***

გაგვერიყეო,
რომ გეტყვიან,
განზე გადექი...

აქ იმას კი არ გულისხმობენ,
რომ ზღვამ წაგიღო
და სადაცაა ჩაგიბრუნებს მღვრიე მორევში,
ან ვინმე მოვა,
ჩამოგწვდება,
მოგეშველება...

...

არა,
ნაპირზე დგანან მშვიდად
და ჩამავალ მზეს უქნევენ ხელებს.





***

ნუ გააკეთებთ ჩანახატებს,
ნუ გადაიღებთ ფოტოებს,
ჩაიწერეთ ჩემი ხელები.





***

სახლში რომ მიხვალ
და კარი ჩაკეტილი დაგხვდება,
გასაღები რომ ხელში გიჭირავს და ვერ შედიხარ.

სახლებს არ აღებენ მეტალის ნაკეთობები,
გულები აღებენ სახლებს.

...

მე გული არ მაქვს
და არც სხვაგან წამესვლებოდა.





***

დღეში ასჯერ რომ ავუარ-ჩავუარო ამ კედლებს,
თავი რომ მოვაბეზრო საშინლად,
ხან ერთს მივეყრდნო დაუდევრად და ხან მეორეს...
ოდესმე მაინც მოვა დრო
და ჩემი ერთი დანახვა მოენატრებათ,
თვალები ამოუღამდებათ ნაცნობი ნაბიჯების მოლოდინში.





***

რა ცარიელია ამათი სიტყვები,
როგორი ყალბი გულწრფელობით სავსე...
და როგორ არ ჰგავს ეს ყველაფერი ქარს,
გატეხილი ფანჯრიდან რომ უბერავს ხოლმე
ჩემს უშენობით გაბეზრებულ ოთახში
და თუმცა არასოდეს არაფერს ამბობს,
არც მე მაიძულებს
თავს მარტო ვგრძნობდე.





***

შეიძლება,
ვერცერთი ჩვენთაგანი ხედავდეს მზის ამოსვლას,
ვერ ხედავდეს როგორ ანათებს ის
მთელი დღის განმავლობაში,
მაგრამ აუცილებლად უნდა იყოს ვიღაც,
ვინც ხედავს,
როცა ჩადის.





***

რა იქნებოდა,
თუნდაც ერთხელ,
შენი თითების სურნელი ჰქონოდა
ჩემს ფინჯანში დაყენებულ ჩაის.





***

მოწყვეტილი ქრიზანთემა
უფრო დიდხანს შეინარჩუნებს საკუთარ სურნელს,
ვიდრე შენ მე გემახსოვრები.