.
შუახნის კაცი იქნებოდა ფრანგისხევიდან .
თითქმის კაცი და თითქმის შუახნის
და აუცილებლად ფრანგისხევიდან.
ის ჯდა სკამზე
და გაჰყურებდა გზას,
გზას- უსაშველოდ გაგრძელებულს უპუროდ დაღამებული დღესავით.
მატარებელი კი მიდიოდა,
როგორც ზოგადად მატარებლები მიდიან-ხოლმე.
2.
როცა ლიანდაგებზე მოდიოდა ქარი სან-ლუისის შორეული სანაპიროდან
და გულმოდგინე ობობები ქსელს ქსოვდნენ ჭერზე,
მე ვიდექი რკინიგზის შელანძღულ სადგურთან
და ვუყურებდი თხელ ჩითის სარაფანში გამოწყობილ პატარა გოგონას მხრებს,
- არა სიცივით,
მოლოდინის განცდით რომ თრთოდა.
3.
მატარებელში დაჰქონდათ: წმინდა პატრიკის,ფრანცისკო ხავიერის,ვინმე იგნატი ლოიოლას გამოსახულებით აჭრელებული ბროშურები,
ხატები - ჭირში გამარჯვებისა, ლხინში შეწევნისა და მოულოდნელი სიხარულისა.
მე კარგად მახსოვს შუახნის ქალბატონი,
რომელმაც შეიძინა ყველაზე ძვირი ხატებიდან -
„ხატი მოულოდნელი სიხარულისა“
და როგორ ხარბად გადაავლო თვალი ვაგონის ბოლოში მყოფ რამოდენიმე ჯარისკაცს.
4.
ჩემი მხრებიდან მოშორებით
იქ, სადაც სუსტად აღწევდა მეთევზეების სიმღერა,
იდგა ყმაწვილი შორეული პროვინციიდან.
გაოცდებოდით, რომ გენახათ,
თუ როგორ უხდებოდა მისი ცრემლები ცხელი დღის დასასრულს.
5.
მეთევზეები კი მღეროდნენ ასე:
აი ეს არის მშვენიერი ლოლიტას სახლი .
აი ეს არის ყვავილების და გლოვის ქუჩა.
სახლი, რომელშიც გლიცინიებს ადვილად დათვლი.
ქუჩა, რომელსაც გახედავ და ბოლო არ უჩანს.
აი ეს არის მშვენიერი ლოლიტას კაბა.
აი ეს არის მშვენიერი ლოლიტას თმები.
რომ ვერ უძებნი ვერავითარ სიტყვებს და საბაბს
თვალებს,რომელშიც იძირები და ფსკერზე რჩები.
6.
სახელდახელოდ გამოფენილ ნუშის დახლებთან ,ფხიზლად თვლემდნენ
ჰაუსტონის ქუჩის ჯიბგირები. ადვილად შეამჩნევდით რამოდენიმე პოლიციელს და
მკითხავ ქალებსაც.
ყველაფერი ისე იყო ,როგორც ყოველთვის, მატარებელმაც ამდენადვე დაიგვიანა.