შვა ღმერთამ იგი ხატად თვისად (დაბადება, თავი I, 27)

პ.ს. გმირების სახელები სარკეში წაიკითხეთ...


- გამოდი! გესმის? გამოდი! მომეშველე ადამიანო, კედელზე მიმახატეს ამ ნაბიჭვრებმა.
საგულდაგულოდ ჩარაზულ ფანჯრებშიც აღწევს მისი ხმა. წამოდგომას ვცდილობ და ვერ ვახერხებ: ვწევარ ოთახის შუაგულში გულხელდაკრეფილი, დაბრმავებული და იმასთან შეხვედრას ველოდები, ვინც პასუხს გამცემს კითხვაზე, - როგორი იქნება ჩემი მეგობრის სასუფეველი, თუკი ის კარგად მოიქცევა...



***

ჩემი მეზობელი ოსეი
33 წლის წინ გააჩინა ბებიამისმა - დედის დედამ. როგორც მეზობლები ყვებიან, დედამისის საშვილოსნოს კედლებმა თურმე ვერაფრით დაიკავა კვერცხუჯრედები და ექიმებიც იძულებულნი გახდნენ კვერცხუჯრედი, მომავალში სახელად ოსეი, ბებიის საშოსთვის მიეკედლებინათ. ბებია ოსეის მშობიარობას გადაჰყვა, დედამისი იმაირამი დედის დარდს, მამა იბესოი კი ცოლისას და დარჩა ოსეი მარტო, სულ მარტო, დიდი ქალაქის, პატარა, სამოთახიან ბინაში. დღემდე ვერავინ გაიგო, რა სასწაულმა გადაარჩინა უპატრონო ოსეი. ძველი მეზობლები ისევ იხსენებენ იმ უძილო ღამეების ამბებს, თოთო ოსეის ტირილი რომ არ ასვენებდათ. ვერცერთმა ძიძამ ვერ აწოვა ოსეის ძუძუ. ოსეის სახლში შესულებს, რძე და სისხლი ერთნაირად ეყინებოდათ ხოლმე და იქიდან თავქუდმოგლეჯილები უკანმოუხედავად გამორბოდნენ.

ბოლოს ვიღაც უბედურად გამხდარი, ფერდაკარგული და დიდთვალება გოგო მოსულა (მეზობლები ამბობდნენ, რძე კი არა, სისხლი თუ ჰქონდა იმასაც ვერ მიხვდებოდიო), იმას უღეჭინებია ოსეისთვის ჩამოტყავებული ძუძუები და ოსეიც გაჩუმებულა. ხუთ წლამდე უვლია ამ უსახელო გოგოს ოსეის სახლში და მერე ისევ ისე უცბად გადაკარგულა, როგორც გამოჩენილა.

მერე მეც დავიბადე.
ოსეისგან განსხვავებით მე დედამ გამაჩინა. 17 წლამდე მიარა, მიარა, მერე დაჰკრა ფეხი და მამაჩემს გაეკიდა - მოკვდა. მას შემდეგ სულ ცივა ჩემს სახლში. ზაფხულშიც ცივა, შემოდგომაზეც, ზამთარშიც, 26 აპრილს კი ისე ყინავს, რომ თვალის გუგებიც კი მილურჯდება და მთელი დღე თვალდახუჭული და მოკუნტული ვგდივარ საწოლზე.

26 აპრილს მამას გაეკიდა დედა, ოთახიდან გამომძახა, მამასთან მივდივარ, თუ დამაგვიანდეს, არ შეგეშინდესო ... და წავიდა.

ოსეი იმ ღამეს პირველად შემოვიდა ჩემს სახლში, გვერდით ჩამომიჯდა, ასე ნუ დარდობო მითხრა, მერე გალურჯებულ თვალებში სული შემიბერა და დამამშვიდა, მალე გათბებიო... მას შემდეგ იყო, რომ დავმეგობრდით. კვირაში ორჯერ, დილაობით, ოთხშაბათსა და პარასკევს, შემწვარ კვერცხზე ვეპატიჟებოდი. კვერცხის გატეხვამდე 77 წამით ადრე ტაფას ცეცხლზე ვდგამდი, ზედ კარაქს ვადებდი, ზუსტად 77 წამის შემდეგ დაუნდობლად ვტეხდი 4 კვერცხს და ტაფას ვახლიდი. ამ დროს გრძელთმიანი ოსეი სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა ხოლმე, თხელი თითებით ჩემი წუხანდელი ნავახშმევისაგან დარჩენილ პურის ნამცეცებს აგროვებდა და იქვე, ფანჯრიდან ხელუკუღმა უყრიდა უჯიშო ჩიტებს - ბეღურებს...

ძალიან ცოტას საუბრობდა. დაახლოებით 10 წელი ვიმეგობრეთ ასე უხმოდ და ერთგულად.

ამასობაში მარტოობას მივეჩვიე.
წამში ერთხელ გული მიცემდა, წუთში ერთხელ 60 წამი სრულდებოდა, საათში ერთხელ - 60 წუთი, დღეში ერთხელ ვსადილობდი, კვირაში ერთხელ ქალი მინდებოდა, თვეში ერთხელ ისე, გასართობად ბალახს ვეწეოდი, წელიწადში ერთხელ დედაჩემის დანატოვარ რაღაც ყვავილს ვრწყავდი და რამდენად უცნაურადაც არ უნდა ჟღერდეს, - არ ჭკნებოდა... და კიდევ მიუხედავად იმისა, რომ მე და ოსეი ერთმანეთის საუკეთესო მეგობრები გავხდით, მასთან სახლში არასდროს ვყოფილვარ.

კედელზე მიხატვამდე ერთი თვით ადრე

სამშაბათი.
სახლში ვარ. იან გილანი იესოს პარტიას ისე მღერის, რომ გული წამში ორჯერ მიცემს.

საფეთქლებთან მუქი იასამნისფერი (Deep Purple) ძარღვები მებერება, ტუჩები მილურჯდება, სიგარეტისაგან ისედაც გაყვითლებული კბილები კიდევ უფრო მიყვითლდება და სუნთქვა მიხშირდება. ჩემი მეგობარი მახსენდება და მისი სასოწარკვეთილი კითხვა, - ბიჭო, ნეტა როგორი იქნება ჩემი სასუფეველი კარგად თუ მოვიქცევიო... კარზე კაკუნია:
- ოსეი ვარ, გცალია?
- შემოდი, ხომ მშვიდობაა?
- ჰო, რაღაც პატარა საქმე მაქვს, იქნებ დამეხმარო, - ოთახში შემოდის ოსეი და სკამზე ჯდება, - მაგრად მღერის ხომ გილანი? სულ რამდენიმე წამით ხმას აყოლებს ოსეი გილანის პარტიას და ჩერდება. ოსეი ვიღაცას მაგონებს, მაგრამ ვის, ვერ ვხვდები. იან გილანს ხმას ვუწევ და სრულიად უაზროდ, მე თვითონაც არ ვიცი რატომ, მაცივართან მივდივარ.
- გუშინ ბიჭები სათევზაოდ ვიყავით, ორი კინკილა ხეკის მეტი ვერაფერი დავიჭირეთ, არ შეჭამ? - მაცივრიდან ვიღებ შემწვარი თევზის უკანასკნელ ორ ნაჭერს და პურის ნამცეცებით გავსებულ მაგიდაზე ვდებ.
- არა, არ მინდა, იქნებ ჩემთან შემოხვიდე.
- შენთან? მოხდა რამე?
- არაფერი ისეთი, უბრალოდ, შენი დახმარება მჭირდება.

DVD-ს ვთიშავ და ოსეისთან გავდივარ. ახლაღა ვამჩნევ მის კარზე შავი ფლომასტრით გაკეთებულ წარწერას: დააკაკუნეთ!

-შემოდი, - გუშინდელნათევზავებბოტასებიან ფეხებს იქვე WELCOME- იან საწმენდზე ვახახუნებ. შევდივარ:

...აქ უდაბნოა.

ოსეის სახლში, ოსეის ერთ-ერთ ოთახში თვალუწვდენელი უდაბნოა. პირს კი ვაფჩენ, მაგრამ არ ვიმჩნევ. ქარი უბერავს. კბილებით ქვიშის უწვრილეს ნამცეცებს ვახრაშუნებ. რატომღაც ვხვდები, რომ აქ არ უნდა გადავაფურთხო.

- შეგიძლია ორი წუთით დამიცადო?
- ააქ? –გაფართოებული თვალებით ვეკითხები ოსეის.
- ახლავე შემოვბრუნდები.
ოსეიმ კარი გაიხურა და აღმოვჩნდი უდაბნოში მარტო, სუუუუულ მარტო. შიშის გრძნობამ ჯერ თავში დამიარა, მერე მუცლისკენ გადაინაცვლა და ბოლოს შარდის ბუშტს დააწვა. ვხვდები, რომ თუკი ამ უდაბნოში გადაფურთხებაც კი უხერხულია, ჩაფსმა განსაკუთრებით უხერხული იქნება.

პირველმა შიშმა რომ გადამიარა, სასტიკად მომშივდა. მოწმენდილ ცაზე უეცრად მეხი რომ გავარდებაო, აი ასე უეცრად მომშივდა. კუჭის წვამ მომკრუნჩხა, ნერწყვი მომადგა პირზე, თვალებში შავი წერტილები გამიჩნდა და ინსტიქტურად ფანტია ქვიშით გამოვიტენე პირი:

- გშია?
- რომელი ხარ? – იდიოტივით დავიწყე თვალების ცეცება.
- შემიძლია პური მოგცე, ან თევზი, შებოლილი თევზი. ერთი ბოთლი ლუდიც შემიძლია მოვაყოლო, ჰა, რას იტყვი?
- რომელი ხარ? ოსეი, შენ ხარ? ბიჭო, რა ხუმრობაა?
- ოსეი აბაზანას ამზადებს, შენთვის არ სცალია. დამითმე დედაშენის დატოვებული ყვავილი და დაგაპურებ.

ვხვდები, რომ მთლად კარგად ვერ უნდა იყოს ჩემი საქმე. ასვატიანი ნათურის შუქით გადახურებული უდაბნო ლივლივებს ჩემ წინ, ვიღაცის ხმა მესმის და თუ ახლა ოსეი არ შემოაღებს კარს, იქნებ დედაჩემის ყვავილიც კი დავთმო.

- ხომ არ დაიღალე? - ისე უეცრად წამომადგა თავზე ოსეი, რომ ახლა იმან გამიხეთქა გული.
- აუ, ბიჭო, ვიღა...
- შეგიძლია ა ქ ე თ გამოხვიდე? - აღარაფერი მიკითხავს, მივხვდი აზრი არ ჰქონდა.

აქეთ მდინარე ჩამოდის.

პირის დაფჩენასაც აღარ აქვს აზრი (არადა, ნამდვილად ვიცი, რომ დღეს ბალახი არ მომიწევია).



- ბიჭო, ნათლია არ მყავს, უნდა მომნათლო.
- მე? მე უნდა მოგნათლო?
- ჰო, თუ სიცივის არ გეშინია, გაიხადე ბოტასები, აიწიე ჯინსები, შედი მდინარეში და მომნათლე.

უსიტყვოდ ვემორჩილები ოსეის თხოვნას. გაყინულ მდინარეში მუხლებამდე შევდივარ. ოსეი უკან მომყვება. კბილს კბილზე მაცემინებს. დახლოებით ისე მილურჯდება გუგები, როგორც 26 აპრილობით, არ ვიმჩნევ. მუჭით ვასხამ ოსეის გაყინულ წყალს და ჭაღი ინთება ჩვენს თავზე, თავისით, მართლა თავისით. ჭაღი კი არა და ასვატიანი ნათურა...

რატომღაც მგონია, რომ ოსეიმ უნდა იცოდეს როგორი იქნება ჩემი მეგობრის სასუფეველი, თუკი ის კარგად მოიქცევა...

მდინარიდან ისე გამოვედით ხმა არ ამოგვიღია.

კედელზე მიხატვამდე ორი კვირით ადრე

ისევ სამშაბათი.
დღეს კი ნაღდად მოვწიე ბალახი. DVD-ს ხმა ჩავუწიე და იან გილანის ნაცვლად მე ვასრულებ იესოს პარტიას. დარწმუნებული ვარ, მაგრად გამომდის. ხმა რომ მეხლიჩება იმ ბესთსელერს ვფურცლავ, რომელსაც მესამე დღეა ვკითხულობ და რომელსაც არანაირი ლიტერატურული ღირებულება არ გააჩნია, მაგრამ დავამთავრებ და ხელახლა ვიწყებ კითხვას, დავამთავრებ და ხელახლა ვიწყებ კითხვას... ხელახლა ვიწყებ კითხვას, ვამთავრებ და ისევ ვიწყებ კითხვას ხელახლა. მთავარი პერსონაჟი ხომ არ შეგიყვარდაო, ოსეიმ ხუმრობით მკითხა.

მგონი...

კედელზე მიხატვამდე ორი დღით ადრე

ოთხშაბათი.
ვხუჭავ თვალებს, ვშლი წიგნს და მოყვითალო ფურცლებს ფრთხილად ვეხები. სახესთან მიმაქვს წიგნი ახლოს, სულ ახლოს, ისე ახლოს, რომ მის სუნს ვგრძნობ, ენის წვერით ვასველებ ხაოიან ფურცლებს და სტამბის თუ ცარცის უგემური გემოთი გავსებულ ნერწყვს ვყლაპავ. ეს წიგნი, თუ მისი მთავარი პერსონაჟი სიგიჟემდე მინდა. თითებით მინდა ვიგრძნო, ყნოსვით მინდა ვიგრძნო, ფურცლების შრიალი მინდა მესმოდეს, მაგრამ არ მინდა ვხედავდე, არ მინდა ვხედავდე რომ წიგნია და მეტი არაფერი... თვალებს ვახელ, წიგნს ვხურავ და ოფლში გაწუწული ოსეისთან გავრბივარ.

ოსეის კარზე შავი ფლომასტრით მიწერილ „დააკაკუნე“ - ს არაფრად ვაგდებ, ჯერ ოქროსფერი უდაბნო გადავირბინე, ვიღაც მომჩხაოდა, მოიცადე, სად გარბიხარ, იქნებ მე გიშველოო, უკანმოუხედავად და შეუჩერებლად, გზა და გზა ვყრიდი ბოტასებში ჩაცვენილ ქვიშას - ხან ერთიდან, ხან მეორედან და გავრბოდი, მერე გაყინული მდინარე ტანსაცმლიანმა ისე გადავცურე, ერთი არ ავკანკალებულვარ და პატარა გორაკზე ჩამომჯდარ ოსეის ჩავუვარდი მუხლებში:

- ოსეი, თვალები დამთხარე, გეხვეწები, დამთხარე თვალები, ოსეი.


- ბიჭო, იმ წიგნის გამო ითხრი თვალებს?
- ჰო, ოსეი. ოსეი, მე ვერ დავითხრი, მეშინია.

ოსეი წამოდგა, შარვალი ჩამოიბერტყა, თმა შავი რეზინით შეიკრა, მომწვანო თვალებით მომაშტერდა, სახეზე მარჯვენა ხელი ამაფარა... რამდენიმე წამის განმავლობაში ასე გაშეშებულები ვიდექით. მერე კარამდე მიმაცილა და მითხრა, ახლა სახლში შედი და ხვალ მოვიფიქროთ როგორ მოვიქცეთო.

სახლში,
რა თქმა უნდა, ყველაფერი ადგილზეა. ოსეიმ, რა თქმა უნდა, თვალები არ დამთხარა. ერთი ისაა, რატომღაც ყველა ნივთი დიდი მეჩვენება: სკამი, მაგიდა, კარადა, უნიტაზიც კი (კეროლის დედაც, მგონი „ალისა ვსტრანე ჩუდეს“ დამემართა). კედლის საათს შევყურებ თვალებდაჭყეტილი და ვხვდები, რომ ვერ ვხვდები რომელი საათია.

ისრები მიდიან და მიდიან, სანუგეშოს კი ვერაფერს მეუბნებიან. უაზროდ ვწევ ხელებს ზევით, რომ როგორმე მაგიდას მივწვდე. სისულელეა, სულ არ მჭირდება ხელების ზევით აწევა იმისავის, რომ მაგიდაზე დაგდებულ წიგნს მივწვდე. უბრალოდ თვალები აწვდიან ტვინს ასეთ სიგნალს, თორემ სიგრძით, ისევ 185 სანტიმეტრი ვარ. უაზროდ დავცქერი გადაშლილ წიგნს და არც არაფერი - ვერც ერთ ასოს ვერ ვცნობ. ვცდილობ გავიხსენო თუნდაც სულ მარტივი ა, ან ი, მაგრამ ვერა, არ გამომდის. აღარ მინდა ჩემი წიგნი.

28 წლისა და 185 სანტიმეტრის სიმაღლის უმანკო ბავშვის თვალებით შევცქერი სამყაროს... კითხვა არ ვიცი. ეს რა შარში გამხვიე, ოსეი. ვზივარ სკამზე მობუზული და წითელ ყვავილთან თავდახრილ ცოცხალ დედას ვხედავ. მიწას უფხვიერებს ყვავილს პაწია მწვანე ნიჩბით, შუბლზე ჩამოყრილ თმას უკან მაჯით იწევს და გამომძახის, - წყალი მომიტანე რა, შენი პატარა ყვითელი სარწყავით.ჩემი პატარა ყვითელი სარწყავი დაახლოებით 21 წლის წინ ვიღაცამ გამიტეხა... დედას ვხედავ ამ თვალებით.

გარეთ
გამოსულმა შევამჩნიე, რომ ჩვენი ერთი ბეწო ქუჩა თვალუწვდენელი გამხდარიყო.

მის გასავლელად ალბათ რამდენიმე დღე დამჭირდებოდა. გზის გაგრძელება ვეღარ გავბედე, შემეშინდა, შემოვტრიალდი და სახლის კუთხეში უბედურად გამხდარ, ფერდაკარგულ, დიდთვალება გოგოს გადავაწყდი. დაწელილ ძუძუებს ასფალტზე მოათრევდა და კერტებიდან წამოსული სისხლის ორ უწვრილეს კვალს ტოვებდა. ენით მოვულოკე სისხლიანი კერტები, რძეც გამოვწოვე თოთო ბავშვივით. იმ ღამეს სიზმარიც თოთო ბავშვისა ვნახე: ვითომ დედას ეშმაკები აწვალებდნენ და ტირილით გამეღვიძა... ისევ რომ ჩამეძინა, ახლა მამას აწვალებდნენ ეშმაკები - სიცილით გამეღვიძა.

კედელზე მიხატვამდე ერთი დღით ადრე

ხუთშაბათი.
ოსეი შემოვიდა.

კედლის საათს შევყურებ გამოცარიელებული თვალებით, პირქვე დამხობილი წიგნი იატაკზე გდია და დედა მენატრება:
- ოსეი, რა მიქენი, ბიჭო?
- მაპატიე რა, რაღაც ამერია, არა, თვალების დათხრას არც ვაპირებდი, უბრალოდ ჩემი შესაძლებლობების გამოცდა გადავწყვიტე და უსისხლოდ, ყველანაირი ტკივილის გარეშე მინდოდა შენი თხოვნის შესრულება, მაგრამ რაღაც შემეშალა.
- მერე გაარკვიე რა შეგეშალა?
- მგონი კი, აბა დახუჭე თვალები...

სცენა იგივე. მარჯვენა ხელს მადებს დახუჭულ თვალებზე. სულ ერთი წამით ვითიშები. გონზე რომ მოვდივარ, ოსეი აღარსად ჩანს. ნივთები ჩვეულ ზომას უბრუნდება. საათს შევყურებ თვალებგაფართოვებული.

შუადღის 2 საათია. ყველაფერს ვხედავ, მაგრამ ცუდად. იმ იმედით, რომ მალე დავბრმავდები საწოლზე ვჯდები და პირქვედამხობილ წიგნს გვერდით ვიდებ. მგონი ოსეიმ ისევ აურია რაღაც, მართალია აშკარად ცუდად ვხედავ, მაგრამ წიგნის შეხებაზე ერთი ნერვიც კი არ მიტოკდება. ვფურცლავ წიგნს და ასოები ერთმანეთში იბლანდება, წიგნს შორს ვწევ, აი ისე, ხანშიშესული ადამიანები როგორც კითხულობენ, მგონი ახლა უკეთესია, მაგრამ რად გინდა, არც ერთ შეხებას, არც ერთ სიტყვას არანაირი შეგრძნება არ მოაქვს, გინდა რომელიმე ყვითელი გაზეთის უღიმღამო ჟურნალისტის მიერ დაწერილ კიდევ უფრო უღიმღამო სტატიას ვკითხულობდე და გინდა ამ ჩემს წიგნს.

ოთახში რაღაც ლანდებს ვხედავ. დიდი ბაბუა მახსენდება, სიკვდილის წინ რომ მეუბნებოდა, ბაბუ, მოხუცების თვალები მიცვალებულებს ხედავენო...

აშკარად დედაჩემის ლანდს ვხედავ... გამჭვირვალეა, თავის წითელ ყვავილს დაჰფარფატებს და სულს უბერავს...ოსეი, ბიჭო, რას მიშვრები...

კარზე ვუკაკუნებ ოსეის. სახლში არ არის. მეზობელმა გამომძახა, ვიღაცეებმა მოაკითხეს და ისე წაიყვანეს, კარის დაკეტვაც ვერ მოასწრო. მგონი რაღაც შარში გაეხვია, სადღაც ის უბედურად გამხდარი, ფერდაკარგული და დიდთვალება გოგო უპოვიათ მკვდარი, ოსეის ძუძუს რომ აწოვებდა. ოსეის აბრალებენ.

თუ დაუმტკიცდა, სახალხოდ მიახატავენ კედელზეო.

არეულ-დარეული შემოვბრუნდი სახლისკენ. ფეხის საწმენდზე ოსეის წერილი ვიპოვე: „ისევ ამერია რაღაც. მაპატიე. მალე გაგივლის. არ ინერვიულო. მთავარია კარგად გამოიძინო და დილით ჩიტივით იქნები. მაგ წიგნს შეეშვი, არ ღირს თვალების დათხრად.

კიდევ შევხვდებით ერთმანეთს. ოსეი.“

კედელზე მიხატვის დღე

რაღაც უმზეო პარასკევი გათენდა.
რაღაც დედანატირები მზე ამოღოღდა. თითქოს წამოწვიმა კიდეც, მაგრამ მართლა თითქოს.

ამ პარასკევს ოსეი კვერცხის საჭმელად არ შემოვა.

დილიდან მოსაწევს ვეძებ. ვერ ვპოულობ. სახლის წინ ხალხი გროვდება, არ ვიცი რატომ, არც მაინტერესებს. ფანჯრიდან ვუყურებ როგორი ზარ-ზეიმით მოაქვთ ფერად-ფერადი საღებავები ვიღაც ბერეტიან და წვერებიან კუნთმაგარ მხატვრებს.

იქვე, კედლის სიახლოვეს ფიცარნაგს აგებენ დურგლები.

მოსაწევს ვპოულობ, დედაჩემის წითელ ყვავილს ვაცლი ჯერ ფოთლებს, მერე ფურცლებს, გაყვითლებულ ქაღალდში ვახვევ, ასანთს ვუკიდებ, ნაფაზს ვარტყავ, თვალებს ვხუჭავ და… ვმშვიდდები.

დახურულ ფანჯრებშიც აღწევს ეზოში შეკრებილი ხალხის ყაყანი. თვალებს ვახელ, არა, კი არ ვახელ, ვაჭყეტ, მაგრამ ვერაფერს ვხედავ.ბარბაცით მივუყვები ჩემი ოთახის ნაცნობ კედლებს, საწოლზე ვჯდები და ყნოსვით ვაგნებ ჩემს წიგნს.

მე არასოდეს გამიხდია ტანსაცმელი ქალისთვის. მე არასოდეს გადამიშლია მისთვის ფეხები. მე არასოდეს მიყნოსია მისი მკერდის მომჟავო სუნი... სამაგიეროდ:

ხელის ცეცებით, ნელა, ძალიან ნელა ვშლი წიგნს და მის მოყვითალო ფურცლებს ფრთხილად ვეხები. სახესთან მიმაქვს წიგნი ახლოს, სულ ახლოს, ისე ახლოს, რომ მის სუნს ვგრძნობ, ენის წვერით ვასველებ ხაოიან ფურცლებს და სტამბის თუ ცარცის უგემური გემოთი გავსებულ ნერწყვს ვყლაპავ. იმის შიშით, რომ არაფერი ვატკინო თითის ბალიშებით, ოდნავ, სულ ოდნავ ვეხები თითოეულ ასოს, თითოეულ სიტყვას...

აი ია...ოფლიანი ხელისგულებით ვიღებ წიგნს, შიშველ მკერდზე ვიდებ და ქვევით, სულ ქვევით ფრთხილად ვაცურებ... ახლა, ამ წუთას ისე არ მაინტერესებს მისი ლიტერატურული ღირებულება, როგორც ჩემს მეგობრებს ქუჩაში ნაპოვნი მეძავების სულიერი მდგომარეობა... გადმონთხეულ სითხეს ვეღარ იტევს წიგნის ფურცლები, ოთახი ერთმანეთში არეული სტამბისა და სპერმის მწარე სუნით იჟღინთება...

ხალხის ყაყანი და კიდევ ოსეის ჩახრინწული ხრიალი მაფხიზლებს:

- გამოდი! გესმის? გამოდი! - კედელზე მიმახატეს ამ ნაბიჭვრებმა.

წამოდგომას ვცდილობ და ვერ ვახერხებ: ვწევარ ოთახის შუაგულში გულხელდაკრეფილი, დაცლილი და დაბრმავებული.

მთხრობელი:

ყვავებივით ჩხავიან ეზოში შეკრებილი ადამიანები - შიშით გულგახეთქილ ბეღურებს ბარტყებისათვის წამოკრეფილი ნამცეცები ნისკარტებიდან სცვივათ და აჩხავლებულ ხალხს თავზე აცვივა.

სისხლი მოსდის ოსეის საფეთქლებიდან - კუნთმაგარი მხატვრები ოსეის სახეს ხატავენ კედელზე.
სისხლი უდგება ოსეის თვალებში - მწვანედ აფერადებენ კედელზე მიხატული ოსეის თვალებს.
ტუჩის კუთხეები დაუსკდა ოსეის - ხელიც კი არ უკანკალებს ბერეტიან მხატვარს, ისე ლამაზად გამოჰყავს ოსეის ტუჩის კონტურები კედელზე.
ღერა-ღერა სცვივა ოსეის თმები - ბრონზე შეურიეს ყავისფერ საღებავს ოსეის თმების გასაფერადებლად.
ტანზე შემოეფლითა ოსეის პერანგი - თეთრი საღებავი გადმოღვარეს მხატვრებმა მოლბერტზე.

- გამოდი! გესმის? გამოდი! - მომეშველე ადამიანო, კედელზე მიმახატეს ამ ნაბიჭვრებმა.

მე კი ვწევარ ოთახის შუაგულში გულხელდაკრეფილი, დაბრმავებული. იმასთან შეხვედრას ველოდები, ვინც პასუხს გამცემს კითხვაზე, - როგორი იქნება ჩემი მეგობრის სასუფეველი, თუკი ის კარგად მოიქცევა...

და ვჩურჩულებ:

- სად გამოვიდე, ოსეი? სად? მე ხომ ლაზარე არა ვარ!!!.