ქალი და სუნამო,
ქალია,  რა ქალი,
მე ამ ქალს სულს ვანდობ,
არა ჰყავს ბადალი.
სურნელი დაბნედა,
თვითონ ხომ რად არ  ღირს,
ვერ ვპოვე ამქვეყნად,
მე მისი სადარი.
არ გინდა სუნამო,
გეყოფა, მაკმარე,
გულმა რომ გაუძლოს,
იმ დოზით დამდაღე.
რა ბედი მქონია,
ბედნიერებაში,
შენ ბედთან მქონია,
მე ბედი ამაში.