ხომ ვიცი თუმცა,
რომ სიმრავლე ქვასავით ყრუა,
მე მტკივა მაინც,
უცნაურად,
ოცნება ბერწი,
და, როგორც დილა,
მიწასა და სილურჯეს შუა,
ვარ განფენილი
და სიმშვიდეს ამაოდ ვეძებ.
ამბობ, რომ ახლა აღსარების
ნამდვილად არა,
მაგრამ ხარ სევდის ხასიათზე
_ ცა გადარაზე,
მე უნდა თავზე დავილეწო
ჩემი სინჯარა,
მამყოფებს რაშიც ბედისწერა
და მერე
ხაზებს
ხელისგულზე,
არავის ვანდობ,
ირწევა,
როგორც, უღრანებში,
ტყის მწვანე წელი,
თუ თავისთავად აცხადდები, კარგი,
თუ _ არა,
მე გრიგალებზე,
რა ხანია ავიღე ხელი.