ფრაზებს ვაქუჩებ ფიქრში ამბებად,
ფოთლებზე წვება ჩრდილი მთვლემარე,
მესმის, რატომაც გიჭირს გაგება,
ყოველ სტრიქონში რისთვის ვმღელვარებ.

ცა საფეთქლებზე ორთქლად იღვრება,
წიგნის ყდასავით მზისგან ვხუნდები,
და მესევიან მბორგავ რითმებად,
ფრთაშევერცხლილი სიტყვა-ხუნდები.

თოთო ბავშვივით ნალოლიავებ
ლექსებს ვადროვე სისხლის გაღება...
გზაზე, შიშით რომ გამოვიარე,
ხეს ქარი ესმის დითირამბებად.