შენ დაიბადე შავ-თეთრ ქალაქში
და მიეჩვიე სიკვდილთან თამაშს,
ქალაქში, სადაც ყოველდღე ვიღაც
კარგავდა ქმარს ან კარგავდა მამას...

მაშინ სხვა ფასი ჰქონდა სიმართლეს,
ყოველდღე ბეწვის ხიდზე სიარულს,
სადაც სუსტები ეძებდნენ პატივს,
ძლიერები კი მხოლოდ სიყვარულს.

არცერთს არ ჰქონდა სრულყოფის განცდა,
მღვდელი ჭილოპში ვერ იცნეს მაშინ,
ყველამ მორალის კითხვა დაიწყო,
ვისაც ჭაღარა ერია თმაში.

ახალგაზრდობა წართმეულ ბიჭებს
თვით ეპოქაზე სურდათ ვენდეტტა,
სუყველას სისხლი აიღეს მაშინ
და მომკითხავი ვინ იყო ნეტა.

შენ კი ის წლები ბეჭებით დაგაქვს
და ახლა უკან მოხედვაც არ გსურს,
თითქოს მანერაც იცვალე, მაგრამ
თვალები მაინც ამხელენ წარსულს.

ჯიბიდან ხალხის გოდება გესმის,
ცხედრები უკვე უტირლად მიაქვთ,
და ვეღარ იტან საკუთარ ხელებს,
რომლებსაც დღემდე სისხლის სუნი აქვთ.

შენ დაიბადე შავ-თეთრ ქალაქში
თუმც არასოდეს ნანობდი ამას,
უკვე იტანჯე ცოდვის ლავაში,
ახლა კი სული უფალთან აგაქვს.