ამ უსასრულო, უკიდეგანო გალაქტიკაში, სადაც მილიარდობით ვარსკვლავი, სისტემა და შესაძლოა, ცივილიზაციაცაა, ერთ-ერთი პატარა ვარსკვლავის-მზის სისტემაში, 9დან ერთ-ერთ პაწაწინა პლანეტაზე, 6 კონტინენტიდან თითოეულზე ცალ-ცალკე ხალხი მარტოდმარტო დაიარება..
ყოველ ნაბიჯზე ერთმანეთს ეჯახებიან და მაინც, მარტო არიან..

ყოველი ამოსუნთქვისას გაყინულ ჰაერს თან გულის სევდას ვატანთ, როცა ხელებზე გვცივა ჯიბეებში ვიყოფთ, იმის მაგივრად, რომ ერთმანეთს გავუთბოთ..

ბოლო დროს ნაცრისფერი დღეები გახშირდა, უმზეო ხასიათი, აღარც ნაწვიმარზე ასდის სველ მიწას შენი სუნი, ხიდან ჩამოცვენილი ფოთლებიც კანკალენებნ ჩვენსავით, ვინ იცის, შიშისგან, თუ სიცივისგან?!!.. ერთმანეთს ეძებენ, ფეხსაცმლის ძირზე გვეკრობიან, არც მათ უნდათ მარტო ყოფნა, მაგრამ ჩვენი გაქვავებული გულებით ამას ვეღარ ვამჩნევთ, ჩვენთვის ხომ მარტოობაც ყოველდღიური გახდა.. მიწას უხასიათოდ ვაწმენდთ ფეხსაცმელის ძირს და გზას განვაგრძობთ უსასრულობისკენ..

დაღარულ ასფალტს კი ფოთლის ტკივილიც უფლეთს გულს..  უამრავი ადამიანისგან უარყოფილნი იშლებიან, ნაწილდებიან, სამყაროს სუნთქვას უერთდებიან...

გზას ვაგრძელებთ... თანდათან სიყვარულიც იშვიათადღა გვხვდება, თუ გვხვდება ისიც იქ, სადაც ადამიანის მტრობასა და რისხვით სავსე მზერას არ მიუღწევია: შემოძარცვული ხეების ნაპრალებში, უსიცოცხლო გვირილის ფესვებში, ახლად ფეხადგმული ბავშვის ნაფეხურებში.....

ზღვა აღარ ღელავს.... დაიღალა... აღარ აცეკვებს ტალღებზე გემებს.. ვეღარც თბილ ქვეყნებში გადამფრენი ფრინველები პოულობენ დასასვენებელ ადგილს გემის ანძებზე, ვეღარ უწევენ ზღვის კალთებს წინააღმდეგობას, უსულოდ ცვივიან მასში..

მთავრდება უსასრულობაც..
ერთმანეთს ვუყურებთ თვალებში და იმედს ვეძებთ, თვალმოუშორებლად მივშტერებივართ ერთმანეთს, არ გვინდა იმის დაჯერება, რომ იმ თვალებში, სადაც ოდესღაც სიყვარული ბრწყინავდა ახლა მხოლოდ სასოწარკვეთაა..

უხასიათოდ ვაშორებ ფეხსაცმელს ზღვის სანაპიროდან წამოყოლილ უკანასკნელ კენჭს და იმედიც კვდება... ალბათ უკვე "ბოლოა".. იმედი ხომ ბოლოს კვდება...

ხეს ის ფოთოლიც მოსწყდა, მომაკვდავი ქალი რომ შესცქეროდა იმედის თვალით.




                                                                                                    ცივა..................