, ვერლიბრის მაგისტრალია - აზროვნება. ანუ, მან უპირველესად უნდა დაბადოს ფიქრი... და, თუ პოლიფონიის გამო საქართველოში კონვენცია ასე "გავამართლეთ", არც ის უნდა იყოს გაურკვეველი, რომ აზროვნება, ფილოსოფია, დაფარულის წვდომა, ან სურვილი წვდომისა ყოველთვის იყო ჩვენი ერის ისტორიული განვითარების თითქმის ყველა პერიოდში ძალიან დიდი მნიშვნელობის მქონე.
საერთოდ, დღეს, მცოდნე-უცოდინრებისგან, ჩვენი ყველა მანკიერება კომუნისტურ წყობასა და მის იდეოლოგიას ბრალდება, მაგრამ ამ შემთხვევაში კი ნამდვილად ასეა. ჯერ ჩვენი უბედურება მანამდეც იყო , მაგალითად, ტრისტან ტცარა ალბათ უკვე ეთეროვან ყოფას იყო მიჩვეული იმქვეყნად, როცა ჩვენთან ჯერ კიდევ ფეხს იდგამდა, რუსეთის გამოვლით ჩამოსული, "დადაიზმი". მაგრამ ესეც კარგი ფაქტია მაინც. საბჭითა პერიოდში, გარდა იმისა, რომ მწერალთა კავშირის წევრები "დატყუზურებდნენ" თხუთმეტი რესპუბლიკის ფარგლებში და ერთსადაიმავე ფირფიტას ატრიალებდნენ, დასვლეთში ლიტერატურული ცხოვრება ყოველდღიურად იცვლეოდა. იცვლებოდა იმიტომ, რომ იქ ფეხდაფეხ მიყვებოდნენ ეპოქას: პოსტ მოდერნიზმი, პოსტ-პოსტ მოდერნიზმი და ა.შ. ჩვენთან კი ერთი-ორი ნათელი ავტორი და კრიტიკოსი ვერაფერს უშველიდა, ძირითადად ასეთი აზროვნება იყო: ნიჭიერი მამულიშვილი და პოეტი (მავანი და მავანი) არის კარგი მეოჯახე. მისთვის ღირებულია საბჭოთა მოქალაქის მისწრაფებებისა და ღირებულებების უზადოდ აღწერა"... - და ასე შემდეგ. ეს 60-80- იან წლებზე ვსაურობ.
ამან ჩამოაყალიბა თაობათა არასწორი დამოკიდებულება ღირებული ლიტერატურისადმი, უფრო მეტად კი - ლიტერატურული ღირებულების მეტ-ნაკლებად მქონე ტექსტების სწორად შეფასება-გააზრებისადმი. რომლის გამოსწორებას შემდეგ ვერ უშველეს ჯერ კიდევ თედო ბექიშვილმა, კარლო კაჭარავამ, თამაზ ბაძაღუამ, ირაკლი ჩარკვიანმა. დამოკიდებულება მარტივი: კონვენცია - კარგია, ვერლიბრი (თუ ხარანაული, რატიანი, სტურუაა) მაშინ არაუშავს მაინც ზოგჯერ, ისე - ვერაფერი შვილი, უვარგისია. არიან ვერლიბრის მომხრეებიც, კავშირის დაშლის შემდეგ პირველები რომ გაცვივდნენ ვითომ დასავლური კულტურისაკენ, ისე რომ გაცვივდნენ, დღემდე მივდევთ ჩვენ უკან და ისინი წინ რასაც ნახავენ, უკან გამოგვძახებენ ხოლმე ჩამორჩენილებს. ის კი არ იციან, სულ თუ დასავლეთით ივლი, ბოლოს ისევ აღმოსავლეთში მოხვალ!.. ჰოდა, ეს მეორე უკიდურესობის ჯგუფი კონვენციურ პოეზიას აქილიკებს, თუ მაინცდამაინც ტიციან ტაბიძის, პაოლო იაშვილის, ნიკო სამადაშვილის, ან ასეთი საყურადღებო და ძლიერი ავტორების ნაწარმოებებზე არ საუბრობენ.
ეს ყველაფერი კი ერთი დიდი უბედურებაა და სულ მიჩნდება კითხვა... თუ პოეზია, შევთანხმდით და, არის: სურვილების, ფიქრების, ოცნებების, სიხარულის, ტკივილის, წუხილის, დარდის, შთაბეჭდილების და მოკლედ - ყველა ცნობიერი, თუ ქვეცნობიერი სხვადასხვა სახით აღსაქმელი შეგრძნებების გამოხატვის ერთ-ერთი საშუალება, მაშინ რომელია უფრო მნიშვნელოვანი; გამოხატვის (არა საგნის, მოვნელის) ფორმა, თუ შინაარსი. შინაარსი საგნისა, ან მოვლენის, რომელსაც გამოხატავ და შინაარსი შენ მიერ ამათუიმ საგნის, მოვლენის ერთ-ერთი აზრობრივი, ან სხვა კუთხით ჩვენების?!.
ალბათ, ჯერ მთავარია საგნის, მოვლენის შინაარსი გაიგო, შეძლების მიხედვით,და შემდეგ დაფიქრდე, თუ როგორ გადმოსცე ეს, ანუ როგორი სახით უნდა წარადგინო რეპრეზენტატიული ტექსტი. მსოფლიოში ალბათ რამდენიმე მილიონი ვარიანტი არის ქრისტეს სახის ხატწერისა, მაგრამ მათი ძირითადი შინაარსი ერთია - ქრისტე. საინტერესოა ყველა ხატწერილი ფორმის ინდივიდუალიზმი, ასევე საინტერესოა ქრისტე.
სულ მიკვირს, თუ მე ლექსში ვწერ დარდზე, ან სიხარულზე, რატომ მაინცდამაინც რითმით, ან ურითმოდ?!.. ხომ არის, ზოგი ტირის, ზოგი ხრიალებს, ზოგი ჩუმად იტანს ყველაფერს, - ეს ფორმებია, შინაარსი კი ერთია და აქაც ორივე მნიშვნელოვანია ადგილისა და დროის მიხედვით.
ასე რომ, ზოგჯერ ვერლიბრი არის საჭირო, ზოგჯერ კონვენცია, ზოგჯერ არც ერთი... იჯდე შენთვის და არ წერდე...
ხომ არსებობს შესანიშნავი ვერლიბრი:
"საუკუნეა არ უთოვია!
საუკუნეა გამოფიტულ ოთახში დავრჩი,
საუკუნეა ჩემს სხეულში, როგორც ტაძარში,
აღარავინ აღარ ლოცულობს!."
... და შესანიშნავი კონვენცია:
"წვიმები უკვე მხვდებოდნენ გზაში,
დავიწყებოდა გზები წვიმასაც
და მე გუმანით ვგრძნობდი წინასწარ
ჩემს დამარცხებას_ტკბილსა და საშიშს.
მე მივაღწიე მინდვრის პირამდე,
როგორც მლოცველმა ნესტიან ეკვდერს,
ისიც ვიცოდი,რომ გამწირავდი.
და განწირული ბალახში ვეგდე".
გმადლობთ გმადლობთ, იმისთვის, რომ ყურადღება გამოიჩინეთ, წასაკითხად, შესაფასებლად, აზრების გამოსახატად.
უბრალოდ, ერთ საკითხზე მინდა ვთქვა. უამრავი ავტორი, თუ მკითხველი საუბრობს და კამათობს ჩვენში ასეთ თემაზე "ვერლიბრი, თუ კონვენციური პოეზია"... ჩემი აზრით კი, ეს, სხვა თუ არაფერი, დიდი შეცდომაა. 1. რა არის პოეზია?!. - ამის განსაზღვრა ალბათ ძალიან ძნელია, მითუმეტეს ჩემთვის, ასაკის, გამოცდილებისა და, ამ საკითხში, პროფესიული ცოდნის სიმცირის გამო, მაგრამ მაინც... პოეზია (ჩემი დღევანდელი აზრით) არის ავტორის სურვილების, ფიქრების, ოცნებების, სიხარულის, ტკივილის, წუხილის, დარდის, შთაბეჭდილების და მოკლედ - ყველა ცნობიერი, თუ ქვეცნობიერი სხვადასხვა სახით აღსაქმელი შეგრძნებების გამოხატვის ერთ-ერთი საშუალება. ისევე, როგორც: მხატვრობა, მუსიკა, სპორტი, თუ მრავალი კიდევ.
შესაძლოა იყოს კამათი იმაზე, რომ ამათუიმ საზოგადოებისთვის, რომელსაც აქვს საკუთარი ლიტერატურული მემკვიდრეობა, რომელი ვითარდებოდა მის წიაღში უფრო მეტად. საქართველოში, დღეს კი იმ კუთხით მსჯელობენ ვერლიბრსა და კონვენციურ ლექსზე, როგორც კარგსა და ცუდზე. ორივეს ჰყავს მომხრე და მოწინააღმდეგე.
კონვენციური ლექსი ჩვენში უფრო გავრცელებული არის და იყო საუკუნეების მანძილზე. კლასიკური ლიტერატურის უმეტესი ნიმუშებიც გარითმულია. ამას ალბათ განაპირობებდა ისიც, რომ ქართველი ადამიანი ბუნებრივად იყო და არის დიდი შინაგანი მელოდიის მქონე. ამას ადასტურებს ქართული პოლიფონიური, მრავალხმიანი სიმღერა, გალობა. ვერლიბრს აქვს და, რათქმაუნდა, კონვენციაზე ნაკლებად არ სჭირდება საკუთარი ევფონია, მაგრამ მისი უფრო დიდი ხიბლი ალბათ ისაა, რომ თუ რითმიანი ლექსი პირველად ემოციისკენ მიდის, ვერლიბრის მაგისტრალია - აზროვნება. ანუ, მან უპირველესად უნდა დაბადოს ფიქრი... და, თუ პოლიფონიის გამო საქართველოში კონვენცია ასე "გავამართლეთ", არც ის უნდა იყოს გაურკვეველი, რომ აზროვნება, ფილოსოფია, დაფარულის წვდომა, ან სურვილი წვდომისა ყოველთვის იყო ჩვენი ერის ისტორიული განვითარების თითქმის ყველა პერიოდში ძალიან დიდი მნიშვნელობის მქონე.
საერთოდ, დღეს, მცოდნე-უცოდინრებისგან, ჩვენი ყველა მანკიერება კომუნისტურ წყობასა და მის იდეოლოგიას ბრალდება, მაგრამ ამ შემთხვევაში კი ნამდვილად ასეა. ჯერ ჩვენი უბედურება მანამდეც იყო , მაგალითად, ტრისტან ტცარა ალბათ უკვე ეთეროვან ყოფას იყო მიჩვეული იმქვეყნად, როცა ჩვენთან ჯერ კიდევ ფეხს იდგამდა, რუსეთის გამოვლით ჩამოსული, "დადაიზმი". მაგრამ ესეც კარგი ფაქტია მაინც. საბჭითა პერიოდში, გარდა იმისა, რომ მწერალთა კავშირის წევრები "დატყუზურებდნენ" თხუთმეტი რესპუბლიკის ფარგლებში და ერთსადაიმავე ფირფიტას ატრიალებდნენ, დასვლეთში ლიტერატურული ცხოვრება ყოველდღიურად იცვლეოდა. იცვლებოდა იმიტომ, რომ იქ ფეხდაფეხ მიყვებოდნენ ეპოქას: პოსტ მოდერნიზმი, პოსტ-პოსტ მოდერნიზმი და ა.შ. ჩვენთან კი ერთი-ორი ნათელი ავტორი და კრიტიკოსი ვერაფერს უშველიდა, ძირითადად ასეთი აზროვნება იყო: ნიჭიერი მამულიშვილი და პოეტი (მავანი და მავანი) არის კარგი მეოჯახე. მისთვის ღირებულია საბჭოთა მოქალაქის მისწრაფებებისა და ღირებულებების უზადოდ აღწერა"... - და ასე შემდეგ. ეს 60-80- იან წლებზე ვსაურობ.
ამან ჩამოაყალიბა თაობათა არასწორი დამოკიდებულება ღირებული ლიტერატურისადმი, უფრო მეტად კი - ლიტერატურული ღირებულების მეტ-ნაკლებად მქონე ტექსტების სწორად შეფასება-გააზრებისადმი. რომლის გამოსწორებას შემდეგ ვერ უშველეს ჯერ კიდევ თედო ბექიშვილმა, კარლო კაჭარავამ, თამაზ ბაძაღუამ, ირაკლი ჩარკვიანმა. დამოკიდებულება მარტივი: კონვენცია - კარგია, ვერლიბრი (თუ ხარანაული, რატიანი, სტურუაა) მაშინ არაუშავს მაინც ზოგჯერ, ისე - ვერაფერი შვილი, უვარგისია. არიან ვერლიბრის მომხრეებიც, კავშირის დაშლის შემდეგ პირველები რომ გაცვივდნენ ვითომ დასავლური კულტურისაკენ, ისე რომ გაცვივდნენ, დღემდე მივდევთ ჩვენ უკან და ისინი წინ რასაც ნახავენ, უკან გამოგვძახებენ ხოლმე ჩამორჩენილებს. ის კი არ იციან, სულ თუ დასავლეთით ივლი, ბოლოს ისევ აღმოსავლეთში მოხვალ!.. ჰოდა, ეს მეორე უკიდურესობის ჯგუფი კონვენციურ პოეზიას აქილიკებს, თუ მაინცდამაინც ტიციან ტაბიძის, პაოლო იაშვილის, ნიკო სამადაშვილის, ან ასეთი საყურადღებო და ძლიერი ავტორების ნაწარმოებებზე არ საუბრობენ.
ეს ყველაფერი კი ერთი დიდი უბედურებაა და სულ მიჩნდება კითხვა... თუ პოეზია, შევთანხმდით და, არის: სურვილების, ფიქრების, ოცნებების, სიხარულის, ტკივილის, წუხილის, დარდის, შთაბეჭდილების და მოკლედ - ყველა ცნობიერი, თუ ქვეცნობიერი სხვადასხვა სახით აღსაქმელი შეგრძნებების გამოხატვის ერთ-ერთი საშუალება, მაშინ რომელია უფრო მნიშვნელოვანი; გამოხატვის (არა საგნის, მოვნელის) ფორმა, თუ შინაარსი. შინაარსი საგნისა, ან მოვლენის, რომელსაც გამოხატავ და შინაარსი შენ მიერ ამათუიმ საგნის, მოვლენის ერთ-ერთი აზრობრივი, ან სხვა კუთხით ჩვენების?!.
ალბათ, ჯერ მთავარია საგნის, მოვლენის შინაარსი გაიგო, შეძლების მიხედვით,და შემდეგ დაფიქრდე, თუ როგორ გადმოსცე ეს, ანუ როგორი სახით უნდა წარადგინო რეპრეზენტატიული ტექსტი. მსოფლიოში ალბათ რამდენიმე მილიონი ვარიანტი არის ქრისტეს სახის ხატწერისა, მაგრამ მათი ძირითადი შინაარსი ერთია - ქრისტე. საინტერესოა ყველა ხატწერილი ფორმის ინდივიდუალიზმი, ასევე საინტერესოა ქრისტე.
სულ მიკვირს, თუ მე ლექსში ვწერ დარდზე, ან სიხარულზე, რატომ მაინცდამაინც რითმით, ან ურითმოდ?!.. ხომ არის, ზოგი ტირის, ზოგი ხრიალებს, ზოგი ჩუმად იტანს ყველაფერს, - ეს ფორმებია, შინაარსი კი ერთია და აქაც ორივე მნიშვნელოვანია ადგილისა და დროის მიხედვით.
ასე რომ, ზოგჯერ ვერლიბრი არის საჭირო, ზოგჯერ კონვენცია, ზოგჯერ არც ერთი... იჯდე შენთვის და არ წერდე...
ხომ არსებობს შესანიშნავი ვერლიბრი:
"საუკუნეა არ უთოვია!
საუკუნეა გამოფიტულ ოთახში დავრჩი,
საუკუნეა ჩემს სხეულში, როგორც ტაძარში,
აღარავინ აღარ ლოცულობს!."
... და შესანიშნავი კონვენცია:
"წვიმები უკვე მხვდებოდნენ გზაში,
დავიწყებოდა გზები წვიმასაც
და მე გუმანით ვგრძნობდი წინასწარ
ჩემს დამარცხებას_ტკბილსა და საშიშს.
მე მივაღწიე მინდვრის პირამდე,
როგორც მლოცველმა ნესტიან ეკვდერს,
ისიც ვიცოდი,რომ გამწირავდი.
და განწირული ბალახში ვეგდე".
გმადლობთ
10. ძალიან მოსწონხართ მადამ ბოვარს :) 555 ძალიან მოსწონხართ მადამ ბოვარს :) 555
9. Gეტანხმები ჯონატან:))) პირველი რა შეგღძნება მომივიდა მეც ისიკავა გამახსენდა:) ძალიან , ძალიან მომეწონენ, ეს ლექსები. ტონკად(დამავიწუყდა ქართულად , ბოდიში) ნაგრძნობია Yველაფერი, Gეტანხმები ჯონატან:))) პირველი რა შეგღძნება მომივიდა მეც ისიკავა გამახსენდა:) ძალიან , ძალიან მომეწონენ, ეს ლექსები. ტონკად(დამავიწუყდა ქართულად , ბოდიში) ნაგრძნობია Yველაფერი,
8. აზრი, იდეა, ქი ფოინთები მომეწონა...
სტილისტურად არა, მე ლექსს ვერ ვუწოდებ ამ ყველაფერს, ჯამში კარგი! :) აზრი, იდეა, ქი ფოინთები მომეწონა...
სტილისტურად არა, მე ლექსს ვერ ვუწოდებ ამ ყველაფერს, ჯამში კარგი! :)
7. ჰარმონია თანამედროვე პოეზიაში, ისევე, როგორც ცხოვრებაში, ძალიან იშვიათი გახდა. მით უფრო ფასეულია თქვენი ლექსები, თორნიკე!
5
ჰარმონია თანამედროვე პოეზიაში, ისევე, როგორც ცხოვრებაში, ძალიან იშვიათი გახდა. მით უფრო ფასეულია თქვენი ლექსები, თორნიკე!
5
5. ავტორი: თორნიკე ჭელიძე
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 5
ავტორი: თორნიკე ჭელიძე
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 5
4. უუფ, არ დაიღალეთ ამ ვერლიბრებით?
მომენატრა თქვენი (შენი, ნიკასი, ბექასი...) კონვენციური ლექსები!
მაგრამ მაინც რომ ძალიან კარგები ხართ, რა ვქნა?
ძალიან მიყვარხარ, თოკო!
5 უუფ, არ დაიღალეთ ამ ვერლიბრებით?
მომენატრა თქვენი (შენი, ნიკასი, ბექასი...) კონვენციური ლექსები!
მაგრამ მაინც რომ ძალიან კარგები ხართ, რა ვქნა?
ძალიან მიყვარხარ, თოკო!
5
3. +5
ძალიან კარგია. +5
ძალიან კარგია.
2. სუნთქვა შემეკრა, მართლა...
და "ჩემი" ისიკავა ტაკუბოკუ გამახსენდა- ალბათ, მთლად შენნაირი ბიჭი იყო..( მაპატიეთ, აქ "თქვენნაირი" არ მოუხდებოდა). სუნთქვა შემეკრა, მართლა...
და "ჩემი" ისიკავა ტაკუბოკუ გამახსენდა- ალბათ, მთლად შენნაირი ბიჭი იყო..( მაპატიეთ, აქ "თქვენნაირი" არ მოუხდებოდა).
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|
