8. საინტერესოდ იკითხება. მომეწონა ნაწერი. ყოჩაღ!!! საინტერესოდ იკითხება. მომეწონა ნაწერი. ყოჩაღ!!!
7. მომწონს სერიოზული ავტორები. მათ შორის თქვენც. აუცილებლად დაგვიბრუნდებიან ჩვენი ემიგრანტები. უმეტესობა მაინც. მე ამის იმედი მაქვს
5 ***** მომწონს სერიოზული ავტორები. მათ შორის თქვენც. აუცილებლად დაგვიბრუნდებიან ჩვენი ემიგრანტები. უმეტესობა მაინც. მე ამის იმედი მაქვს
5 *****
6. გპირდები დავბრუნდები!
ოკეანის აქაფებული ტალღები ხმაურით ეხეთქება ნაპირს, თოთქოს ცდილობს დარჩენილი ხმელეთიც ნელ-ნელა მიპარვით მოაქციოს თავის უკიდეგანო სტომაქში. შორს, ჰორიზონტს მიღმა, დიდი წითელი მზის დისკოც ნელა იძირება ოკეანის სიღრმეში. ნაპირთან ოცდაათიოდე წლის სიმპათიური ქალი და თორმეტი წლის გოგონა დგანან, თვალს აყოლებენ ვეებერთელა ტალღების როკვას, უყურებენ თუ როგორ ეშვება მზე სარკესავით ლაპ-ლაპა წყალში. მზის ჩასვლამ სევდა მოჰგვარა დედა-შვილს. გოგონას მარგალიტივით დაეკიდა ცრემლი გრძელ წამწამებზე. ნუკრის თვალებმა ვეღარ დაიტია იგი და გადმოეღვარა ლამაზ ღაწვებზე. ქალმა გოგონა გულში ჩაიკრა, მასაც ცრემლით ავსებოდა ნუშისებური თვალები. -ვიცი ანუკი ახლა შენ რა გაიფიქრე.... -რა იცი? -შენმა თვალებმა მითხრა -რა გითხრა? -ახლა ეს მზე ჩემს სამშობლოში ამოვა, გააჩახჩახებს ჩემს ეზოს. ბებო აივანზე გამოვა, გახედავს მზეს და იტყვის: ჩემი ნინო და ანუკი ახლა ჩამავალ მზეს უყურებენ და ჩვენზე ფიქრობენო, იქნებ ტირის კიდეც. გამოვიცანი? ანუკიმ თანხმობის ნიშნად დედას გაუღიმა. ბედმა თუ ბედისწერამ გადმოისროლა ისინი ამ უზარმაზარ კონტინენტზე. თითქოს არ ემდურიან ბედს, შეჰხარიან ყოველი დღის გათენებას, მაგრამ ვერაფერს უხერხებენ მონატრებას, რომელიც გააჩნიათ თავისი ქვეყნის მართლაც პატარა მიწის ნაგლეჯის მიმართ, რუკაზეც ძლივს რომ მოსჩანს. არ იციან რა მოუხერხონ ამ ოკეანესავით ღრმა გრძნობას, რომელსაც ნოსტალგია ჰქვია.
ნინო აქ ჩამოსვლამდე თბილისში ერთ-ერთ პრესტიჟულ კომპანიაში მუშაობდა . სოლიდური ხელფასიც ჰქონდა, მაგრამ რას ეყოფოდა, როცა ნახევარს ბინის ქირაში იხდიდა. ამიტომ მიიღო შეთავაზება ყოფილი ქმრისაგან, ჩამოსულიყო ამერიკაში, ფლორიდის შტატში ბავშვთან ერთად, რათა ემუშავა ბინა ეყიდა თბილისში და გაეუმჯობესებინა ცხოვრება. გოგა, მისი ყოფილი ქმარი, ათი წელიწადია ამერიკაში ცხოვრობს. ისიც გაჭირვებამ ჩამოიყვანა აქ. დრომ და სივრცემ დააშორა ისინი ერთმანეთს. სიყვარულს ხომ ყოველდღიური საზრდო სჭირდება, თორემ ისიც დაილევა, დაპატარავდება და გაქრება კიდეც. ასეც მოხდა, რადგან გოგამ აქ ახალი ოჯახი შექმნა. როგორც ოცნებაში წარმოედგინა, ისე ვერ აეწყო მისი ცხოვრება. ნინოსავით ვერ გაუძლო გაჭირვებას, თანაც საოცრად იზიდავდა აქაურობა, ამიტომ ამჯობინა თავის ლამაზ ცოლ-შვილს, სხვა, უცხო მიწის შვილი და დაინგრა კიდევ ერთი ქართული ოჯახი. გოგა იქნებ ნანობდა კიდეც მის საქციელს. მისი აზრით გამოისყიდა თავისი დანაშაული, რადგან აქ ჩამოიყვანა ისინი და დააბინავა. ნინოს სამსახური უშოვა კაფეში. ანუკი გოგას თავის ოჯახში მიჰყავდა ხოლმე, სადაც სითბოთი ხვდებოდნენ, განსაკუთრებით მისი პატარა დაიკო.
დედა-შვილი ინგლისურ ენას სწავლობდნენ და მალევე დაეუფლენ კიდეც. გოგონა ხელოვნების სკოლაში ჩარიცხეს, რადგან განსაკუთრებული მუსიკალური ნიჭი ჰქონდა. ჯერ კიდევ სამი წლის იყო, როდესაც ფორტეპიანოს მიუჯდა და დედისგან მოსმენილი მუსიკალური ნაწარმოები დაუკრა. მას მერე უკრავს ანუკი ფორტეპიანოზე, მღერის და არც სცენაა მისთვის უცხო. სანამ აქ ჩამოვიდოდნენ, პატარა ანუკის პირველი გრძნობა, მამის მონატრება იყო. ის ყველას, ვინც კი მოეფერებოდა ეუბნებოდა ”იცი ჩემი მამიკო ამ თვის ბოლოს ჩამოვა” ბოლოს დაიღალა ბავშვი ამდენი ლოდინით და მოიწყინა. თანატოლებს მამებთან ერთად რომ ხედავდა, თვალებში ჩუმი სევდა ჩაუდგებოდა. გულით უნდოდა მასაც წარმოეთქვა სიტყვა ”მამა”
-ბაბუ მამას დაგიძახებ რა?! -უთხრა ერთხელ გამზრდელ ბაბუას. ამ სიტყვების მოსმენა იოლი არ იყო და გულში ჩუმად იკლავდა დარდს, ბუნებით მშვიდი და უწყინარი კაცი. ასე გადიოდა წლები. გოგონა იზრდებოდა. ირგვლივ ანუკი ყველას უყვარდა, თავისი გამორჩეული თვისებების გამო. თვითონაც ადვილად შედიოდა კონტაქტში ყველასთან. ხშირად იდგა ხატის წინ და ლოცვანს კითხულობდა. ნეტავ რას ევედრებოდა პატარა ანუკი ღმერთს ანთებული სანთლით და ანთებული თვალებით?
პატარა გოგო ლოცვანით ხელში სანთელს აანთებს, მასავით წმინდას ”ღმერთო! მიცოცხლე ჩემი დედიკო ღმერთო! მიცოცხლე მე მამაც მინდა. მამი, იცოდე მე შენც მიყვარხარ, მე ხომ შენი ვარ, სისხლისმიერი, ღმერთი შეგინდობს, მეც გაპატიებ, თუკი უჩვენოდ ხარ ბედნიერი” გავა წლები და ხარკად წაიღებს, პატარას გულში შემალულ სევდას, ის გაიზრდება, მისი მომავლით გულის იარას მოურჩენს დედას. პატარა გოგო ლოცვანით ხელში სანთელს აანთებს, მასავით წმინდას და უფლის ნება ნათელს მოაფენს სიყვარულს მისცემს, მას გზად და ხიდად.
”უფალი მოწყალეა ჩემო ანუკი, მჯერა მოგცემს ნათელ მომავალს” ასე ფიქრობდა მანანა ბებო, როდესაც ცრემლმორეული აცილებდა მას შორეულ გზაზე. რა მალე გაირბინა ერთმა გრძელმა წელიწადმა. ანუკი ახლა მარტოა სახლში. გაკვეთილები მოამზადა. თავისუფალი დრო აქვს და მაგნიტოფონი ჩართო. ქართული ჰანგები სასიამოვნოდ აჟღერდა ოთახში. ალბომი გადაშალა. გონებით იქ, თავის სამშობლოშია, ბებოსთან და ბაბუსთან, თავის თანატოლებთან. ტელეფონის ხმამ გაუფანტა ფიქრები. მამის ხმა იცნო.
-ანუკი შვილო როგორ ხარ? იცი კარგი ამბავი უნდა გითხრა, შენ ახლა ამერიკელი ხარ უნდა მოგილოცო! რად გაჩუმდი არ გიხარია? -კი მამი როგორ არა, მაგრამ მე ქართველობა მიხარია და მუდამ ქართველად დავრჩები- უპასუხა ანუკიმ. გოგა გააოგნა შვილის პასუხმა. სიგარეტს მოუკიდა და ჩაფიქრდა. გაიხსენა დედა-შვილის ჩამოსვლა ამერიკაში. როგორ დახვდა მეუღლესთან ერთად ყვავილებით ხელში აეროპორტში. ”როგორ გაზრდილა, როგორ დამშვენებულა ჩემი გოგონა. როგორ გავძელი უიმისოდ ეს წლები” თვალწინ წარმოუდგა ის დღე, როგორ გააცნო ბიძაშვილად თავის ამერიკელ ნაცნობს, ბილის, მაგრამ ის კი აღარ მოეწონა, როგორ აღტაცებით უყურებდა ბილი მის ყოფილ ცოლს. ერთ დღესაც ბილიმ ნინოს ცოლობა რომ შესთავაზა, ამაზე ხომ მთლად გადაირია. ნამდვილად არ ემეტებოდა ნინო სხვისთვის. ფიქრობდა ოდესმე, ალბათ სიბერემდე, დაბრუნდებოდა საქართველოში და აღადგენდა ოჯახს. მაგრამ აპატიებდა კი , ნინო მარტოობაში გატარებულ ათ წელიწადს? არც აპატია და სამი თვის ფიქრის შემდეგ დათანხმდა ბილის ცოლობაზე. და დაიწყო მისი ცხოვრების ახალი ეპოპეა.
ბილი შესანიშნავი მეუღლე გამოდგა და ყურადღებიანი მამობილიც. პროფესიით ინჟინერ-რესტავრატორი ერთ-ერთ ფირმაში მუშაობდა. ნინო კოლეჯში მოეწყო, სადაც ეკონომისტის სპეციალობას ეუფლებოდა. ანუკი კი ხმის დასახვეწად ერთ ცნობილ ოპერის მომღერალს მიაბარეს, რომელსაც გოგონა ძალიან მოეწონა და თავის დასში ჩარიცხა. ბილი ყველა ხარჯს უშურველად იხდიდა.
ბილის მამა, პროფესორი, ამჟამად პენსიაზეა. მან მთელი თავისი ცხოვრება მუსიკალურ განათლებას შეალია. ის კმაყოფილი იყო თავისი ვაჟის არჩევანით. ბუნებით კეთილი კაცი დედა-შვილს საჩუქრებით ახარებდა. თვითონ მეუღლესთან ერთად სხვა შტატში ცხოვრობდა, მაგრამ ხშირად სტუმრობდა მათ. ნინოც ქართული სტუმართმოყვარეობით და გემრიელი კერძებით აოცებდა.
ვილა, სადაც ისინი ცხოვრობდნენ, პალმებით და ფორთოხლის ხეებით იყო გარშემორტყმული. ნინომ სახლის წინ პატარა ბოსტანი გაიკეთა. საქართველოდან გამოგზავნილი სხვადასხვა მწვანილის თესლები დათესა და მთელი მონდომებით უვლიდა. ვერასოდეს წარმოიდგენდა ამის გაკეთება ამერიკაში თუ მოუწევდა. და ახლა ასეა. ეზოში ქინძის მადისმომგვრელი სუნი ტრიალებს. პალმის ძირში გაშლილ სუფრასთან ოჯახის წევრებს მოუყრიათ თავი. სტუმრად დედამთილ-მამამთილიც ჰყავთ. ანუკის განსაკუთრებით ბილის მამა მოსწონს. ბაბუას აგონებს. ხანდახან სურვილი მოეძალება მივიდეს და ლოყაზე უჩქმიტოს, როგორც ამას თავის ბაბუას უკეთებდა ხოლმე საქართველოში, მაგრამ ერიდება. ვახშმის შემდეგ ანუკიმ ყავა მოიტანა თუ არა დედის გვერდში ჩამოჯდა. ბილიმ გოგონას თვალით რაღაც ანიშნა, მაშინვე მიუხვდა ანუკი მამობილს და ”წინწყარო” წამოიწყო. ბილიმაც ააყოლა ხმა დედა-შვილს და სამ ხმაში მშვენივრად გამოუვიდათ. --ბრავო! - ტაში შემოჰკრა ნინოს დედამთილმა, როცა სიმღერა დაასრულეს. ბილის მუსიკალური განათლებაც ჰქონდა და დამატებით გიტარას ასწავლიდა მოზარდებს. ამიტომაც ადვილად შეითვისა ქართული სიმღერა. კარგა შეღამებული იყო, როდესაც სახლში შევიდნენ. ანუკიმ თავის ოთახს მიაშურა. მალე საბავშვო ფესტივალი დაიწყება და სერიოზულად ემზადება მონაწილეობის მისაღებად. ამ დღეს დიდი ხანია ელოდება.
და აი ნანატრი დღეც დადგა. საკონცერტო დარბაზი სავსეა ხალხით. ჟიურის წევრები თუ მაყურებლები ელოდებიან პატარების გამოსვლას. ისინი ბევრნი არიან. აგერ ანუკიც გამოჩნდა. გრძელი თხილის ფერი თმა მხრებზე აქვს დაშვებული. მიკროფონი მოიმარჯვა და სიმღერა დაიწყო. მთელი გულით მღერის, თითქოს სულსაც აქსოვს აკორდებში. ნინო დაიძაბა, თითქოს სმენაც დაეხშო, მხოლოდ შვილის აშოლტილ ტანს ხედავს მხოლოდ. ბილი ამაყად ზის, მას სჯერა შვილობილის გამარჯვების. გოგონამ სიმღერა დაამთავრა, ახლა ჟიურის შეფასების მოლოდინშია. თვალი უკანა რიგებისაკენ გაექცა. მამასა და დაიკოს დაეძებს თვალით. ტაშის ხმამ გამოარკვია. ჟიურის წევრებმა უმაღლესი შეფასება მისცა პატარა ქართველ მომღერალს. ანუკიმ დედისკენ გაიხედა. ნინო ცრემლებს ვერ იკავებს, ტირის სიხარულით. მართლაც რა შეედრება სიხარულის ცრემლს დედისას. ”ის გაიზრდება, მისი მომავლით გულის იარას მოურჩენს დედას” ნელ-ნელა ივსება ის იარა, რომელიც წლების განმავლობაში ღიად ჰქონდა გულში დარჩენილი ნინოს. დარბაზიდან ყველაზე ბოლოს გამოვიდნენ. კარგახანს ეიფორიაში იყვნენ. არ უნდოდათ ჯერ სახლში დაბრუნება. -წავიდეთ რესტორანში გეპატიჟებით, უნდა ავღნიშნოთ ანუკის წარმატება- თქვა ბილიმ და პასუხს დაელოდა. -რა კარგია- გაუხარდა ანუკის. ცოლ-ქმარს შორის ჩადგა და ხელკავით გამოვიდნენ. გამოსასვლელში მამამისს მოჰკრა თვალი, შვილს ელოდა. გოგა ცოლშვილთან ერთად მოსულიყო. ანუკის თვალები გაუბრწყინდა და მამისკენ წავიდა. - ძალიან გამახარე, შვილო, ვამაყობ შენით -გოგამ შვილი გადაკოცნა -რომ ვერ გნახე გული მეტკინა, მეგონა აღარ მოხვიდოდი -ადრე ვერ მოვედი, მაგრამ რა გამაჩერებდა რომ არ მოვსულიყავი -გოგამ თავზე მოეფერა შვილს. ანუკიმ დედას და მამობილს მუდარით სავსე თვალებით შეხედა, მიუხვდა ბილი რა სურდა გოგონას და გოგა ცოლშვილთან ერთად იქვე მახლობელ რესტორანში მიიპატიჟა. ანუკი ძალიან ბედნიერი იყო. სიხარულით თვალები უციმციმებდა, აღარ იცოდა რომელს ერთს მოფერებოდა, რამდენ სიყვარულს იტევს პატარა გოგონას გული... სახლში გვიან დაბრუნდნენ. ნინომ ფოსტა გახსნა, დედის წერილი მოსულიყო. -ნახე შვილო ბებოს წერილია შენს სახელზე- ახარა ნინომ და შვილს წერილი გადასცა. მანანა ბებო, როგორც ყოველთვის დარიგებებს და სიყვარულს აფრქვევდა წერილში. ანუკიმ სულმოუთქმელად წაიკითხა. ბოლოში რომ ჩავიდა მოიწყინა. ”შენ ახლა ყველაფერი გაქვს ჩემო გოგონი, ბედნიერად რომ იგრძნო თავი, მაგრამ მთავარი-სამშობლო გაკლია. ეცადე თავის ჭაობში არ ჩაგითრიოს მაგ ვებერთელა ქვეყანამ, სადაც ცხოვრება სხვანაირად დუღს და ქაფქაფებს. შენი ფესვები აქ არის, აქ, საქართველოში. ისწავლე, მოძლიერდი და დაბრუნდი შენს სამშობლოში. შენ აქ უნდა შექმნა ოჯახი და შენნაირი თვალხატულა გოგო-ბიჭები უნდა აჩუქო შენს სამშობლოს, რამეთუ მართლაც არ ჰყავს დასაკარგი შვილები შენს საქართველოს. შენი ადგილი აქ არის ბებო იცოდე. შემპირდი რომ დაბრუნდები”
წერილის კითხვა დაამთავრა ანუკიმ და სევდიანი თვალებით ფანჯარაში გაიხედა. ფიქრებმა საქართველოში გადააქროლა. ბავშვურ მოგონებებში ჩაიძირა და თვალებში ცრემლები აუკიაფდა. კიდევ ერთხელ გადაიკითხა ბებოს წერილი. ბოლოში დატოვებული ადგილი კი ლამაზი ასოებით შეავსო: დავბრუნდები, აუცილებლად დავბრუნდები, გ პ ი რ დ ე ბ ი ბ ე ბ ო!
2005 წელი
ნუნუ გოქაძე-ტოგონიძე
ბოლნისი
ნუნუ. 2013-04-21 16:48:04
ნუნუ. 2013-05-03 17:35:37
გპირდები დავბრუნდები!
ოკეანის აქაფებული ტალღები ხმაურით ეხეთქება ნაპირს, თოთქოს ცდილობს დარჩენილი ხმელეთიც ნელ-ნელა მიპარვით მოაქციოს თავის უკიდეგანო სტომაქში. შორს, ჰორიზონტს მიღმა, დიდი წითელი მზის დისკოც ნელა იძირება ოკეანის სიღრმეში. ნაპირთან ოცდაათიოდე წლის სიმპათიური ქალი და თორმეტი წლის გოგონა დგანან, თვალს აყოლებენ ვეებერთელა ტალღების როკვას, უყურებენ თუ როგორ ეშვება მზე სარკესავით ლაპ-ლაპა წყალში. მზის ჩასვლამ სევდა მოჰგვარა დედა-შვილს. გოგონას მარგალიტივით დაეკიდა ცრემლი გრძელ წამწამებზე. ნუკრის თვალებმა ვეღარ დაიტია იგი და გადმოეღვარა ლამაზ ღაწვებზე. ქალმა გოგონა გულში ჩაიკრა, მასაც ცრემლით ავსებოდა ნუშისებური თვალები. -ვიცი ანუკი ახლა შენ რა გაიფიქრე.... -რა იცი? -შენმა თვალებმა მითხრა -რა გითხრა? -ახლა ეს მზე ჩემს სამშობლოში ამოვა, გააჩახჩახებს ჩემს ეზოს. ბებო აივანზე გამოვა, გახედავს მზეს და იტყვის: ჩემი ნინო და ანუკი ახლა ჩამავალ მზეს უყურებენ და ჩვენზე ფიქრობენო, იქნებ ტირის კიდეც. გამოვიცანი? ანუკიმ თანხმობის ნიშნად დედას გაუღიმა. ბედმა თუ ბედისწერამ გადმოისროლა ისინი ამ უზარმაზარ კონტინენტზე. თითქოს არ ემდურიან ბედს, შეჰხარიან ყოველი დღის გათენებას, მაგრამ ვერაფერს უხერხებენ მონატრებას, რომელიც გააჩნიათ თავისი ქვეყნის მართლაც პატარა მიწის ნაგლეჯის მიმართ, რუკაზეც ძლივს რომ მოსჩანს. არ იციან რა მოუხერხონ ამ ოკეანესავით ღრმა გრძნობას, რომელსაც ნოსტალგია ჰქვია.
ნინო აქ ჩამოსვლამდე თბილისში ერთ-ერთ პრესტიჟულ კომპანიაში მუშაობდა . სოლიდური ხელფასიც ჰქონდა, მაგრამ რას ეყოფოდა, როცა ნახევარს ბინის ქირაში იხდიდა. ამიტომ მიიღო შეთავაზება ყოფილი ქმრისაგან, ჩამოსულიყო ამერიკაში, ფლორიდის შტატში ბავშვთან ერთად, რათა ემუშავა ბინა ეყიდა თბილისში და გაეუმჯობესებინა ცხოვრება. გოგა, მისი ყოფილი ქმარი, ათი წელიწადია ამერიკაში ცხოვრობს. ისიც გაჭირვებამ ჩამოიყვანა აქ. დრომ და სივრცემ დააშორა ისინი ერთმანეთს. სიყვარულს ხომ ყოველდღიური საზრდო სჭირდება, თორემ ისიც დაილევა, დაპატარავდება და გაქრება კიდეც. ასეც მოხდა, რადგან გოგამ აქ ახალი ოჯახი შექმნა. როგორც ოცნებაში წარმოედგინა, ისე ვერ აეწყო მისი ცხოვრება. ნინოსავით ვერ გაუძლო გაჭირვებას, თანაც საოცრად იზიდავდა აქაურობა, ამიტომ ამჯობინა თავის ლამაზ ცოლ-შვილს, სხვა, უცხო მიწის შვილი და დაინგრა კიდევ ერთი ქართული ოჯახი. გოგა იქნებ ნანობდა კიდეც მის საქციელს. მისი აზრით გამოისყიდა თავისი დანაშაული, რადგან აქ ჩამოიყვანა ისინი და დააბინავა. ნინოს სამსახური უშოვა კაფეში. ანუკი გოგას თავის ოჯახში მიჰყავდა ხოლმე, სადაც სითბოთი ხვდებოდნენ, განსაკუთრებით მისი პატარა დაიკო.
დედა-შვილი ინგლისურ ენას სწავლობდნენ და მალევე დაეუფლენ კიდეც. გოგონა ხელოვნების სკოლაში ჩარიცხეს, რადგან განსაკუთრებული მუსიკალური ნიჭი ჰქონდა. ჯერ კიდევ სამი წლის იყო, როდესაც ფორტეპიანოს მიუჯდა და დედისგან მოსმენილი მუსიკალური ნაწარმოები დაუკრა. მას მერე უკრავს ანუკი ფორტეპიანოზე, მღერის და არც სცენაა მისთვის უცხო. სანამ აქ ჩამოვიდოდნენ, პატარა ანუკის პირველი გრძნობა, მამის მონატრება იყო. ის ყველას, ვინც კი მოეფერებოდა ეუბნებოდა ”იცი ჩემი მამიკო ამ თვის ბოლოს ჩამოვა” ბოლოს დაიღალა ბავშვი ამდენი ლოდინით და მოიწყინა. თანატოლებს მამებთან ერთად რომ ხედავდა, თვალებში ჩუმი სევდა ჩაუდგებოდა. გულით უნდოდა მასაც წარმოეთქვა სიტყვა ”მამა”
-ბაბუ მამას დაგიძახებ რა?! -უთხრა ერთხელ გამზრდელ ბაბუას. ამ სიტყვების მოსმენა იოლი არ იყო და გულში ჩუმად იკლავდა დარდს, ბუნებით მშვიდი და უწყინარი კაცი. ასე გადიოდა წლები. გოგონა იზრდებოდა. ირგვლივ ანუკი ყველას უყვარდა, თავისი გამორჩეული თვისებების გამო. თვითონაც ადვილად შედიოდა კონტაქტში ყველასთან. ხშირად იდგა ხატის წინ და ლოცვანს კითხულობდა. ნეტავ რას ევედრებოდა პატარა ანუკი ღმერთს ანთებული სანთლით და ანთებული თვალებით?
პატარა გოგო ლოცვანით ხელში სანთელს აანთებს, მასავით წმინდას ”ღმერთო! მიცოცხლე ჩემი დედიკო ღმერთო! მიცოცხლე მე მამაც მინდა. მამი, იცოდე მე შენც მიყვარხარ, მე ხომ შენი ვარ, სისხლისმიერი, ღმერთი შეგინდობს, მეც გაპატიებ, თუკი უჩვენოდ ხარ ბედნიერი” გავა წლები და ხარკად წაიღებს, პატარას გულში შემალულ სევდას, ის გაიზრდება, მისი მომავლით გულის იარას მოურჩენს დედას. პატარა გოგო ლოცვანით ხელში სანთელს აანთებს, მასავით წმინდას და უფლის ნება ნათელს მოაფენს სიყვარულს მისცემს, მას გზად და ხიდად.
”უფალი მოწყალეა ჩემო ანუკი, მჯერა მოგცემს ნათელ მომავალს” ასე ფიქრობდა მანანა ბებო, როდესაც ცრემლმორეული აცილებდა მას შორეულ გზაზე. რა მალე გაირბინა ერთმა გრძელმა წელიწადმა. ანუკი ახლა მარტოა სახლში. გაკვეთილები მოამზადა. თავისუფალი დრო აქვს და მაგნიტოფონი ჩართო. ქართული ჰანგები სასიამოვნოდ აჟღერდა ოთახში. ალბომი გადაშალა. გონებით იქ, თავის სამშობლოშია, ბებოსთან და ბაბუსთან, თავის თანატოლებთან. ტელეფონის ხმამ გაუფანტა ფიქრები. მამის ხმა იცნო.
-ანუკი შვილო როგორ ხარ? იცი კარგი ამბავი უნდა გითხრა, შენ ახლა ამერიკელი ხარ უნდა მოგილოცო! რად გაჩუმდი არ გიხარია? -კი მამი როგორ არა, მაგრამ მე ქართველობა მიხარია და მუდამ ქართველად დავრჩები- უპასუხა ანუკიმ. გოგა გააოგნა შვილის პასუხმა. სიგარეტს მოუკიდა და ჩაფიქრდა. გაიხსენა დედა-შვილის ჩამოსვლა ამერიკაში. როგორ დახვდა მეუღლესთან ერთად ყვავილებით ხელში აეროპორტში. ”როგორ გაზრდილა, როგორ დამშვენებულა ჩემი გოგონა. როგორ გავძელი უიმისოდ ეს წლები” თვალწინ წარმოუდგა ის დღე, როგორ გააცნო ბიძაშვილად თავის ამერიკელ ნაცნობს, ბილის, მაგრამ ის კი აღარ მოეწონა, როგორ აღტაცებით უყურებდა ბილი მის ყოფილ ცოლს. ერთ დღესაც ბილიმ ნინოს ცოლობა რომ შესთავაზა, ამაზე ხომ მთლად გადაირია. ნამდვილად არ ემეტებოდა ნინო სხვისთვის. ფიქრობდა ოდესმე, ალბათ სიბერემდე, დაბრუნდებოდა საქართველოში და აღადგენდა ოჯახს. მაგრამ აპატიებდა კი , ნინო მარტოობაში გატარებულ ათ წელიწადს? არც აპატია და სამი თვის ფიქრის შემდეგ დათანხმდა ბილის ცოლობაზე. და დაიწყო მისი ცხოვრების ახალი ეპოპეა.
ბილი შესანიშნავი მეუღლე გამოდგა და ყურადღებიანი მამობილიც. პროფესიით ინჟინერ-რესტავრატორი ერთ-ერთ ფირმაში მუშაობდა. ნინო კოლეჯში მოეწყო, სადაც ეკონომისტის სპეციალობას ეუფლებოდა. ანუკი კი ხმის დასახვეწად ერთ ცნობილ ოპერის მომღერალს მიაბარეს, რომელსაც გოგონა ძალიან მოეწონა და თავის დასში ჩარიცხა. ბილი ყველა ხარჯს უშურველად იხდიდა.
ბილის მამა, პროფესორი, ამჟამად პენსიაზეა. მან მთელი თავისი ცხოვრება მუსიკალურ განათლებას შეალია. ის კმაყოფილი იყო თავისი ვაჟის არჩევანით. ბუნებით კეთილი კაცი დედა-შვილს საჩუქრებით ახარებდა. თვითონ მეუღლესთან ერთად სხვა შტატში ცხოვრობდა, მაგრამ ხშირად სტუმრობდა მათ. ნინოც ქართული სტუმართმოყვარეობით და გემრიელი კერძებით აოცებდა.
ვილა, სადაც ისინი ცხოვრობდნენ, პალმებით და ფორთოხლის ხეებით იყო გარშემორტყმული. ნინომ სახლის წინ პატარა ბოსტანი გაიკეთა. საქართველოდან გამოგზავნილი სხვადასხვა მწვანილის თესლები დათესა და მთელი მონდომებით უვლიდა. ვერასოდეს წარმოიდგენდა ამის გაკეთება ამერიკაში თუ მოუწევდა. და ახლა ასეა. ეზოში ქინძის მადისმომგვრელი სუნი ტრიალებს. პალმის ძირში გაშლილ სუფრასთან ოჯახის წევრებს მოუყრიათ თავი. სტუმრად დედამთილ-მამამთილიც ჰყავთ. ანუკის განსაკუთრებით ბილის მამა მოსწონს. ბაბუას აგონებს. ხანდახან სურვილი მოეძალება მივიდეს და ლოყაზე უჩქმიტოს, როგორც ამას თავის ბაბუას უკეთებდა ხოლმე საქართველოში, მაგრამ ერიდება. ვახშმის შემდეგ ანუკიმ ყავა მოიტანა თუ არა დედის გვერდში ჩამოჯდა. ბილიმ გოგონას თვალით რაღაც ანიშნა, მაშინვე მიუხვდა ანუკი მამობილს და ”წინწყარო” წამოიწყო. ბილიმაც ააყოლა ხმა დედა-შვილს და სამ ხმაში მშვენივრად გამოუვიდათ. --ბრავო! - ტაში შემოჰკრა ნინოს დედამთილმა, როცა სიმღერა დაასრულეს. ბილის მუსიკალური განათლებაც ჰქონდა და დამატებით გიტარას ასწავლიდა მოზარდებს. ამიტომაც ადვილად შეითვისა ქართული სიმღერა. კარგა შეღამებული იყო, როდესაც სახლში შევიდნენ. ანუკიმ თავის ოთახს მიაშურა. მალე საბავშვო ფესტივალი დაიწყება და სერიოზულად ემზადება მონაწილეობის მისაღებად. ამ დღეს დიდი ხანია ელოდება.
და აი ნანატრი დღეც დადგა. საკონცერტო დარბაზი სავსეა ხალხით. ჟიურის წევრები თუ მაყურებლები ელოდებიან პატარების გამოსვლას. ისინი ბევრნი არიან. აგერ ანუკიც გამოჩნდა. გრძელი თხილის ფერი თმა მხრებზე აქვს დაშვებული. მიკროფონი მოიმარჯვა და სიმღერა დაიწყო. მთელი გულით მღერის, თითქოს სულსაც აქსოვს აკორდებში. ნინო დაიძაბა, თითქოს სმენაც დაეხშო, მხოლოდ შვილის აშოლტილ ტანს ხედავს მხოლოდ. ბილი ამაყად ზის, მას სჯერა შვილობილის გამარჯვების. გოგონამ სიმღერა დაამთავრა, ახლა ჟიურის შეფასების მოლოდინშია. თვალი უკანა რიგებისაკენ გაექცა. მამასა და დაიკოს დაეძებს თვალით. ტაშის ხმამ გამოარკვია. ჟიურის წევრებმა უმაღლესი შეფასება მისცა პატარა ქართველ მომღერალს. ანუკიმ დედისკენ გაიხედა. ნინო ცრემლებს ვერ იკავებს, ტირის სიხარულით. მართლაც რა შეედრება სიხარულის ცრემლს დედისას. ”ის გაიზრდება, მისი მომავლით გულის იარას მოურჩენს დედას” ნელ-ნელა ივსება ის იარა, რომელიც წლების განმავლობაში ღიად ჰქონდა გულში დარჩენილი ნინოს. დარბაზიდან ყველაზე ბოლოს გამოვიდნენ. კარგახანს ეიფორიაში იყვნენ. არ უნდოდათ ჯერ სახლში დაბრუნება. -წავიდეთ რესტორანში გეპატიჟებით, უნდა ავღნიშნოთ ანუკის წარმატება- თქვა ბილიმ და პასუხს დაელოდა. -რა კარგია- გაუხარდა ანუკის. ცოლ-ქმარს შორის ჩადგა და ხელკავით გამოვიდნენ. გამოსასვლელში მამამისს მოჰკრა თვალი, შვილს ელოდა. გოგა ცოლშვილთან ერთად მოსულიყო. ანუკის თვალები გაუბრწყინდა და მამისკენ წავიდა. - ძალიან გამახარე, შვილო, ვამაყობ შენით -გოგამ შვილი გადაკოცნა -რომ ვერ გნახე გული მეტკინა, მეგონა აღარ მოხვიდოდი -ადრე ვერ მოვედი, მაგრამ რა გამაჩერებდა რომ არ მოვსულიყავი -გოგამ თავზე მოეფერა შვილს. ანუკიმ დედას და მამობილს მუდარით სავსე თვალებით შეხედა, მიუხვდა ბილი რა სურდა გოგონას და გოგა ცოლშვილთან ერთად იქვე მახლობელ რესტორანში მიიპატიჟა. ანუკი ძალიან ბედნიერი იყო. სიხარულით თვალები უციმციმებდა, აღარ იცოდა რომელს ერთს მოფერებოდა, რამდენ სიყვარულს იტევს პატარა გოგონას გული... სახლში გვიან დაბრუნდნენ. ნინომ ფოსტა გახსნა, დედის წერილი მოსულიყო. -ნახე შვილო ბებოს წერილია შენს სახელზე- ახარა ნინომ და შვილს წერილი გადასცა. მანანა ბებო, როგორც ყოველთვის დარიგებებს და სიყვარულს აფრქვევდა წერილში. ანუკიმ სულმოუთქმელად წაიკითხა. ბოლოში რომ ჩავიდა მოიწყინა. ”შენ ახლა ყველაფერი გაქვს ჩემო გოგონი, ბედნიერად რომ იგრძნო თავი, მაგრამ მთავარი-სამშობლო გაკლია. ეცადე თავის ჭაობში არ ჩაგითრიოს მაგ ვებერთელა ქვეყანამ, სადაც ცხოვრება სხვანაირად დუღს და ქაფქაფებს. შენი ფესვები აქ არის, აქ, საქართველოში. ისწავლე, მოძლიერდი და დაბრუნდი შენს სამშობლოში. შენ აქ უნდა შექმნა ოჯახი და შენნაირი თვალხატულა გოგო-ბიჭები უნდა აჩუქო შენს სამშობლოს, რამეთუ მართლაც არ ჰყავს დასაკარგი შვილები შენს საქართველოს. შენი ადგილი აქ არის ბებო იცოდე. შემპირდი რომ დაბრუნდები”
წერილის კითხვა დაამთავრა ანუკიმ და სევდიანი თვალებით ფანჯარაში გაიხედა. ფიქრებმა საქართველოში გადააქროლა. ბავშვურ მოგონებებში ჩაიძირა და თვალებში ცრემლები აუკიაფდა. კიდევ ერთხელ გადაიკითხა ბებოს წერილი. ბოლოში დატოვებული ადგილი კი ლამაზი ასოებით შეავსო: დავბრუნდები, აუცილებლად დავბრუნდები, გ პ ი რ დ ე ბ ი ბ ე ბ ო!
2005 წელი
ნუნუ გოქაძე-ტოგონიძე
ბოლნისი
ნუნუ. 2013-04-21 16:48:04
ნუნუ. 2013-05-03 17:35:37
5. ოხ, ნუნუ:)დაგვიბრუნდი?:)ყოჩAღ შენ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ოხ, ნუნუ:)დაგვიბრუნდი?:)ყოჩAღ შენ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
4. გპირდები დავბრუნდები!
მე თქვენი წასვლა არ გამიგია და "დავბრუნდები"-ო რომ არ დაგეწერა არც ამას გავიგებდი.
არ იხსნება. მიაქციეთ ყურადღება!! გპირდები დავბრუნდები!
მე თქვენი წასვლა არ გამიგია და "დავბრუნდები"-ო რომ არ დაგეწერა არც ამას გავიგებდი.
არ იხსნება. მიაქციეთ ყურადღება!!
3. ეს ტექსტი ორ ნაწილად უნდა დაგედოთ. :) ეს ტექსტი ორ ნაწილად უნდა დაგედოთ. :)
1. მობრძანდი, სტუმარი - ღვთისაა...
და თუ მასპინძელი ხარ, - მითუმეტეს... :) მობრძანდი, სტუმარი - ღვთისაა...
და თუ მასპინძელი ხარ, - მითუმეტეს... :)
|
