სულ ერთი წუთი და კუპლეტი მაცალე
პატარა ბავშვებთან თამაში სილაში,
ისეთი განცდა მაქვს უბრალოდ მართალი
ლექსებით წარვდგები მსმენელის წინაშე...

...და როგორც კეფასთან გასროლილ რევოლვერს
დენთის და სიყალბის სუნით რომ აენთო
ფოლადის იერით გამგვანებ,მე რომელს
ჩემს ორიგინალთან არ დამრჩა საერთო.

თამაში მავიწყებს ყველაფერ ამაზრზენს,
თვალებთან უჩუმრად მოპარულ ჰორიზონტს,
ვილევი,დრო მირტყამს ასაკის ნაფაზებს,
რომ სამაგიერო როგორმე მომიზღოს.

ფარაჯის ამარა დარჩენილ უცნობებს
ვეცნობი-თვალებში შიშჩამდგარ იანუსს,
(ვერ ვიტან როდესაც სასმელი მაცდუნებს
და როცა forte-ში ურევენ piano-ს.)

ვიხსენებ ხალხისგან მიტოვილ იმ ქუჩებს
ქალაქის,ყველას რომ ერთივით აცვია,
ნებართვის გარეშე მიცვლიან სიუჟეტს
და შემიმცირებენ სიცოცხლის რაციონს.

ვერ ჩავთვლი ვერსიებს პასუხის მიღებად
მიშველილ მკლავებში სულიც რომ დალიონ,
დღეს უანგარობას უკუღმა იგებენ...
(დღეს ალბათ ფხიზელი შევხვდები ალიონს)

სულ ერთი წუთი და კუპლეტი ინებეთ,
რომ დავიმსახურო უბრალო შენდობა
და მერე განთიადს,რომ სვენებ_სვენებით
შემოდის,გაყინულ თითებზე მივენდო.