სიმინდის ტაროებივით შეაქუჩეს ჩემი ძვლები
და შენი ქუჩის ტროტუარზე მიმოაბნიეს...
ამბებს მიყვებიან ამის მერე წყვილი ნაბიჯები,
ამბებს იმნაირს,
რომ მინდა ვინმემ ხელთავიდან წამომკრიფოს,
ჯვალოს ტომარაში მიკრას მოწიწებით
თავიც და... წვივებიც_თეთრი ნაქუჩები
(შენ რომ გგონია, არც ისე ურჩები)
და გზას გამიყენოს წისქვილისკენ
ძველი ურმებით.

***
მომხედე, მზეო!
დამიტბორეს წვიმებმა კალთა.
მიშველე, ცაო!
დედამიწა მწვდება ყელამდე...

შიკრიკის პირით მაცნობებს მთვარე,
რომ შორი გზაა თურმე შენამდე.

***
შენით ივსება საწუთროში ეს საწყაული...
და ქრისტეშობას სიჩუმეს რომ დააფრთხობს ჩქამი,
ფერებით ჩემით დაგიხატავ შობის სასწაულს.

***
აპნისს გავატან აპრილივით მთრთოლვარე კოცნას
და შიშველ ბაგეს სარწყუნისი დაეკონება.
ეული მგზავრი თებერვლის ქარს გამოქცეული
თმაში ჩამიწნავს მირკანისფერ იების კონას.

***
ნუ წამიყვან გიორგობას მთაში,
ნუ გამახსენებ...
ისედაც ვიცი, რომ დაძარღვულან
ბალახში ხმები შენი იოგის
და თხელ ზეწარში გასუდრულ ღამეს
მთვარე უყვება გაოცებით
ამბებს მოგონილს ჩვენი გმირობის.
ნუ გამახსენებ...
დამტოვე ბარში მელოგინე ღამესთან ერთად.
მან ხომ უჩემოდ იმშობიარა
და აისიც დაბადა ფერთა.
ნუ გამახსენებ...
და ნუ მახვევ ხევისფერ ამბებს.
მთაში გაჭრისთვის ფრთები მჭირდება,
ნამდვილი ფრთები.
მე კი პეპელას ხელოვნური მერგო მარაო,
ისე ჰგავს ნამდვილს,
რომ ამდენხანს ვერაფერს ხვდები.